Ένα σύντομο ταξίδι στο χρόνο της γέννησης της Καλύμνου
«Καμιά φορά νοιώθω σαν μικρό παιδί που παίζει με τα στρατιωτάκια του, ξέρει ότι ποτέ δεν μπορεί να χάσει και κουβαλάει την χαρά της στιγμής μέσα από μια αιώνια αυταπάτη...» .
Το μονοπάτι εκατομμυρίων ετών της εξέλιξης ενός νησιού του Αρχιπελάγους του Αιγαίου, της Καλύμνου. Φωτογραφία του Michael Koullias/Facebook.
Μου την έστειλε ο διαδικτυακός φίλος Μιχάλης, τον οποίο ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου, στάθηκε η αφορμή να μπούμε στα άδυτα του βαθύ γεωλογικού χρόνου της Καλύμνου.
Οι πιο ισχυροί πολεμιστές λένε ότι είναι η υπομονή και ο χρόνος... ειδικά ο δεύτερος δεν περιμένει κανένα. Δεν έχει σημασία πόσο αργά προχωρά αλλά δεν σταματά.
Συνεχίζει να αλλάζει, να προκαλεί εκπλήξεις κάθε στιγμή ενώ εμείς από την δικιά μας πλευρά είμαστε καθηλωμένοι στο εφήμερο.
Από μικροσκοπικούς κόκκους έως σε αυτό που βλέπουμε σήμερα, το νησί έχει περάσει ένα αδιανόητο για την σκέψη μας ταξίδι προσαρμογής και επιβίωσης.
Η εξέλιξη εκατομμυρίων λεπτών διεργασιών για εκατομμύρια χρόνια, η διαδικασία που το δημιούργησε χωρίζεται σε βασικές κατηγορίες, στάδια.
Τότε που όλα ήταν κάτω από το νερό, τότε που άρχισαν να λειτουργούν τα τοπικά ρήγματα, και η ανύψωση που σε συνεργασία με την κλιματική αλλαγή γέννησαν αυτό τον τόπο ο οποίος θα γίνει ξακουστός από τους ανθρώπους της θάλασσας, τους τολμηρούς σφουγγαράδες όσο και από τους ανθρώπους του πνεύματος.
Συναρμολογούμε τον άγνωστο κόσμο από το βαθύ χτες της Καλύμνου.
Το μονοπάτι αναρρίχησης στα Πεζώντα βρίσκεται κοντά στην ανατολική ακτή της Καλύμνου, η στρωματογραφική στήλη της φωτογραφίας αποτυπώνει ένα μεγάλο μέρος από την γεωλογική ιστορία της Καλύμνου, των ιζηματογενών στρωμάτων δηλαδή τα υλικά, τα διαφορετικά σωματίδια ανόργανης ή/και οργανικής προέλευσης, που αντανακλούν πτυχές των περιβαλλοντικών συνθηκών υπό τις οποίες συσσωρεύτηκαν.
Σε πολλούς σχηματισμούς στρωμάτων υπάρχουν επαναλαμβανόμενα μοτίβα. Για παράδειγμα, τα στρώματα αργίλου εναλλάσσονται με στρώματα ψαμμίτη ή ανθρακικά στρώματα εναλλάσσονται με σχιστόλιθους.
Αυτό συνήθως προκαλείται από επαναλαμβανόμενους κύκλους του κλίματος. Σε θερμότερους καιρούς η θάλασσα υψώνεται και τα ανθρακικά πετρώματα εναποτίθενται σε ρηχές υποτροπικές θάλασσες.
.jpg)
