Οι Μαυροπόδαροι
Η ιστορική εικόνα δείχνει έναν Ινδιάνο Μαυροπόδαρο, πιθανώς από τα τέλη του 19ου ή τις αρχές του 20ού αιώνα, δεδομένου του στυλ φωτογραφίας και της ενδυμασίας. Η Συνομοσπονδία Μαυροπόδαρων (Niitsítapi) είναι μια ομάδα φυλών ιθαγενών Αμερικανών που βρίσκονται κυρίως στη Μοντάνα των ΗΠΑ και στην Αλμπέρτα του Καναδά....
Η Συνομοσπονδία των Μαυροπόδαρων είναι γνωστή για τις πλούσιες πολιτιστικές της παραδόσεις, όπως η περίπλοκη κατασκευή με χάντρες, οι τελετουργικές πρακτικές και η ισχυρή σύνδεση με τη γη τους. Ιστορικά, ήταν μια ισχυρή και επιδραστική ομάδα στην περιοχή των Πεδιάδων, γνωστή για τις πολεμικές της παραδόσεις και την αντίστασή της στην καταπάτηση των εδαφών της. Σήμερα, το Έθνος των Μαυροπόδαρων είναι μια από τις μεγαλύτερες φυλές στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μια ζωντανή κοινότητα και συνεχείς προσπάθειες για τη διατήρηση της γλώσσας και της κληρονομιάς της.
Οι ορειχάλκινες καρφίτσες έγιναν ευρέως δημοφιλείς μεταξύ των φυλών των ιθαγενών Αμερικανών τον 19ο αιώνα, εκτιμώμενες όχι μόνο για τη χρησιμότητά τους αλλά και για την αισθητική τους. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα αυτής της πολιτιστικής υιοθέτησης μπορεί να φανεί στα διακοσμημένα υπάρχοντα ενός πολεμιστή των πεδιάδων, του οποίου το τουφέκι, η θήκη του μαχαιριού, η ζώνη και το πολεμικό ρόπαλο ή πιθανώς το άλογο ιππασίας ήταν όλα διακοσμημένα με ορειχάλκινες καρφίτσες. Αυτά τα μικρά, λαμπερά συνδετικά στοιχεία μετέτρεπαν τα καθημερινά εργαλεία και όπλα σε εξατομικευμένες, συμβολικές εκφράσεις ταυτότητας, κύρους και δεξιοτεχνίας.
Εισαγόμενες μέσω εμπορίου με Ευρωαμερικανούς αποίκους και εμπόρους, οι ορειχάλκινες καρφίτσες αγκαλιάστηκαν γρήγορα από τους ιθαγενείς τεχνίτες, οι οποίοι τις ενσωμάτωσαν σε παραδοσιακά δερμάτινα και ξύλινα εργαλεία. Οι καρφίτσες εξυπηρετούσαν τόσο λειτουργικούς όσο και διακοσμητικούς σκοπούς: ενίσχυαν τις ραφές, ασφάλιζαν τις δέστρες και πρόσθεταν περίτεχνα, λαμπερά σχέδια στις επιφάνειες του εξοπλισμού που χρησιμοποιούνταν τόσο στην καθημερινή ζωή όσο και σε τελετουργικά πλαίσια. Η λάμψη του ορείχαλκου ερχόταν σε όμορφη αντίθεση με το σκούρο ξύλο και το ακατέργαστο δέρμα, καθιστώντας αυτά τα αντικείμενα όχι μόνο πρακτικά αλλά και οπτικά ισχυρά.
Μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα, οι ορειχάλκινες καρφίτσες είχαν γίνει βασικό είδος του ινδιάνικου εμπορίου στις πεδιάδες και σε άλλες περιοχές, υποδηλώνοντας την ανάμειξη των ιθαγενών παραδόσεων με τα εισαγόμενα υλικά. Αυτή καταδεικνύει την ανθεκτικότητα και την προσαρμοστικότητα των ιθαγενών - πώς οι φυλές ενσωμάτωσαν νέα αγαθά στις δικές τους πολιτιστικές εκφράσεις χωρίς να χάσουν τη σημασία των παραδοσιακών μορφών τέχνης τους. Τα όπλα και ο εξοπλισμός αυτής της εποχής παραμένουν διαχρονικές μαρτυρίες της δημιουργικότητας και της ικανότητας των ιθαγενών τεχνιτών σε μια εποχή τεράστιων αλλαγών.
