Από την αρχαία Ελλάδα στο «σημείο καμπής» της Δύσης...
Υποτέλεια ή κυριαρχία; Θεμελιώδης, κορυφαίος φυσικός κανόνας. Ο συνεχής αγώνας για την επιβίωση, διαμορφώνει το αύριο. Διαφωνείς ή συμφωνείς, αξίζει να διαβάσεις την ομιλία με ιδιαίτερη προσοχή...
ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ Η ΔΥΣΗ
«Η πορεία που θα ακολουθήσουμε θα καθορίσει εάν η Δύση θα διατηρήσει τη θέση της στην κορυφή του κόσμου ή θα συμβιβαστεί με ένα μέλλον μαρασμού, υποτέλειας και παρακμής».
Στην καθοριστική επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στη διαμόρφωση του δυτικού πολιτισμού και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών αναφέρθηκε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο, στην ομιλία του στην Πνύκα, με φόντο την Ακρόπολη.
Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας υπογράμμισε ότι, σε αντίθεση με τα ερείπια άλλων πολιτισμών που έχουν χαθεί από τη ζωντανή μνήμη, η Ακρόπολη εξακολουθεί εδώ και χιλιάδες χρόνια να ασκεί μοναδική επιρροή στη φαντασία του δυτικού κόσμου.
«Υπάρχουν σπουδαία ερείπια σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε πολλές περιπτώσεις είναι τόποι όπου η Ιστορία μοιάζει να έχει εξαντλήσει τον εαυτό της, απομεινάρια μακρινών πολιτισμών που έχουν προ πολλού χαθεί από τη ζωντανή μνήμη. Όμως η Ακρόπολη είναι διαφορετική», ανέφερε.
Όπως σημείωσε, ο πολιτισμός που δημιούργησε όσα στέκουν στην Ακρόπολη «εδώ και χιλιάδες χρόνια αιχμαλωτίζει τη φαντασία του δυτικού κόσμου», ενώ γενιές πολιτικών ηγετών, καλλιτεχνών και φιλοσόφων στράφηκαν προς αυτόν «με θαυμασμό και δέος».
Ο Ρούμπιο παρατήρησε ότι το πέρασμα του χρόνου συχνά μετατρέπει ακόμη και μεγάλες νίκες και καταστροφικές ήττες σε απλές υποσημειώσεις των βιβλίων της Ιστορίας. Δεν συνέβη όμως, όπως είπε, το ίδιο με τους αρχαίους Έλληνες.
Ολόκληρη η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στην Πνύκα (Ελληνικοί Υπότιτλοι).Από Politischios.gr.
«Οι Έλληνες της αρχαιότητας φαίνεται να ασκούν μια σχεδόν μυστικιστική δύναμη πάνω στη μνήμη μας. Μας καλούν να επιστρέφουμε σε αυτούς ξανά και ξανά», τόνισε.
Η καταστροφή της Ακρόπολης και η ανέγερση του Παρθενώνα.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών έκανε εκτενή αναφορά στα γεγονότα του 480 π.Χ., όταν οι στρατιές του Ξέρξη έφθασαν στην Αθήνα και έβαλαν φωτιά στα ιερά της.
Οι περισσότεροι Αθηναίοι είχαν ήδη εγκαταλείψει την πόλη με πλοία και είχαν καταφύγει σε κοντινό νησί. Μια μικρή ομάδα, ωστόσο, αρνήθηκε να εγκαταλείψει την πόλη και οχυρώθηκε στην Ακρόπολη.
Όπως περιέγραψε ο Ρούμπιο, οι Αθηναίοι προέβαλαν μια ύστατη αντίσταση, ρίχνοντας τεράστιους βράχους από τους γκρεμούς πάνω στους Πέρσες εισβολείς και καταφέρνοντας για ημέρες να κρατήσουν σε απόσταση «τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία εκείνης της εποχής».
Τελικά καταβλήθηκαν. Οι Πέρσες λεηλάτησαν τους ναούς, έκαψαν τα ιερά και ισοπέδωσαν την Ακρόπολη.
Όταν οι Αθηναίοι επέστρεψαν, συγκέντρωσαν τα κατεστραμμένα απομεινάρια της παλιάς Ακρόπολης και τα έθαψαν στον λόφο. Δεκαετίες αργότερα, υπό τον Περικλή, ύψωσαν τον Παρθενώνα.
«Εδώ και 25 αιώνες ο Παρθενώνας στέκει όρθιος. Αυτοκρατορίες αναδύθηκαν και κατέρρευσαν κάτω από τη σκιά του», ανέφερε ο Ρούμπιο, προσθέτοντας ότι οι απόγονοι των ανθρώπων που τον έχτισαν, «οι γιοι της Αθήνας και της Ρώμης», μετέφεραν τον πολιτισμό τους μέχρι τις άκρες της Γης.
«Ένα χρέος που ο χρόνος και η απόσταση δεν μπορούν να σβήσουν».
Ο Ρούμπιο συνέδεσε στη συνέχεια την κληρονομιά της αρχαίας Ελλάδας με την ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών.
«Δυόμισι αιώνες μετά την ίδρυση της Αμερικανικής Δημοκρατίας, στην άλλη άκρη του κόσμου από το σημείο όπου βρίσκομαι σήμερα, στέκομαι εδώ ως υπουργός Εξωτερικών αυτής της Δημοκρατίας και ως δισέγγονος εποίκων που έφτασαν στον Νέο Κόσμο από την Ισπανία», ανέφερε.
Και πρόσθεσε: «Στέκομαι εδώ για να μαρτυρήσω ένα χρέος που κανένα πέρασμα του χρόνου και καμία γεωγραφική απόσταση δεν μπορούν ποτέ να σβήσουν».
Σύμφωνα με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών, «η ιστορία της Αμερικής, η ιστορία της χώρας μου, είναι γεμάτη από τα αποτυπώματα της αρχαιότητας».
Η ελληνική επιρροή, όπως είπε, είναι κυριολεκτικά χαραγμένη στην αρχιτεκτονική των αμερικανικών θεσμών, στους επιβλητικούς κίονες, στους τρούλους και στα μνημεία της αμερικανικής πρωτεύουσας.
Στάθηκε ακόμη στη Φιλαδέλφεια, την πόλη όπου γεννήθηκε το αμερικανικό Σύνταγμα, επισημαίνοντας ότι ακόμη και το όνομά της είναι ελληνικό.
