Γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να αναζητούν την Κιβωτό του Νώε σε έναν φυσικό βραχώδη σχηματισμό
Γιατί οι άνθρωποι συνεχίζουν να αναζητούν την Κιβωτό του Νώε σε έναν φυσικό βραχώδη σχηματισμό στην Τουρκία: Εξηγεί ένας μελετητής του πρώιμου Χριστιανισμού.
Μια ομάδα ερευνητών από το Πανεπιστήμιο Sivas Cumhuriyet στην Τουρκία διερευνά έναν μακροχρόνιο ισχυρισμό: ότι ένας γεωλογικός σχηματισμός σε σχήμα βάρκας στα ανατολικά της χώρας περιέχει τα ερείπια της Κιβωτού του Νώε.
Στο βιβλικό βιβλίο της Γένεσης , ο Θεός αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο με κατακλυσμό. Ακολουθώντας τις οδηγίες του Θεού, ο Νώε κατασκευάζει μια κιβωτό - ένα μεγάλο ξύλινο σκάφος - για να σώσει τον εαυτό του, την οικογένειά του και κάθε είδους ζώα.
Ο εν λόγω σχηματισμός, γνωστός ως Durupınar, συνδέεται με την Κιβωτό του Νώε εδώ και σχεδόν 70 χρόνια. Αυτή η νέα ερευνητική ομάδα έχει προσελκύσει την προσοχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μέσω μιας συνεργασίας με μια ξεχωριστή χριστιανική οργάνωση με έδρα τις ΗΠΑ, την Noah's Ark Scans . Αυτή η ομάδα προωθεί τον χώρο του Durupınar ως τον τόπο ανάπαυσης της Κιβωτού του Νώε τουλάχιστον από το 2021.
Το Ντουρουπινάρ είναι ένας φυσικός γεωλογικός σχηματισμός που αποτελείται από ιζηματογενές υλικό πλούσιο σε οξείδια του σιδήρου. Βρίσκεται κοντά στην πόλη Ντογκουμπαγιαζίτ- Doğubayazıt , λίγα μόλις μίλια από τα ιρανικά σύνορα.
Επίσημες δηλώσεις από ερευνητές που συμμετείχαν σε αυτό το έργο αναφέρουν ότι η εργαστηριακή ανάλυση βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη. Οι ερευνητές, ωστόσο, έχουν περιγράψει ορισμένα προκαταρκτικά ευρήματα ως πιθανώς συμβατά με μια δομή που μοιάζει με πλοίο, ενώ οι ισχυρισμοί που κυκλοφορούν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πιο οριστικοί, λέγοντας ότι οι σαρώσεις έχουν επιβεβαιώσει ότι ο σχηματισμός είναι ανθρωπογενής και «100% μη γεωλογικός».
Ισχυρισμοί ότι ο σχηματισμός είναι ανθρωπογενής έχουν επίσης εμφανιστεί σε βρετανικά και αμερικανικά μέσα ενημέρωσης .
Ως μελετητής του πρώιμου Χριστιανισμού , μελετώ βιβλικά κείμενα και την ερμηνεία τους. Ορισμένοι ισχυρισμοί σχετικά με τον σχηματισμό Ντουρουπινάρ κυκλοφορούν εδώ και δεκαετίες και προσφέρουν την ευκαιρία να εξεταστεί πώς οι άνθρωποι διαβάζουν και ερμηνεύουν την βιβλική ιστορία του κατακλυσμού.
Για να κατανοήσουμε τους τρέχοντες ισχυρισμούς, βοηθάει να αναρωτηθούμε πώς αυτός ο σχηματισμός συνδέθηκε εξαρχής με την Κιβωτό του Νώε.
