Πώς οι άνθρωποι αυξάνουν τον κίνδυνο τσουνάμι στις λίμνες
Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τη λίμνη Ιζέο στη βόρεια Ιταλία, ερευνητές από τη Βέρνη απέδειξαν ότι η ανθρώπινη δραστηριότητα θα μπορούσε να αυξήσει τον κίνδυνο τσουνάμι.
Η ανθρώπινη παρέμβαση στο τοπίο μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο τσουνάμι σε μεγάλες λίμνες κατά τη διάρκεια των αιώνων. Αυτό καταδεικνύεται από μια μελέτη στην οποία συμμετείχαν ερευνητές από τη Βέρνη, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τη λίμνη Ιζέο στη βόρεια Ιταλία.
Η γεωργία, η αποψίλωση των δασών και η αστική ανάπτυξη επιταχύνουν τη διάβρωση του εδάφους. Ως αποτέλεσμα, περισσότερα ιζήματα εισέρχονται στις λίμνες, γεγονός που μπορεί να αποσταθεροποιήσει τις υποθαλάσσιες πλαγιές στα δέλτα των ποταμών, ανακοίνωσε πρόσφατα το Πανεπιστήμιο της Βέρνης.
Κατά τη διάρκεια σεισμών, αυτές οι πλαγιές μπορούν να γλιστρήσουν και να εκτοπίσουν μεγάλους όγκους νερού. Τα κύματα που προκύπτουν μπορούν να εξαπλωθούν σε όλη τη λίμνη σε σύντομο χρονικό διάστημα και να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές στις ακτές.
Για τη μελέτη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό *Nature Communications*, οι ερευνητές χρησιμοποίησαν γεωλογικά στοιχεία, προσομοιώσεις υπολογιστών και ιστορικά και αρχαιολογικά στοιχεία, ανακατασκευάζοντας δύο τσουνάμι στη λίμνη Ισέο που προκλήθηκαν από σεισμούς το 1117 και το 1222.
Το τσουνάμι του 1117 μπορεί να έφτασε σε ύψος άνω των 50 μέτρων κοντά στη βόρεια όχθη της λίμνης. Σύμφωνα με την προσομοίωση, το νερό προχώρησε έως και δύο χιλιόμετρα προς την ενδοχώρα και έφτασε σε κοντινούς οικισμούς μέσα σε περίπου ένα λεπτό.
Κίνδυνος τσουνάμι και στην Ελβετία
Από την τελευταία μεγάλη κατολίσθηση το 1222, τα ιζήματα έχουν συσσωρευτεί ξανά στο δέλτα. Σύμφωνα με το Πανεπιστήμιο της Βέρνης, η διάβρωση -η οποία έχει επιταχυνθεί από τις ανθρώπινες δραστηριότητες κατά τη διάρκεια των αιώνων- θα μπορούσε να καταστήσει και πάλι τις υποθαλάσσιες πλαγιές ευάλωτες σε κατολισθήσεις.
Οι ελβετικές λίμνες ενέχουν επίσης κίνδυνο τσουνάμι. Ένα άρθρο ανασκόπησης που δημοσιεύθηκε το 2020 στο περιοδικό *Frontiers in Earth Science* - στο οποίο συμμετείχε ο Flavio Anselmetti του Πανεπιστημίου της Βέρνης, όπως και στην τρέχουσα μελέτη - απαριθμεί διάφορα ιστορικά γεγονότα: πλημμυρικά κύματα στη λίμνη Λουκέρνη (1601 και 1687) και στη λίμνη Walen (1924 και 1946). Στη λίμνη Brienz το 1996, η κατάρρευση του Δέλτα του Aare πυροδότησε ένα μικρότερο κύμα τσουνάμι.
Συνεπώς, οι ερευνητές συνιστούν οι αξιολογήσεις των φυσικών κινδύνων να λαμβάνουν υπόψη όχι μόνο τους σεισμούς αλλά και τις μακροπρόθεσμες αλλαγές που προκύπτουν από τη χρήση γης και την εναπόθεση ιζημάτων. Σύμφωνα με τους ερευνητές, παρόμοιες υποθαλάσσιες κατολισθήσεις που προκάλεσαν τσουνάμι έχουν επίσης παρατηρηθεί σε λίμνες στην Ελβετία, την Αλάσκα και τη Νέα Ζηλανδία.
Γεωδίφης με πηγές από τη σελίδα bluewin
https://www.bluewin.ch/en/lifestyle/how-humans-increase-the-risk-of-tsunamis-in-lakes-li.3636897