Ο Πλούταρχος και οι ιδρυτές της Αμερικής.
Ο Μάρκο Ρούμπιο αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη γοητεία που ασκούσε η αρχαιότητα στους ανθρώπους που ίδρυσαν τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Όπως είπε, οι ιδρυτές της χώρας του ήταν εξαιρετικά μελετημένοι στην Ιστορία και είχαν βαθιά επίγνωση της θέσης τους μέσα σε αυτήν. Ωστόσο, καμία άλλη εποχή του παρελθόντος δεν είχε αιχμαλωτίσει την προσοχή και τη φαντασία τους όσο η αρχαιότητα.
Επισήμανε μάλιστα ότι πολλοί εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν πως ο συγγραφέας που αναφέρεται συχνότερα στα Federalist Papers δεν ήταν κάποιος φιλόσοφος του Διαφωτισμού ή πολιτικός θεωρητικός, αλλά ο Πλούταρχος, «ο Έλληνας βιογράφος των μεγάλων ανδρών της Ελλάδας και της Ρώμης».
Ο Ρούμπιο αναφέρθηκε στη συνέχεια στην επίδραση της αρχαίας Ελλάδας στις ιδέες των ιδρυτών των ΗΠΑ αλλά και ευρύτερα στους φιλοσόφους και τους πολιτικούς της Δύσης.
«Η Αθήνα μάς έδωσε τη δημοκρατία, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης μάς έδωσαν τη δυτική φιλοσοφία», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι οι αντιλήψεις για τον νόμο, την αρετή, την ιδιότητα του πολίτη και τη δημοκρατική διακυβέρνηση διαμορφώθηκαν στις ελληνικές πόλεις-κράτη.
Ακόμη και μεγάλο μέρος του σύγχρονου πολιτικού λεξιλογίου, πρόσθεσε, με λέξεις όπως «δημοκρατία», «τυραννία» και την ίδια τη λέξη «πολιτική», έχει τις ρίζες του στην Ελλάδα.
«Το να γνωρίσουμε εκείνους σημαίνει να γνωρίσουμε τον εαυτό μας».
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών υπογράμμισε ότι η οφειλή της Αμερικής και συνολικά της Δύσης προς την αρχαία Ελλάδα είναι πολύ βαθύτερη από τους θεσμούς και τις πολιτικές ιδέες που κληροδότησε.
«Αυτά που οφείλουμε σε αυτόν τον τόπο, ως Αμερικανοί και ως άνθρωποι της Δύσης, είναι στην πραγματικότητα πολύ, πολύ βαθύτερα», ανέφερε.
Οι θεσμοί και οι ιδέες, όπως είπε, αποτελούσαν την εξωτερική έκφραση βαθύτερων χαρακτηριστικών των αρχαίων Ελλήνων: του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονταν τον κόσμο, της φαντασίας τους, των αρετών που απαιτούσαν από τους πολίτες τους και όσων ήταν διατεθειμένοι να υπερασπιστούν.
Ήταν, όπως χαρακτηριστικά είπε, «τα πράγματα για τα οποία έζησαν, πολέμησαν και πέθαναν».
«Το να γνωρίσουμε εκείνους σημαίνει να γνωρίσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό», τόνισε ο Μάρκο Ρούμπιο.
Και συνέχισε λέγοντας ότι «αυτό που άνθισε εδώ, σε αυτόν τον τόπο, ήταν η δυτική επιθυμία να ανακαλύψει…», ανέφερε ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο στην ομιλία του .
Ο Ρούμπιο υπογράμμισε ότι στους αρχαίους Έλληνες διακρίνονται ορισμένα από τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά που εξακολουθούν να προσδιορίζουν τη Δύση: η ατομικότητα, η περιέργεια και η δίψα για γνώση και κατανόηση του κόσμου.
Τα χαρακτηριστικά αυτά, τόνισε, δεν αφορούσαν μεμονωμένες προσωπικότητες, αλλά χαρακτήριζαν έναν ολόκληρο λαό.
«Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την Ιστορία, μας την χάρισαν», τόνισε ο Ρούμπιο, προσθέτοντας ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που έστρεψαν το βλέμμα τους προς τα έξω.
«Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι. Η επόμενη δεκαετία θα γράψει την ιστορία του επόμενου αιώνα», είπε. «Η πορεία που θα ακολουθήσουμε θα καθορίσει εάν η Δύση θα διατηρήσει τη θέση της στην κορυφή του κόσμου ή θα συμβιβαστεί με ένα μέλλον μαρασμού, υποτέλειας και παρακμής».
Υπόδειγμα συμμάχου η Ελλάδα.
Ιδιαίτερη αναφορά στην Ελλάδα έκανε ο Μάρκο Ρούμπιο, τονίζοντας ότι βρίσκεται στο επίκεντρο των αλλαγών που συντελούνται στην Ευρώπη και χαρακτηρίζοντάς την σημαντικό εταίρο των Ηνωμένων Πολιτειών σε κρίσιμους τομείς, από την ενέργεια και τη μετανάστευση έως την άμυνα.
«Η Ελλάδα υπήρξε πάντα ένας σύμμαχος-υπόδειγμα και ελπίζουμε ειλικρινά ότι η Ευρώπη θα ακολουθήσει το παράδειγμά σας», ανέφερε ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών.
Ο Ρούμπιο αναγνώρισε ότι κατά καιρούς μπορεί να δημιουργούνται εντάσεις μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης, υπογράμμισε ωστόσο ότι η διατλαντική συμμαχία είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση των σημερινών προκλήσεων.
«Αυτή η σχέση και αυτή η συμμαχία δεν πρέπει ποτέ να σπάσουν», τόνισε, σημειώνοντας ότι ΗΠΑ και Ευρώπη μπορούν να αποκομίσουν αμοιβαία οφέλη μέσα από τη συνεργασία τους.
«Θέλουμε να κερδίσουμε μαζί. Πρέπει να κερδίσουμε μαζί», κατέληξε.
Ακολούθως ο Μάρκο Ρούμπιο άσκησε κριτική στην αντίληψη ότι η εξωτερική πολιτική πρέπει να θέτει την «παγκόσμια κοινότητα» πάνω από το εθνικό συμφέρον.
Ο Ρούμπιο υποστήριξε ότι αξίες όπως ο ηρωισμός, η τιμή και το καθήκον θεωρούνται σήμερα αυτονόητα χαρακτηριστικά της Δύσης, χωρίς όμως να είναι οικουμενικές αξίες που εμφανίστηκαν σε κάθε εποχή και σε κάθε κοινωνία.