Μια μελέτη DNA, με επικεφαλής μέλη της Συνομοσπονδίας Blackfoot-Μαυροπόδαρων και ερευνητές από διάφορα πανεπιστήμια των ΗΠΑ, αποκαλύπτει ότι η Συνομοσπονδία τους μοιράζεται μια γενετική κληρονομιά που χρονολογείται 18.000 χρόνια πριν, στην τελευταία εποχή των παγετώνων, παρέχοντας αδιάσειστα στοιχεία για τη βαθιά ριζωμένη σύνδεσή τους με τις Μεγάλες Πεδιάδες της Μοντάνα και τη νότια Αλμπέρτα.
Αποτελούμενη από τέσσερις συγγενικές φυλές - τους Μαυροπόδαρους, τους Καϊνάι, τους Πικάνι και τους Σικσίκα - η Συνομοσπονδία των Μαυροπόδαρων αγωνίζεται εδώ και καιρό να διατηρήσει τον έλεγχο των προγονικών της εδαφών και των δικαιωμάτων της στο νερό. Παρά τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι κυβερνήσεις και τα συμφέροντα του ενεργειακού τομέα, οι προφορικές παραδόσεις και τα αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν σταθερά την παρουσία τους στην περιοχή για πάνω από 10.000 χρόνια.
Σε μια συλλογική προσπάθεια, σύγχρονα δείγματα DNA από έξι μέλη της κοινότητας Blackfoot συγκρίθηκαν με γενετικά δεδομένα που εξήχθησαν από τα λείψανα τεσσάρων προγόνων που φυλάσσονται στο Γραφείο Ιστορικής Διατήρησης της Φυλής Blackfeet και τριών προγόνων που φυλάσσονται από το Ίδρυμα Smithsonian. Η χρονολόγηση με ραδιενεργό άνθρακα τοποθέτησε αυτά τα λείψανα μεταξύ 100-200 ετών, με ενδείξεις ότι ορισμένα ελήφθησαν από νεκροταφεία στη γη των Blackfoot κατά τη διάρκεια του 19ου-20ού αιώνα.
Πίνακας από τη ζωή του Karl Bodmer που απεικονίζει έναν πολεμιστή των Μαυροπόδαρων, 1840-1843.
Η μελέτη, που διεξήχθη σε συνεργασία με γενετιστές στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις, Urbana-Champaign, απέδωσε αξιοσημείωτα ευρήματα. Επιβεβαίωσε τη στενή γενετική σχέση μεταξύ των σύγχρονων ατόμων Blackfoot και των αρχαίων προγόνων τους, υποστηρίζοντας τις προφορικές παραδόσεις που μεταδίδονταν από γενιά σε γενιά. Επιπλέον, η ανάλυση αποκάλυψε μια προηγουμένως άγνωστη γενετική καταγωγή, η οποία αποκλίνει από άλλες γνωστές αυτόχθονες καταγωγές στην Αμερική πριν από περίπου 18.000 χρόνια, κατά την Ύστερη Πλειστοκαινική περίοδο.
Αυτή η ανακάλυψη έχει σημαντικές επιπτώσεις για τα δικαιώματα των Αυτόχθονων που απορρέουν από τις συνθήκες και τα δικαιώματα τους. Παρέχοντας επιστημονικά στοιχεία που ενισχύουν τους ισχυρισμούς τους για τις προγονικές γαίες και τους πόρους, η μελέτη ενδυναμώνει τη Συνομοσπονδία των Μπλάκφουτ στις συνεχιζόμενες νομικές μάχες και τις προσπάθειές της να διατηρήσει την πολιτιστική της κληρονομιά. Οι ερευνητές αναγνώρισαν τη δυνατότητα επαναπατρισμού των δειγμάτων προγονικών λειψάνων στο μέλλον.
Η Δρ. Ρίπαν Μάλχι, γενετική ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο του Ιλινόις και συν-συγγραφέας της μελέτης, τόνισε τη σημασία της διεξαγωγής γονιδιωματικής έρευνας μέσω μιας προσέγγισης με επικεφαλής την κοινότητα ή μέσω μιας συνεργατικής προσέγγισης.
Η Kim Tallbear, καθηγήτρια ιθαγενών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Αλμπέρτα, δήλωσε στο περιοδικό Science ότι τα αποτελέσματα μπορεί να είναι χρήσιμα για τους σύγχρονους ανθρώπους, επειδή παρέχουν ένα διαφορετικό είδος δεδομένων για να συμπληρώσουν τα περιγράμματα.
Η μελέτη σηματοδοτεί ένα σημαντικό βήμα προς τα εμπρός στη γεφύρωση της επιστημονικής έρευνας με τη γνώση των ιθαγενών, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική κληρονομιά της Συνομοσπονδίας των Μπλάκφουτ και τη νόμιμη θέση τους στην ιστορία της Αμερικής.
Γεωδίφης με πληροφορίες από Native American Photos,Archaeology News και Science