Ένας σχηματισμός σε σχήμα βάρκας στην ανατολική Τουρκία
Ο σχηματισμός Ντουρουπινάρ πήρε το όνομά του από τον λοχαγό του τουρκικού στρατού Ιλχάν Ντουρουπινάρ, ο οποίος παρατήρησε το σχήμα του σχηματισμού που έμοιαζε με βάρκα, ενώ εξέταζε αεροφωτογραφίες της περιοχής το 1959. Λόγω της εγγύτητάς του με μια κορυφή γνωστή από τον Μεσαίωνα ως Όρος Αραράτ, η οποία, σύμφωνα με την αφήγηση του κατακλυσμού της Γένεσης, είναι το μέρος όπου στάθηκε η Κιβωτός του Νώε , ο Ντουρουπινάρ αναρωτήθηκε αν αυτός ο σχηματισμός θα μπορούσε να είναι τα απολιθωμένα ερείπια της κιβωτού, που διατηρήθηκαν στο τοπίο με την πάροδο του χρόνου.
Την επόμενη χρονιά, ο Durupınar συμμετείχε σε μια ομάδα που χρηματοδοτήθηκε από το Ίδρυμα Αρχαιολογικών Ερευνών στις Ηνωμένες Πολιτείες σε μια αποστολή στον χώρο. Με επικεφαλής τον George Vandeman, τηλεοπτικό ευαγγελιστή, και τον Arthur Brandenberger, έναν ειδικό που χρησιμοποιούσε αεροφωτογραφίες για να μετρήσει και να χαρτογραφήσει το τοπίο , η ομάδα ταξίδεψε στον χώρο με τον σαφή στόχο να επιβεβαιώσει εάν επρόκειτο πράγματι για τα απολιθωμένα ερείπια της θρυλικής Κιβωτού του Νώε.
Η αποστολή αποτέλεσε το θέμα ενός σύντομου άρθρου στο τεύχος του περιοδικού LIFE της 5ης Σεπτεμβρίου 1960. Το άρθρο σημείωνε ότι ενώ ένα μέλος της αποστολής παρέμενε σκεπτικό σχετικά με το αν η φύση από μόνη της θα μπορούσε να ευθύνεται για ένα τέτοιο σχήμα, οι έρευνες που διεξήχθησαν τελικά «δεν αποκάλυψαν κανένα σημάδι ότι το αντικείμενο ήταν κατασκευασμένο από άνθρωπο». Η αποστολή κατέληξε επομένως στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για έναν φυσικό γεωλογικό σχηματισμό. Με άλλα λόγια, δεν επρόκειτο για τα απολιθωμένα ερείπια της βιβλικής Κιβωτού του Νώε.
Πώς το Ντουρουπινάρ έγινε η Κιβωτός του Νώε
Μετά την αποστολή του 1960, το ενδιαφέρον για το Ντουρουπινάρ μειώθηκε και η υπόθεση έκλεισε για ένα διάστημα. Η τοποθεσία επέστρεψε στην προσοχή του κοινού στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν ο Ρον Γουάιατ , ένας νοσοκόμος-αναισθησιολόγος και ερασιτέχνης αρχαιολόγος εμπνευσμένος από το άρθρο του LIFE, ταξίδεψε στο Ντουρουπινάρ για να ερευνήσει ο ίδιος.
Ενώ βρισκόταν στο σημείο, ο Wyatt διεξήγαγε μια σειρά από δοκιμές και τελικά ισχυρίστηκε ότι ο σχηματισμός ήταν στην πραγματικότητα τα ερείπια της Κιβωτού του Νώε. Υποστήριξε ότι τα ραντάρ και άλλες σαρώσεις έδειξαν στοιχεία τοίχων, καταστρωμάτων, απολιθωμένου ξύλου, μεταλλικών εξαρτημάτων και άλλων υλικών που θα περίμενε κανείς να βρει στα ερείπια ενός ξύλινου πλοίου. Ο Wyatt εντυπωσιάστηκε επίσης από τις μεγάλες πέτρες κοντά στο σημείο, οι οποίες, όπως ισχυρίστηκε, θα κρέμονταν από το σκάφος και θα το σταθεροποιούσαν όσο αυτό επέπλεε.