«Είναι προϊόν ενός ξεχωριστού, διακριτού χαρακτήρα, ενός χαρακτήρα που γεννήθηκε εδώ και διαμόρφωσε ολόκληρη την ιστορία του πολιτισμού που ακολούθησε», ανέφερε.
Ο Ρούμπιο χαρακτήρισε τη σημερινή περίοδο «σημείο καμπής», όχι μόνο για τις Ηνωμένες Πολιτείες αλλά για ολόκληρο τον δυτικό πολιτισμό, προειδοποιώντας ότι οι απειλές που αντιμετωπίζει σήμερα η Δύση είναι εξίσου πραγματικές με εκείνες του παρελθόντος.
«Τα εθνικά συμφέροντα δεν εξαφανίστηκαν μπροστά στους διεθνείς θεσμούς. Ο πόλεμος δεν εξαφανίστηκε απλώς επειδή εμείς προτιμούσαμε την ειρήνη», τόνισε.
Όπως είπε, άλλα κράτη συνέχισαν να εξοπλίζονται και να επιδιώκουν μεγαλύτερη επιρροή, ανταγωνιζόμενα για εδάφη, τεχνολογία, πόρους, αγορές, ενέργεια και ισχύ.
«Τώρα υπάρχει ξανά πόλεμος, υπάρχει ξανά ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων», ανέφερε, κάνοντας επίσης λόγο για επιθετικότητα, τρομοκρατία και ένα ευρύ φάσμα νέων απειλών.
Πηγές: skai.gr, Politischios.gr, Βικιπαίδεια, Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης
Ποιος είναι ο Ρούμπιο; Ο Μάρκο Αντόνιο Ρούμπιο (γεννημένος στις 28 Μαΐου 1971) είναι Αμερικανός πολιτικός, δικηγόρος και διπλωμάτης που υπηρετεί ως ο 72ος Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών από τις 20 Ιανουαρίου 2025. Είναι ο πρώτος Ισπανόφωνος Αμερικανός που κατέχει το αξίωμα. Απέκτησε πτυχίο Bachelor of Science (B.S.) από το Πανεπιστήμιο της Φλόριντα το 1993 και διδακτορικό δίπλωμα (J.D.) από τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μαϊάμι το 1996.
ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΟΜΙΛΙΑ-ΩΔΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ- ΤΟΥ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥ ΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΏΝ
Υπάρχουν σπουδαία ερείπια σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε πολλές περιπτώσεις, είναι τόποι όπου η Ιστορία μοιάζει να έχει εξαντληθεί: απομεινάρια μακρινών πολιτισμών που έχουν προ πολλού περάσει πέρα από τη ζωντανή μνήμη.
Όμως η Ακρόπολη είναι διαφορετική.
Για χιλιάδες χρόνια, ο πολιτισμός που δημιούργησε ό,τι βρίσκεται πίσω μου έχει συναρπάσει τη φαντασία του δυτικού κόσμου. Γενιές πολιτικών, καλλιτεχνών και φιλοσόφων μας έχουν στραφεί προς αυτόν – με θαυμασμό και δέος.
Ο χρόνος έχει την τάση να αμβλύνει τις αισθήσεις. Μεγάλες νίκες και καταστροφικές ήττες μοιάζουν τελικά να συρρικνώνονται και να γίνονται μια υποσημείωση σε ένα σχολικό βιβλίο, ακόμη ένα γεγονός που τα παιδιά μας πρέπει να απομνημονεύσουν και να ξεχάσουν.
Όμως οι αρχαίοι Έλληνες φαίνεται να ασκούν μια σχεδόν μυστικιστική επιρροή στη μνήμη μας. Μας καλούν ξανά και ξανά κοντά τους.
Το 480 π.Χ., οι στρατιές του Ξέρξη έφτασαν σε αυτή την πόλη και πυρπόλησαν τα ιερά της. Οι περισσότεροι Αθηναίοι είχαν μέχρι τότε εκκενώσει την πόλη με πλοία και είχαν καταφύγει σε ένα κοντινό νησί. Υπήρχαν όμως κάποιοι που αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους.
Αντί γι’ αυτό, οχυρώθηκαν στον βραχώδη φρούριο της Ακρόπολης για να δώσουν μια εκπληκτική τελευταία μάχη. Έριχναν τεράστιες πέτρες από τους βράχους εναντίον των Περσών εισβολέων και κρατούσαν επί ημέρες σε απόσταση τη μεγαλύτερη αυτοκρατορία της εποχής.
Τελικά, υπέκυψαν.
Οι Πέρσες λεηλάτησαν τους ναούς, έκαψαν τα ιερά και ισοπέδωσαν την Ακρόπολη. Όταν όμως οι Αθηναίοι επέστρεψαν, συγκέντρωσαν τα κατεστραμμένα κατάλοιπα της παλιάς Ακρόπολης και τα έθαψαν στον λόφο όπου αυτή βρισκόταν.
Και δεκαετίες αργότερα, υπό τον Περικλή, ύψωσαν τον Παρθενώνα.
Εδώ και 25 αιώνες, ο Παρθενώνας στέκει όρθιος. Αυτοκρατορίες γεννήθηκαν και κατέρρευσαν κάτω από τη σκιά του. Και οι απόγονοι των ανθρώπων που τον δημιούργησαν – οι γιοι της Αθήνας και της Ρώμης – μετέφεραν τον πολιτισμό τους στα πέρατα της Γης.
Δυόμισι αιώνες μετά την ίδρυση της Αμερικανικής Δημοκρατίας, στην άλλη άκρη του κόσμου από το σημείο όπου στέκομαι σήμερα – στέκομαι εδώ ως υπουργός Εξωτερικών αυτής της Δημοκρατίας και ως δισέγγονος εποίκων που έφτασαν στον Νέο Κόσμο από την Ισπανία – για να επιβεβαιώσω ένα χρέος που καμία παρέλευση χρόνου και καμία απόσταση δεν μπορεί ποτέ να εξαλείψει.
Η ιστορία της Αμερικής, η ιστορία της χώρας μου, είναι γεμάτη από τα αποτυπώματα της αρχαιότητας.
Η Ελλάδα είναι κυριολεκτικά χαραγμένη στην αρχιτεκτονική της κυβέρνησής μας: στις επιβλητικές κολόνες, στους θόλους και στα μνημεία που βρίσκονται σε ολόκληρη την πρωτεύουσά μας.
