«Σκεπτόμενος Μέροπας»
Ένα γέρο Μέροπα συνάντησα τυχαία σε βράχο, χθες στο Σκανδάρι των θρύλων και των στοχασμών. Με γυρισμένη την πλάτη ατενίζοντας το βάθος, άνοιξε την καρδιά του, και σκεπτόμενος μου ψιθύρισε:
Γιατί φίλε μου .... ένας πολιτισμός όποιος είναι αυτός, μεγάλος ή μικρός, δεν χάνεται από βία ή φυσική διεργασία που την ονομάζεις καταστροφή. Πεθαίνει, καταρρέει από την αδιαφορία, όταν προδώσεις τις αξίες και τις αρχές αυτών που τον γέννησαν...
Γιατί πολιτισμένη ζωή, αυτή που ξέρεις, δεν βασίζεται στις ψευδαισθήσεις τις οποίες υποστηρίζεις πρόθυμα. Ξεχνάς εύκολα και μετά συγκλονίζεσαι βαθιά όταν η πραγματικότητα σε απογοητεύει και γίνεται σκόνη γύρω σου.
Γιατί η ζωή δεν είναι μόνο μια διαδρομή προς τον τάφο, αλλά ένα ταξίδι με αρχές, αξίες ακόμη και αν είναι σύντομη, προσωρινή.
Γιατί είναι υπέροχο να επικοινωνείς με κάποιον από το παρελθόν σου που δεν έχεις γνωρίσει ποτέ.
Γιατί ένας νόμος των προγόνων σου απαιτούσε από τους νεαρούς να στέκονται γυμνοί στο κοινό για επιθεώρηση κάθε 10 μέρες. Τους επαινούσαν εάν το σώμα τους ήταν συμπαγές, δυνατό και καλά ακονισμένο με τη συνεχή άσκηση, πνιγμένο σε ιδρώτα. Αν κάποιοι ήταν μαλακοί ή είχαν αποκτήσει λίπος από νωθρότητα, τους κατηγορούσαν ότι δεν θα μπορούσαν να είναι ωφέλιμοι στην κοινωνία ούτε στους εαυτούς τους.
Γιατί ακόμη και χωρίς νόμο, η συνείδηση λειτουργεί ως τιμωρία[ Etiam sine lege poena est conscientia].
Γιατί, δύο φορές κατακτητής είναι αυτός που την ώρα της κατάκτησης κατακτά τον εαυτό του[Bis vincit qui se vincit in victoria,Publilius Syrus, Moral Maxims].
«Μην σκύβεις το κεφάλι. Μην περιμένεις από κανένα τίποτα.Αυτός που ξεπερνά τον εαυτό του κερδίζει δύο φορές», αυτό να κρατήσεις μου είπε.
Ήταν τα τελευταία του λόγια πριν χαθεί σαν μια σκιά στο χρόνο.
Γεωδίφης
Παιδί της Ρέας
.jpg)