Αρχικά, ο Wyatt κατάφερε να πείσει έναν άλλο ερασιτέχνη αρχαιολόγο από τις ΗΠΑ, τον David Fasold, ότι οι ισχυρισμοί του ήταν αληθινοί. Μάλιστα, το 1988 ο Fasold δημοσίευσε ένα βιβλίο στο οποίο υποστήριξε ότι ο σχηματισμός Durupınar ήταν η Κιβωτός του Νώε.
Ένα μεγάλο ξύλινο πλοίο περιτριγυρισμένο από ζώα και ανθρώπους, κυρίως ανά ζεύγη.Εικονογράφηση της Κιβωτού του Νώε στο Όρος Αραράτ από τον Φλαμανδό ζωγράφο Simon de Myle. Sotheby's Παρίσι, 23 Ιουνίου 2011 μέσω Wikimedia Commons.
Ο ενθουσιασμός του Fasold για την τοποθεσία ήταν σχετικά βραχύβιος, ωστόσο, και ούτε 10 χρόνια μετά τη δημοσίευση του βιβλίου του για το θέμα, συνυπέγραψε ένα άρθρο σε περιοδικό με τον γεωλόγο Lorence Collins που ανέτρεψε τα προηγούμενα συμπεράσματά του. Μετά από πλήρη αξιολόγηση των διαθέσιμων στοιχείων, ο Fasold κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «η υποτιθέμενη Κιβωτός κοντά στο [Ντογουμπαγιαζίτ] είναι ένας εντελώς φυσικός βραχώδης σχηματισμός. Δεν μπορεί να ήταν η Κιβωτός του Νώε ούτε καν ένα τεχνητό μοντέλο».
Οι εκπαιδευμένοι γεωλόγοι τείνουν να συμφωνούν με την εκτίμηση των Fasold και Collins: Το Durupınar είναι ένας φυσικός γεωλογικός σχηματισμός και όχι τα ερείπια ενός ξύλινου πλοίου. Ο γεωλόγος Murat Avcı, για παράδειγμα, ταυτοποιεί το χαρακτηριστικό σε σχήμα βάρκας ως ένα μεγάλο μπλοκ ασβεστόλιθου που μετακινήθηκε προς τα κάτω σε μια κατολίσθηση και στη συνέχεια διαμορφώθηκε από μια ροή γης και άλλες γεωλογικές διεργασίες .
Οι γεωλογικές αναλύσεις προσδιόρισαν το υλικό που ο Wyatt περιέγραψε ως απολιθωμένο ξύλο ως συνηθισμένο βράχο και τα αντικείμενα που περιγράφηκαν ως σιδερένιες αγκύλες ως φθαρμένο ηφαιστειακό υλικό. Τα μοτίβα που ερμηνεύτηκαν ως διαμερίσματα της κιβωτού είναι σύμφωνα με τη φυσική δομή και τη ρωγμάτωση του σχηματισμού , ενώ οι προτεινόμενες «πέτρες αγκύρωσης» είναι στην πραγματικότητα κατασκευασμένες από τοπικό ηφαιστειακό βράχο.
Νέα έρευνα, αρχαίος μύθος
Όλα τα αποτελέσματα από το πιο πρόσφατο ερευνητικό έργο είναι, προς το παρόν, ακόμη προκαταρκτικά και ασαφή . Δείγματα αναμένουν να αναλυθούν σε εργαστήρια και επίσημες ανακοινώσεις από το πανεπιστήμιο αναφέρουν ότι η αξιολόγηση των στοιχείων θα συνεχιστεί έως το 2027.
Ως μελετητής της Βίβλου, ωστόσο, ενδιαφέρομαι περισσότερο για τη συνεχιζόμενη γοητεία που μας ασκούν οι ιστορίες για τους κατακλυσμούς.