Η πόλη όπου γεννήθηκε το Σύνταγμά μας – η Φιλαδέλφεια – είναι η ίδια ένα ελληνικό όνομα.
Οι άνθρωποι που ίδρυσαν τη χώρα μου ήταν γοητευμένοι από την κληρονομιά που παραλάβαμε από τη δική σας.
Ήταν εξαιρετικά μορφωμένοι στην Ιστορία και είχαν πλήρη επίγνωση της μοναδικής τους θέσης μέσα σε αυτήν. Όμως καμία άλλη εποχή του παρελθόντος δεν κράτησε τόσο έντονα την προσοχή και τη φαντασία τους όσο η αρχαιότητα.
Πολλοί εκπλήσσονται όταν μαθαίνουν ότι ο συγγραφέας που αναφέρεται συχνότερα στα «Federalist Papers» δεν ήταν ένας φιλόσοφος του Διαφωτισμού ή ένας πολιτικός θεωρητικός.
Ήταν ο Πλούταρχος, ο Έλληνας βιογράφος των μεγάλων ανδρών της Ελλάδας και της Ρώμης.
Έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για την επιρροή της αρχαίας Ελλάδας στις ιδέες των Αμερικανών Ιδρυτών – και, άλλωστε, σε όλους τους δυτικούς φιλοσόφους και πολιτικούς που προηγήθηκαν.
Οι περισσότεροι γνωρίζουμε τη βασική ιστορία.
Η Αθήνα μάς έδωσε τη δημοκρατία.
Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης μάς έδωσαν τη δυτική φιλοσοφία.
Οι ιδέες μας για τον νόμο, την αρετή, την ιδιότητα του πολίτη και τη δημοκρατική διακυβέρνηση διαμορφώθηκαν στις ελληνικές πόλεις-κράτη.
Ακόμη και μεγάλο μέρος του πολιτικού μας λεξιλογίου – λέξεις όπως δημοκρατία, τυραννία, ακόμη και η ίδια η λέξη «πολιτική» – έχει τις ρίζες του εδώ.
Όλα αυτά είναι αλήθεια.
Όμως αυτά που οφείλουμε σε αυτόν τον τόπο – ως Αμερικανοί και ως Δυτικοί – είναι στην πραγματικότητα πολύ, πολύ βαθύτερα.
Αυτοί οι θεσμοί και αυτές οι ιδέες ήταν η εξωτερική έκφραση πιο θεμελιωδών χαρακτηριστικών που βλέπουμε στους αρχαίους Έλληνες – χαρακτηριστικών που δεν μπορούν να περιοριστούν σε ένα συγκεκριμένο πολιτικό σύστημα ή θεωρία.
Εδώ, στην Αθήνα, βρήκαμε την πρώτη ολοκληρωμένη έκφραση όλων των ουσιωδών χαρακτηριστικών που θα καθόριζαν αργότερα τη Δύση:
-την έντονη ατομικότητα και την αδιάκοπη φιλοδοξία,
-την τολμηρή εξερεύνηση και την εφευρετικότητα,
-τη δίψα για ανακάλυψη, περιπέτεια, ρίσκο και δόξα,
την ακόρεστη περιέργεια για τον κόσμο και τις αρχές που τον διέπουν,
-την πείνα να γνωρίσουμε τα μυστήρια της φύσης και να κατανοήσουμε τα μυστικά του σύμπαντος,
-την ανυπομονησία απέναντι στην ιδέα του αδύνατου,
-την άρνηση να αποδεχθούμε όρια και περιορισμούς,
-την προσπάθεια να κοιτάξουμε βαθιά μέσα στο άγνωστο.
Αυτά δεν ήταν απλώς οι τύποι ή οι αρχές μιας συγκεκριμένης φιλοσοφικής σχολής.
Ήταν χαρακτηριστικά ενός λαού – εκφρασμένα στις παραδόσεις, στις ιστορίες και στη φαντασία του· στις αρετές που απαιτούσε από τους πολίτες του· στα πράγματα για τα οποία ζούσε, αγωνιζόταν και πέθαινε.
Το να τους γνωρίζουμε σημαίνει να γνωρίζουμε τον εαυτό μας.
Αυτό που άνθισε εδώ ήταν η δυτική επιθυμία να αποκαλύψει όλα όσα η άγνοια, το σκοτάδι και η απόσταση κρατούσαν κρυμμένα από τον ανθρώπινο νου.
Οι Έλληνες δεν διαμόρφωσαν απλώς την Ιστορία. Οι Έλληνες μάς έδωσαν την ίδια την Ιστορία.
Πολλά από όσα γνωρίζουμε για πολλούς αρχαίους πολιτισμούς προέρχονται σχεδόν αποκλειστικά από τις καταγραφές Ελλήνων εξερευνητών και ιστορικών – ανθρώπων που δεν κατέγραψαν μόνο την ιστορία του δικού τους λαού, αλλά ταξίδεψαν προς τα έξω για να παρατηρήσουν και να καταγράψουν τις ιστορίες ξένων λαών και πολιτισμών σε ολόκληρο τον κόσμο.
Εκεί όπου άλλοι έστρεφαν το βλέμμα προς τα μέσα, οι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που το έστρεψαν προς τα έξω, κυνηγώντας τη συγκίνηση και τη δόξα της ανακάλυψης κάθε παράξενου και καινούργιου.
Αυτό το χαρακτηριστικό θα ωθούσε τη Δύση να δημιουργήσει και να οικοδομήσει πράγματα που άλλοι δεν μπορούσαν, ξεχωρίζοντάς μας από τόσους άλλους πολιτισμούς και κοινωνίες, όπου η σταθερότητα και η επιβίωση αποτελούσαν τους υψηλότερους σκοπούς της ζωής.
Όμως δεν κληρονομήσαμε από τους Έλληνες μόνο τη φιλοδοξία να εξερευνήσουμε το άγνωστο.
-Κληρονομήσαμε την πεποίθηση ότι το άγνωστο μπορεί να γίνει γνωστό.
-Την αυτοπεποίθηση ότι ο κόσμος μπορεί να χαρτογραφηθεί, να μετρηθεί, να κατανοηθεί και να εξηγηθεί – και ότι το σύμπαν διέπεται από μια ορθολογική τάξη, από ορισμένους θεμελιώδεις νόμους τους οποίους ο άνθρωπος μπορεί να παρατηρήσει και ο νους του να κατανοήσει.
