Οι συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ κατέρρευσαν
Το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ξεκίνησε την εκκαθάριση ναρκοπεδίων από το Στενό του Ορμούζ και η κατάσταση είναι πιο χαοτική από ό,τι φαίνεται. Το Ιράν τοποθέτησε νάρκες τυχαία τις πρώτες ώρες του πολέμου χρησιμοποιώντας μικρά σκάφη, και οι Αμερικανοί αξιωματούχοι πιστεύουν τώρα ότι το ίδιο το Ιράν έχει χάσει την επαφή με το πού κατέληξαν μερικές από αυτές. Έτσι, κανείς δεν έχει έναν πλήρη χάρτη για το τι υπάρχει στο νερό.
Στις 12 Απριλίου, την ίδια μέρα που κατέρρευσαν οι συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ μετά από 21 ώρες και ο Τραμπ ανακοίνωσε ναυτικό αποκλεισμό του Στενού του Ορμούζ, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είπε σε ένα πλήθος στην Άγκυρα: «Όπως μπήκαμε στη Λιβύη και το Καραμπάχ, έτσι μπορούμε να μπούμε στο Ισραήλ. Δεν υπάρχει λόγος να μην το κάνουμε.»
Πρόσθεσε: «Αν το Πακιστάν δεν μεσολαβούσε στον πόλεμο μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, θα είχαμε δείξει στο Ισραήλ τη θέση του.»
Ένας σύμμαχος του ΝΑΤΟ από το 1952 μόλις απείλησε να εισβάλει στη χώρα που το ισχυρότερο μέλος του ΝΑΤΟ αποκλείει ένα στενό για να προστατεύσει. Η Τουρκία ανήκει στην ίδια συμμαχία με τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το Ισραήλ είναι ο στενότερος εταίρος των Ηνωμένων Πολιτειών στη Μέση Ανατολή. Και ο Ερντογάν ανακοίνωσε σε παγκόσμιο επίπεδο ότι το μόνο πράγμα που εμποδίζει την τουρκική στρατιωτική δράση κατά του Ισραήλ είναι ο ρόλος μεσολάβησης του Πακιστάν, το οποίο φιλοξένησε συνομιλίες ειρήνης που απέτυχαν δώδεκα ώρες νωρίτερα.
Δεν υπάρχει τουρκική στρατιωτική κινητοποίηση. Δεν υπάρχουν κινήσεις στρατευμάτων. Δεν υπάρχουν ναυτικές αναπτύξεις προς την Ανατολική Μεσόγειο. Η επέμβαση του Ερντογάν στη Λιβύη το 2019 ήταν επιχείρηση μεσολαβητή που υποστήριζε την Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας με drones και συμβούλους. Η αναφορά του στο Καραμπάχ αφορά την υποστήριξη της Τουρκίας προς το Αζερμπαϊτζάν το 2020 και το 2023, επίσης μέσω μεσολαβητών και αεροπορικής υποστήριξης. Καμία από τις δύο δεν ήταν άμεση χερσαία εισβολή σε κράτος με σύγχρονη αεροπορία, συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας, πυρηνική αμφισημία και πλήρη υποστήριξη του αμερικανικού στρατού. Η απειλή είναι ρητορική. Η απειλή είναι επίσης η πιο ρητή δήλωση στρατιωτικής πρόθεσης από μέλος του ΝΑΤΟ κατά εταίρου των ΗΠΑ από την τουρκική επιχείρηση στην Κύπρο το 1974.
Ο Νετανιάχου απάντησε χαρακτηρίζοντας τον Ερντογάν τον «Χίτλερ της εποχής μας». Ο Ισραηλινός πρεσβευτής στον ΟΗΕ χαρακτήρισε τη δήλωση «δήλωση πρόθεσης από μέλος του ΝΑΤΟ». Καμία επίσημη απάντηση των ΗΠΑ δεν έχει εκδοθεί έως τις 13 Απριλίου.
Αλλά ο συγχρονισμός είναι η ιστορία.
Στις 12 Απριλίου, πέντε πράγματα συνέβησαν μέσα σε δώδεκα ώρες. Οι συνομιλίες του Ισλαμαμπάντ κατέρρευσαν. Ο Τραμπ ανακοίνωσε τον αποκλεισμό του Ορμούζ. Ο Ερντογάν απείλησε να εισβάλει στο Ισραήλ. Η ιρανική πρεσβεία στην Γκάνα ανάρτησε ότι ο Βανς «γύρισε σπίτι με άδεια χέρια» και είπε «Το Ιράν είπε ένα ΜΕΓΑΛΟ ΟΧΙ». Και ο Αραγκτσί ανακοίνωσε ότι θα επιδιώξει συνομιλίες με Ευρωπαίους στο Βερολίνο, το Παρίσι και το Λονδίνο, παρακάμπτοντας πλήρως τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Πέντε κλιμακώσεις ή στροφές την ίδια μέρα. Η αρχιτεκτονική ειρήνης που χρειάστηκε μια εβδομάδα για να χτιστεί διαλύθηκε σε ένα μόνο Σάββατο. Η χώρα του μεσολαβητή (Πακιστάν) επαινείται για την προσπάθεια. Ο διαμεσολαβητής εκεχειρίας (Κίνα) προετοιμάζει MANPADs για τη χώρα που βοήθησε να φέρει στο τραπέζι. Ο σύμμαχος του ΝΑΤΟ που φιλοξενεί αμερικανικές βάσεις (Τουρκία) απειλεί τη χώρα που αυτές οι βάσεις έμμεσα υποστηρίζουν. Η χώρα που αρνήθηκε να ενταχθεί στον πόλεμο (Ισπανία) βρίσκεται στο Πεκίνο. Και η χώρα που ξεκίνησε τον πόλεμο (Ηνωμένες Πολιτείες) τώρα αποκλείει το στενό που πέρασε 6 εβδομάδες προσπαθώντας να ανοίξει.
Κάθε παράγοντας κινείται προς μια κατεύθυνση που δυσκολεύει τη θέση του επόμενου παράγοντα. Η απειλή της Τουρκίας αναγκάζει τις ΗΠΑ να διαλέξουν μεταξύ αλληλεγγύης του ΝΑΤΟ και ισραηλινής ασφάλειας. Η στροφή του Ιράν προς την Ευρώπη βάζει την «τελική προσφορά» του Βανς σε ανταγωνισμό με πιο ήπιους ευρωπαϊκούς όρους. Η παράδοση MANPADs από την Κίνα αναγκάζει τις ΗΠΑ να αντιμετωπίσουν τη χώρα που μεσολάβησε στην μόνη παύση των μαχών. Και ο αποκλεισμός του Τραμπ αναγκάζει κάθε χώρα που πληρώνει διόδια, συμπεριλαμβανομένου του μεσολαβητή Πακιστάν, να διαλέξει μεταξύ συντονισμού με το Ιράν και αμερικανικής παρεμπόδισης.
Ο πόλεμος δεν είναι πλέον μεταξύ δύο χωρών. Είναι μεταξύ κάθε συμμαχίας, κάθε θεσμού και κάθε υπόθεσης για τον τρόπο που οργανώνεται ο κόσμος. Και όλα συμβαίνουν πιο γρήγορα από ό,τι μπορεί να επεξεργαστεί οποιαδήποτε μεμονωμένη κυβέρνηση.
Νιώθεις σαν κάθε παίκτης να κάνει αδύνατη τη δουλειά του επόμενου. Ποιος ανοιγοκλείνει τα μάτια του πρώτος σε αυτό το χάος;