Οι περισσότεροι βιβλικοί μελετητές ερμηνεύουν την ιστορία του κατακλυσμού στη Γένεση ως μέρος μιας πολύ παλαιότερης παράδοσης μυθολογίας του κατακλυσμού από την αρχαία Εγγύς Ανατολή. Συγγραφείς στην αρχαία Μεσοποταμία αφηγήθηκαν διάφορες εκδοχές μιας ιστορίας στην οποία οι θεοί στέλνουν έναν καταστροφικό κατακλυσμό αλλά προειδοποιούν έναν άνθρωπο, ο οποίος στη συνέχεια φτιάχνει μια μεγάλη βάρκα για να σώσει την οικογένεια και τα ζώα του.
Στο Έπος του Ατράχασις , για παράδειγμα, γνωστό από χειρόγραφα που χρονολογούνται από τη 2η χιλιετία π.Χ., αυτός ο επιζών είναι ο Ατράχασις. Μια άλλη εκδοχή της ίδιας ιστορίας εμφανίζεται επίσης στο Έπος του Γκιλγκαμές , όπου ο επιζών του κατακλυσμού Ουτναπιστίμ κατασκευάζει μια μεγάλη βάρκα για να αντέξει την καταιγίδα.
Η Γένεση δεν αντιγράφει απλώς αυτές τις παλαιότερες ιστορίες. Τις αναδιαμορφώνει. Στον Ατράχασι, οι θορυβώδεις άνθρωποι γίνονται ενοχλητικοί για τους θεούς, με αποτέλεσμα οι θεοί να τους πνίγουν. Η Γένεση, από την άλλη πλευρά, παρουσιάζει τη βία και τη διαφθορά ως το κύριο πρόβλημα . Το τέλος της Γένεσης κινείται επίσης προς μια διαφορετική κατεύθυνση. Αντί να επιβάλλει νέα όρια στην ανθρώπινη αναπαραγωγή, όπως κάνει το έπος του Ατράχασι, ο Θεός στη Γένεση ευλογεί την οικογένεια του Νώε, τους λέει να «αυξάνονται και να πληθύνονται» και συνάπτει μια διαθήκη με όλη την ανθρωπότητα και κάθε ζωντανό πλάσμα .
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα σχετικά με την ιστορία του κατακλυσμού στη Γένεση είναι ότι ο κατακλυσμός στην πραγματικότητα δεν καταφέρνει να λύσει το πρόβλημα που τον προκάλεσε εξαρχής. Πριν από τον κατακλυσμό, η ανθρωπότητα έχει τάση προς το κακό. Μετά τον κατακλυσμό, το πρόβλημα παραμένει . Αλλά η ιστορία δεν αφορά τελικά την εξάλειψη της ανθρώπινης κακίας. αφορά το πώς η ζωή συνεχίζεται παρά τα διαρκή ελαττώματα της ανθρωπότητας.
Η τρέχουσα έρευνα στο Ντουρουπινάρ, όπως και εκείνες που προηγήθηκαν, υποθέτει ότι πίσω από την βιβλική ιστορία υπάρχουν απτά στοιχεία που περιμένουν να βρεθούν. Για σχεδόν 70 χρόνια, αυτός ο σχηματισμός σε σχήμα βάρκας έχει κρατήσει ζωντανή αυτή την πιθανότητα.
Οι αρχαίες ιστορίες για τους πλημμύρες και ο τρόπος με τον οποίο αυτές άλλαζαν μεταξύ των πολιτισμών μπορούν να αποκαλύψουν πώς οι άνθρωποι αντιλαμβάνονταν την καταστροφή, την ανθρώπινη βία και την πιθανότητα να ξεκινήσουν από την αρχή. Ένας σχηματισμός σε σχήμα βάρκας στην ανατολική Τουρκία πιθανότατα δεν μπορεί.
Eric Vanden Eykel
Αναπληρωτής Καθηγητής Θρησκευτικών στο Ferrum College
https://theconversation.com/why-people-keep-looking-for-noahs-ark-in-a-natural-rock-formation-in-turkey-a-scholar-of-early-christianity-explains-293310