Αυτό ήταν το θεμέλιο του δυτικού πνεύματος:
-τα μαθηματικά μας,
-η επιστήμη μας,
-η ιατρική μας,
-η φιλοσοφία μας,
-η ηθική μας
και η θρησκεία μας.
Άνοιξε τον δρόμο ώστε το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού να βρει γόνιμο έδαφος στην Ευρώπη και να ανθίσει στον κόσμο της Χριστιανοσύνης.
Ήταν το θεμέλιο του πλούτου της χριστιανικής θεολογίας – του Αυγουστίνου και του Ακινάτη και ολόκληρης της παράδοσης του φυσικού δικαίου.
Έδωσε ζωή σε έναν πολιτισμό που δεν χαρακτηριζόταν μόνο από μια κοινή κουλτούρα, αλλά από μια κοινή ανθρωπολογία – μια κοινή αντίληψη για τον άνθρωπο και τη θέση του στο σύμπαν.
Οι απόγονοί του θα μοιράζονταν όχι μόνο την ιδέα μιας φυσικής τάξης, αλλά και μια ξεχωριστή αντίληψη για την αρετή, το πεπρωμένο και τη μοίρα, την αλήθεια, την καλοσύνη και την ομορφιά· έναν κώδικα που καθορίζει πώς πρέπει να ζουν οι άνθρωποι· αντικειμενικά πρότυπα και ιδανικά προς τα οποία πρέπει να αγωνίζονται.
Για τους αρχαίους Έλληνες, η επιδίωξη της αριστείας ήταν η ίδια η αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης.
Οργάνωσαν ολόκληρη την πολιτική ζωή γύρω από τον αγώνα, τη φιλοδοξία και τον ανταγωνισμό:
-στη φιλοσοφία και την ποίηση,
-στη γλυπτική και το θέατρο,
-στον αθλητισμό και την τέχνη,
-στον πόλεμο και την άσκηση της πολιτικής.
Η κλασική ελληνική πόλη ήταν μια αρένα όπου μεγάλοι άνδρες δοκίμαζαν και αποδείκνυαν τον εαυτό τους, τελειοποιούσαν τις δυνατότητές τους μέσα από μια διαρκή προσπάθεια – για να γίνουν οι καλύτεροι, οι ισχυρότεροι, οι ομορφότεροι, αγωνιζόμενοι διαρκώς να πλησιάσουν την τελειότητα.
Γνωρίζω ότι στα σύγχρονα αυτιά, αυτός ο τρόπος ζωής μπορεί να ακούγεται παράξενος. Ίσως μάλιστα να ακούγεται και σκληρός.
Το ιδανικό πολλών ιδεολογιών της εποχής μας έχει, ειλικρινά, γίνει ένας κόσμος απόλυτης ασφάλειας, χωρίς ρίσκο ή αποτυχία, χωρίς ούτε τη δόξα της νίκης ούτε την ντροπή της ήττας.
Πολύ συχνά σήμερα χτίζουμε προς τα κάτω.
Διαμορφώνουμε τα πρότυπά μας έτσι ώστε να διασφαλίζουμε ότι κανείς δεν θα χάσει.
Ασχολούμαστε υπερβολικά με την άνεση των χειρότερων εις βάρος των δυνατοτήτων των καλύτερων.
Κρατάμε τα πιο εξαιρετικά στοιχεία της κοινωνίας μας όμηρους του μέσου όρου, του συνηθισμένου, του μετρίου.
Οι άνθρωποι που δημιούργησαν τον Παρθενώνα έχτιζαν προς τα πάνω.
Πίστευαν ότι η υψηλότερη και ευγενέστερη φιλοδοξία στη ζωή ήταν να ξεπεράσεις όλους τους άλλους, να προσπαθείς να είσαι ο καλύτερος σε όλα.
Οι αρχαίες ελληνικές πόλεις-κράτη ήταν γεμάτες έντονο πάθος, αντιπαλότητα, ανταγωνισμό, παρατάξεις και συγκρούσεις.
Όμως από αυτή τη διαρκή προσπάθεια για διάκριση γεννήθηκε η μεγάλη άνθηση της τέχνης και της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της πνευματικής ενέργειας που θα μετέτρεπε μια ομάδα μεσογειακών πόλεων στη γενέτειρα του μεγαλύτερου πολιτισμού στον κόσμο.
Το thumos, όπως το αποκαλούσαν οι αρχαίοι Έλληνες – η φωτιά του πάθους, της δύναμης, του θάρρους και της υπερηφάνειας – είναι η καρδιά ενός μεγάλου πολιτισμού.
Και χωρίς αυτό;
Χωρίς αυτό, τα έθνη χάνουν τη θέληση να πολεμήσουν, τη θέληση να προσπαθήσουν, τη θέληση να επιβιώσουν.
Σήμερα, μεγάλο μέρος της Δύσης έχει ξεχάσει αυτή την ποιότητα.
Με την πάροδο του χρόνου, στη Δύση φτάσαμε να αισθανόμαστε ντροπή για τα ίδια τα πράγματα που μας έκαναν ξεχωριστούς.
Νιώσαμε ενοχή για την ευημερία μας.
Δεν πιστεύαμε πλέον ότι αξίζαμε και ότι είχαμε κερδίσει το μεγαλείο μας.
Η λέξη «εθνικισμός» έγινε μια βρώμικη λέξη.
Και έτσι γκρεμίσαμε τα μνημεία μας, καταδικάσαμε τη δική μας Ιστορία.
Και σε πάρα πολλά μέρη, διδάξαμε στα παιδιά μας να ντρέπονται για τις χώρες που επρόκειτο να κληρονομήσουν.
Στη διαδικασία αυτή, ανοίξαμε τα σύνορά μας, μεταφέραμε τη βιομηχανική μας παραγωγή στο εξωτερικό και αφήσαμε τους στρατούς μας να μαραζώσουν και να παρακμάσουν.
Και κάθε χρόνο που περνούσε, μοιάζαμε να αναθέτουμε όλο και περισσότερα ζητήματα που αφορούν την κυριαρχία μας σε παγκόσμιες γραφειοκρατίες, πολύ μακριά από τον έλεγχό μας.
Άλλοι, όμως, ήταν περισσότερο από πρόθυμοι να καλύψουν το κενό που αφήσαμε – το κενό που άφησε η αδυναμία μας.
