Ο δαίμονας Καιρός...

Αυτή είναι η φτερωτή προσωποποίηση (δαίμονας) του Καιρού ή της Ευκαιρίας (δηλαδή, η αξιολόγηση του κατάλληλου χρόνου για ομιλία ή πράξη). 

Η πιο διάσημη φράση του Μέγα Ιπποκράτη για τον Καιρό είναι: «κάθε Καιρός είναι χρόνος, αλλά δεν είναι κάθε χρόνος καιρός».

Η δήλωση του Ιπποκράτη μας προειδοποιεί ότι δεν είναι κάθε άνοιγμα μια ευκαιρία. Ωστόσο, στην επιστήμη, το μήνυμα μπορεί να προσαρμοστεί με τέτοιο τρόπο ώστε ο χρόνος να γίνει καιρός.

Στις σημαντικές θεωρητικές πραγματείες του Ιπποκράτη (460–357 π.Χ.) σχετικά με τη φύση της ιατρικής επιστήμης και μεθοδολογίας, ο όρος καιροί χρησιμοποιείται στην πρώτη γραμμή. Ο Ιπποκράτης θεωρείται γενικά ο πατέρας της ιατρικής, αλλά η συμβολή του στον επιστημονικό λόγο δεν έχει συζητηθεί τόσο πολύ. Ενώ ο καιροί αναφέρεται συχνότερα στην «κατάλληλη στιγμή», ο Ιπποκράτης χρησιμοποίησε επίσης τον όρο όταν αναφερόταν στον πειραματισμό. Η χρήση αυτού του όρου του επέτρεψε να «εκφράσει τα μεταβλητά στοιχεία της ιατρικής πρακτικής με μεγαλύτερη ακρίβεια». Εδώ η λέξη αναφέρεται περισσότερο στην αναλογία, τον μέσο όρο και την έμμεση έννοια του σωστού μέτρου.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν δύο λέξεις για τον χρόνο: χρόνο και καιρό, με την πρώτη να αναφέρεται στον ασταμάτητο γραμμικό χρόνο, ενώ η δεύτερη σημαίνει να αρπάζεις μια στιγμή στο χρόνο πριν περάσει.

Σημειώστε επίσης ότι ο Καιρός (ευκαιρία) πρέπει να αρπαχθεί από το μέτωπό του, γιατί δεν θα μπορείτε να τον αρπάξετε καθώς είναι φαλακρός στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Το παραπάνω κομμάτι του Καιρού είναι ένα ετρουσκικό μάρμαρο που κατασκευάστηκε περίπου το 350 π.Χ., βασισμένο σε ένα χάλκινο άγαλμα του Έλληνα γλύπτη Λύσιππου-Αρχαιολογικό Μουσείο Τορίνου.

Σύμφωνα με την Περιγραφή της Ελλάδας του Παυσανία (2ος αι. μ.Χ.), υπήρχε ένας βωμός αφιερωμένος στον Καιρό ή την «Ευκαιρία» στην είσοδο του Ολυμπιακού Σταδίου στην Ολυμπία. 

Αυτό σημαίνει ότι οι αθλητές προσεύχονταν στον Καιρό πριν αγωνιστούν, ώστε ο δαίμονας να τους καθοδηγήσει πότε να αδράξουν την κατάλληλη στιγμή.

Στις ετυμολογικές μελέτες του για τη λέξη το 1951, ο Ονιανός εντοπίζει την κύρια ρίζα της σε αρχαίες ελληνικές συσχετίσεις τόσο με την τοξοβολία όσο και με την υφαντική.[4] Στην τοξοβολία, η λέξη καιροί υποδηλώνει τη στιγμή κατά την οποία ένα βέλος μπορεί να εκτοξευθεί με αρκετή δύναμη ώστε να διαπεράσει έναν στόχο. Στην ύφανση, η λέξη καιροί υποδηλώνει τη στιγμή κατά την οποία η σαΐτα μπορούσε να περάσει μέσα από κλωστές στον αργαλειό.[5] Ομοίως, στο έργο του Καιρονομία (1983), ο E.C. White ορίζει την λέξη καιροί ως το «μακρύ, σαν σήραγγα άνοιγμα από το οποίο πρέπει να περάσει το βέλος του τοξότη» και ως τη στιγμή «όταν ο υφαντής πρέπει να τραβήξει το νήμα μέσα από ένα κενό που ανοίγει στιγμιαία στο στημόνι του υφαντού υφάσματος».[6] Και τα δύο αποτελούν παραδείγματα του ακριβούς χρονισμού μιας απόφασης/ενέργειας για την επίτευξη του καλύτερου αποτελέσματος.

Ο Καιρός είναι επίσης πολύ σημαντικός στο ρητορικό σχήμα του Αριστοτέλη. για τον οποίο είναι το χρονικό και χωρικό πλαίσιο στο οποίο θα παραδοθεί η απόδειξη. Ο Καιρός στέκεται δίπλα σε άλλα συμφραζόμενα στοιχεία της ρητορικής: Το Κοινό, το οποίο είναι η ψυχολογική και συναισθηματική σύνθεση όσων θα λάβουν την απόδειξη, και Το Πρεπόν, το οποίο είναι το ύφος με το οποίο ο ρήτορας ντύνει την απόδειξη.

Γεωδίφης με πληροφορίες από τον Michel Lara και τη Βικιπαίδεια

περισσότερα,

https://x.com/VeraCausa9/status/2013331472451547472?s=20