Και καθώς η αυτοπεποίθηση της Δύσης υποχωρούσε, οι αντίπαλοι και οι ανταγωνιστές μας γίνονταν όλο και πιο διεκδικητικοί, αυξάνοντας τον πλούτο και τη δύναμή τους στη θέση μας.
Και σήμερα βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι.
Γιατί η επόμενη δεκαετία και οι αποφάσεις που θα πάρουμε θα γράψουν την ιστορία του επόμενου αιώνα.
Η πορεία που θα επιλέξουμε θα καθορίσει εάν η Δύση θα διατηρήσει τη θέση της στην κορυφή του κόσμου ή θα αποδεχθεί ένα μέλλον παρακμής, ατροφίας και υποταγής.
Είτε θα επιλέξουμε να δράσουμε τώρα είτε θα χάσουμε για πάντα την επιλογή να δράσουμε.
Υπό τον Πρόεδρο Τραμπ, οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κάνει την επιλογή τους.
Επιλέγουμε την απροκάλυπτη επιδίωξη της εθνικής ισχύος:
να ανακτήσουμε τον έλεγχο των κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού,
να επαναβιομηχανοποιήσουμε την οικονομία μας,
να ανοικοδομήσουμε την άμυνά μας,
να διεκδικήσουμε την κυριαρχία στις τεχνολογίες και τις βιομηχανίες του μέλλοντος.
Επιλέγουμε να φτάσουμε σε νέα σύνορα:
στην προηγμένη βιομηχανική παραγωγή και την υπερνοημοσύνη,
στα drones, στα όπλα και στον πόλεμο,
στα μικροτσίπ, στα ορυκτά, στον κυβερνοχώρο
και σε κάθε άλλο πεδίο της ανθρώπινης δυνατότητας.
Να απελευθερώσουμε την ενέργειά μας, να ξαναχτίσουμε τα εργοστάσιά μας, να επιστρέψουμε τους αστροναύτες μας στη Σελήνη και να εγκαινιάσουμε μια νέα εποχή εξερεύνησης του διαστήματος.
Οι αρχαίοι Έλληνες, παρά τα υψηλά ιδανικά τους, δεν ήταν αφελείς.
Κατανοούσαν ότι τα έθνη έχουν συμφέροντα.
Κατανοούσαν ότι η άσκηση της κρατικής πολιτικής απαιτεί σύνεση και διπλωματία.
Κατανοούσαν όμως επίσης ότι απαιτεί την ικανότητα να χρησιμοποιήσεις δύναμη όταν η σύνεση και η διπλωματία αποτυγχάνουν.
Κατανοούσαν ότι η ισχύς δεν απαιτεί μόνο να έχεις τα μέσα για να υπερασπιστείς τον εαυτό σου.
Απαιτεί να είναι αξιόπιστη η πεποίθηση ότι είσαι διατεθειμένος να τη χρησιμοποιήσεις.
Αυτή είναι η κλασική αντίληψη για την πολιτική και την κρατική τέχνη που η κυβέρνηση Τραμπ ελπίζει να ανακτήσει – όχι μόνο για τη χώρα μας, αλλά για ολόκληρο τον πολιτισμό μας.
Πιστεύουμε ότι η Ευρώπη μπορεί να ξυπνήσει από τον μακρύ λήθαργό της και να αναζωπυρώσει τη φωτιά που άναψε εδώ πριν από χιλιετίες.
Υπάρχουν ήδη σημάδια.
Σε ολόκληρη την ήπειρο βλέπουμε αυτό που ελπίζουμε να είναι η απαρχή μιας αλλαγής γενιάς:
ραγδαία αύξηση των αμυντικών δαπανών,
ένα πλήθος νέων συνεργασιών και προγραμμάτων,
διευρυμένη βιομηχανική και παραγωγική ικανότητα,
σε συνέχεια των ιστορικών αμυντικών δεσμεύσεων που αναλήφθηκαν πέρυσι στη Χάγη.
Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο αυτής της αλλαγής.
Ο λαός αυτής της χώρας έχει αποδείξει για ακόμη μία φορά ότι αποτελεί απαραίτητο φίλο τόσο για την Ευρώπη όσο και για τις Ηνωμένες Πολιτείες – σε όλα, από την ενέργεια και τη μετανάστευση έως την άμυνα.
Η Ελλάδα υπήρξε υπόδειγμα συμμάχου.
Και ειλικρινά ελπίζουμε ότι ολόκληρη η Ευρώπη θα ακολουθήσει το παράδειγμά σας.
Αν και τα πάθη μπορεί κατά καιρούς να έχουν δοκιμάσει τους δεσμούς στοργής μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης, δεν πρέπει να τους επιτρέψουμε να διαρραγούν.
Μαζί πρέπει να ενισχύσουμε μια συμμαχία ικανή να αντιμετωπίσει τις απειλές της εποχής μας.
Και μπορούμε να το κάνουμε.
Γιατί δεν πιστεύουμε ότι η διατλαντική φιλία είναι ένα παιχνίδι μηδενικού αθροίσματος.
Το αντίθετο.
Το όραμά μας είναι μια συμμαχία της οποίας η δύναμη είναι μεγαλύτερη από το άθροισμα των επιμέρους μερών της.
Είδαμε αυτό το όραμα να εφαρμόζεται στην πράξη μόλις τον περασμένο μήνα, σε μια πρωτοφανή νέα συμφωνία μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, της Δανίας και της Γροιλανδίας – μια συμφωνία που θα μεταμορφώσει την Αρκτική και θα ενισχύσει την ασφάλεια ολόκληρου του ΝΑΤΟ.
Και οι τρεις εταίροι αυτής της συμφωνίας βγήκαν νικητές.
Ολόκληρη η Ευρώπη – όπως και το ΝΑΤΟ και οι Ηνωμένες Πολιτείες – βγήκαν ασφαλέστεροι, ισχυρότεροι και πιο προστατευμένοι εξαιτίας της.
Θέλουμε να κερδίσουμε μαζί.
Πρέπει να κερδίσουμε μαζί.
Σήμερα έχει γίνει της μόδας να πιστεύεται ότι μια φωτισμένη εξωτερική πολιτική σημαίνει να βάζουμε την παγκόσμια κοινότητα πάνω από τον δικό μας λαό.
Και πιστεύω ότι και εδώ έχουμε πολλά να μάθουμε από τους ανθρώπους της αρχαίας Ελλάδας.
Γιατί γνώριζαν ότι δεν υπάρχει τίποτα εγωιστικό ή λανθασμένο στην αφοσίωση στο έθνος σου.
Ούτε υπάρχει κάτι εγωιστικό ή λανθασμένο στο να αγωνίζεσαι για να υπερασπιστείς τα συμφέροντά του πάνω απ’ όλα.
Πίστευαν έντονα στο ιδανικό του μεγάλου ανθρώπου: του εξαιρετικού ανθρώπου που αποκτά αθανασία μέσα από τα έργα του.
Πίστευαν όμως ότι η δόξα και η φήμη κερδίζονται μέσα από την προσπάθεια, τη θυσία και τα μεγάλα επιτεύγματα για κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Ο επαναλαμβανόμενος ήρωας του αρχαίου ελληνικού κόσμου ήταν ο άνθρωπος που ήταν πρόθυμος να πληρώσει οποιοδήποτε τίμημα για μια υπόθεση που άξιζε την αφοσίωσή του.
Το βλέπουμε στον Σωκράτη, ο οποίος αρνήθηκε να εγκαταλείψει την αναζήτηση της αλήθειας ακόμη και με τίμημα τη ζωή του.
Το βλέπουμε στη θρυλική στάση των 300 Σπαρτιατών, περικυκλωμένων και συντριπτικά λιγότερων από τις τεράστιες περσικές στρατιές, οι οποίοι αρνήθηκαν την ευκαιρία να σωθούν και επέλεξαν να πολεμήσουν μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο, αντί να εγκαταλείψουν τη θέση ή το καθήκον τους.
Και το βλέπουμε στον επικό μύθο του Αχιλλέα, στον οποίο προσφέρεται η επιλογή να επιστρέψει στην πατρίδα του και να ζήσει μια μακρά και ειρηνική ζωή – αλλά επιλέγει να παραμείνει στην Τροία και να πεθάνει αναζητώντας την αιώνια δόξα.
Αυτές είναι οι αρετές που διαμόρφωσαν τη δυτική ηθική φαντασία.
Από τον χριστιανό μάρτυρα που αρνήθηκε να προδώσει την πίστη του μέχρι τον πατριώτη που έδωσε τη ζωή του για την πατρίδα του· από τον Άγιο Θωμά Μορ έως τη Μάχη του Άλαμο· μέχρι τα αθάνατα τελευταία λόγια της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών:
«Αμοιβαία δεσμευόμαστε ο ένας στον άλλον με τη ζωή μας, τις περιουσίες μας και την ιερή μας τιμή».
Από τους Έλληνες κληρονόμησε η Δύση την αίσθηση του καθήκοντος – μια αδιάσπαστη αφοσίωση στον κώδικά σου, στην υπόθεσή σου, στη χώρα σου.
Οι ήρωές μας, οι ήρωες της Δύσης, είναι εκείνοι που επιλέγουν να παραμείνουν πιστοί στο καθήκον τους ακριβώς όταν αυτό είναι το πιο δύσκολο και οδυνηρό:
-ο άνθρωπος που δεσμεύεται από τον λόγο του,
-ο στρατιώτης που δεν εγκαταλείπει τη θέση του,
-ο καπετάνιος, ο γνωστός καπετάνιος, που βυθίζεται μαζί με το πλοίο του.
Αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε ακόμη και σήμερα, για παράδειγμα, σε φανατικούς όπως οι ριζοσπάστες μουλάδες του Ιράν, των οποίων η λατρεία του θανάτου εξυψώνει παιδιά-βομβιστές αυτοκτονίας ως εθνικούς ήρωες και παρουσιάζει το μαρτύριο ως αυτοσκοπό.
Οι δικοί μας ήρωες μπορεί να είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για την υπόθεσή τους.
Όμως οι δικοί μας ήρωες δεν λατρεύουν τον θάνατο.
Ακριβώς επειδή εκτιμούμε τη ζωή, αναγνωρίζουμε τον ηρωισμό εκείνων που θα προτιμούσαν να θυσιάσουν τη ζωή τους παρά να προδώσουν τις αρχές τους.
Σήμερα θεωρούμε δεδομένη τη δυτική αντίληψη για αυτά τα πράγματα – τον ηρωισμό, την τιμή, το καθήκον.
Υποθέτουμε ότι αυτά είναι κατά κάποιον τρόπο καθολικές αξίες για όλους τους ανθρώπους, σε όλες τις εποχές και σε όλους τους τόπους.
Δεν είναι.
Είναι προϊόν ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα, ενός ιδιαίτερου χαρακτήρα που γεννήθηκε εδώ και διαμόρφωσε ολόκληρη την ιστορία του πολιτισμού που ακολούθησε.
Ενός πολιτισμού που πρέπει να αγωνιστούμε για να υπερασπιστούμε σήμερα με το ίδιο πάθος που είχαν οι πρόγονοί μας.
Οι άνθρωποι που έχτισαν τον Παρθενώνα διαδέχθηκαν τους αρχιτέκτονες της ευρωπαϊκής Χριστιανοσύνης, οι οποίοι ύψωσαν τους καθεδρικούς ναούς του Μιλάνου, της Κολωνίας και της Φλωρεντίας.
Η προσπάθεια τελειοποίησης της ανθρώπινης μορφής που ενέπνευσε τους αρχαίους Έλληνες γλύπτες βρήκε μια νέα έκφραση στον Μιχαήλ Άγγελο.
Η αναζήτηση των Ελλήνων φιλοσόφων για τη δομή του σύμπαντος κληροδοτήθηκε στον Κοπέρνικο και στη συνέχεια στον Γαλιλαίο, στον Κέπλερ και στον Νεύτωνα.
Η δίψα για νέα γνώση γέννησε την πρώτη αποστολή του Μαγγελάνου γύρω από τον κόσμο, την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο και τελικά το ταξίδι του Απόλλων 11 στη Σελήνη.
Και οι ιδιότητες που οδήγησαν τον Αλέξανδρο να κατακτήσει ολόκληρο τον γνωστό κόσμο επανεμφανίστηκαν στον Καίσαρα, στον Καρλομάγνο και στον Κορτές.
Και στην Αμερική, αυτή η παράδοση ανακαλύφθηκε ξανά.
Μια ανοιχτή και άγρια γη έγινε ο τόπος μιας μεγάλης αναγέννησης της δυτικής φαντασίας και φιλοδοξίας.
Η ελληνική επιδίωξη για νέους ορίζοντες έγινε το αμερικανικό πνεύμα των συνόρων.
Ο πολιτισμός της Αθήνας και της Ρώμης μετέτρεψε μια νεαρή δημοκρατία στις ακτές του Ατλαντικού σε μια ηπειρωτική αυτοκρατορία.
Οι μεγαλύτεροι Αμερικανοί κάθε γενιάς έφεραν τα αδιαμφισβήτητα χαρακτηριστικά των προγόνων τους:
γεννημένοι στην Αθήνα,
διαμορφωμένοι από τη Ρώμη,
βαπτισμένοι στη Χριστιανοσύνη,
σφυρηλατημένοι στο καμίνι της μεσαιωνικής Ευρώπης,
προικισμένοι με την αγγλική ιδιοφυΐα για την ελευθερία
και στη συνέχεια μεταφερμένοι πέρα από τον Ατλαντικό για να αναγεννηθούν στις ακτές ενός Νέου Κόσμου.
Μαζί πρέπει τώρα να ξαναβρούμε αυτό το πνεύμα.
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο καμπής – όχι μόνο στην ιστορία του έθνους μου, αλλά στην ιστορία ολόκληρου του πολιτισμού μας.
Οι απειλές που αντιμετωπίζουμε σήμερα είναι εξίσου πραγματικές με εκείνες που υπήρχαν στη δραματική σκηνή της αρχαιότητας.
Τα εθνικά συμφέροντα δεν εξαφανίστηκαν μπροστά στους διεθνείς θεσμούς.
Ο πόλεμος δεν εξαφανίστηκε απλώς επειδή προτιμήσαμε την ειρήνη.
Άλλα κράτη συνέχισαν να εξοπλίζονται, να επιδιώκουν επιρροή, να ανταγωνίζονται για εδάφη, τεχνολογία, πόρους, αγορές, ενέργεια και ισχύ.
Και τώρα υπάρχει ξανά πόλεμος.
Υπάρχει ξανά ανταγωνισμός μεταξύ μεγάλων δυνάμεων.
Υπάρχουν ξανά ευπάθεια, επιθετικότητα, τρομοκρατία, ένα ολόκληρο σύμπαν νέων απειλών και επιθέσεων.
Γι’ αυτό πρέπει να ξαναχτίσουμε τους θεσμούς και τις συμμαχίες μας ώστε να αντιμετωπίσουμε μαζί αυτές τις απειλές – κατανοώντας ότι σκοπός τους δεν είναι να καταργήσουν την κυριαρχία των εθνών που τις αποτελούν, αλλά να την υπερασπιστούν.
Και ότι τα έθνη δεν χρειάζεται να εγκαταλείψουν τις ξεχωριστές ταυτότητές τους για να αναγνωρίσουν τα κοινά τους συμφέροντα.
Έχουμε δημιουργήσει ένα μοντέλο αυτού με τους εταίρους μας εδώ στην Ελλάδα.
Στις αμυντικές μας συνεργασίες, στην ενέργεια και την τεχνολογία, στην κοινή μας φιλοδοξία να προστατεύσουμε τα ευρωπαϊκά σύνορα από τις απειλές της μαζικής μετανάστευσης.
Η φιλία μας χρονολογείται από τα πρώτα χρόνια του έθνους μου.
Όταν η Ελλάδα ξεσηκώθηκε το 1821 για να ανακτήσει την ανεξαρτησία της ύστερα από αιώνες οθωμανικής κυριαρχίας, οι Αμερικανοί αναγνώρισαν κάτι οικείο σε αυτόν τον αγώνα.
Τρία χρόνια αργότερα, ο μεγάλος Αμερικανός πολιτικός Ντάνιελ Γουέμπστερ εκφώνησε μια περίφημη ομιλία στο Κογκρέσο, συμβάλλοντας ώστε η υπόθεση της Ελληνικής Επανάστασης να φτάσει ενώπιον των εκπροσώπων της νεαρής Αμερικανικής Δημοκρατίας.
Και ξεκίνησε στρέφοντας την προσοχή τους σε όλα όσα υπήρχαν γύρω τους.
Είπε τα εξής:
«Αυτή η ελεύθερη μορφή διακυβέρνησης, αυτή η λαϊκή συνέλευση… αυτή η πρακτική του ελεύθερου διαλόγου και της δημόσιας συζήτησης, ο αγώνας του νου με τον νου… ακόμη και το οικοδόμημα στο οποίο συνεδριάζουμε, αυτές οι αρμονικές κολόνες, αυτή η περίτεχνη αρχιτεκτονική, όλα μας θυμίζουν ότι η Ελλάδα υπήρξε και ότι εμείς, όπως και η υπόλοιπη ανθρωπότητα, της χρωστάμε πολλά».
Αυτά τα λόγια είναι τόσο αληθινά σήμερα όσο ήταν και όταν ειπώθηκαν.
Και όλοι μας – όχι μόνο οι Αμερικανοί, αλλά και οι Ευρωπαίοι και οι φίλοι μας σε ολόκληρη τη Δύση – πρέπει να ξαναμάθουμε τα μαθήματα που οι πρόγονοί μας πήραν από αυτόν τον τόπο και από την Ιστορία του.
Η ιστορία της Ελλάδας δεν μας προσφέρει απλώς μια ματιά στους πρώιμους σχηματισμούς των θεσμών μας.
Η ιστορία της Ελλάδας μάς δείχνει μια εικόνα του ίδιου μας του εαυτού.
Μας δείχνει ότι είμαστε κληρονόμοι μεγάλων ηρώων και ότι πρέπει να είμαστε υπερήφανοι – βαθιά υπερήφανοι – για την καταγωγή μας.
Πρέπει να θαυμάζουμε αυτό που οι πρόγονοί μας λάξευσαν από αυτή τη γη.
Η ιστορία του πολιτισμού μας είναι η σπουδαιότερη ιστορία που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος.
Και ξεκίνησε εδώ, με τους πρώτους άνδρες και γυναίκες της Δύσης.
Από αυτούς – από αυτούς – μπορούμε να ξαναβρούμε τις αρετές, το θάρρος και τη δύναμη που χρειαζόμαστε για να αντιμετωπίσουμε τους κινδύνους της εποχής μας .
Κωνσταντίνος Τριανταφυλλάκης
https://www.facebook.com/ctrianta/posts/pfbid0KCAV21Age1rsXwhdwn4NdLAvVa4rsUwTgep1mcxjHSUyoxvh9Vy5mPbcGBzFwGFJl
