Ο κύκλος των υπερηπείρων
Ένας παλαιογεωγραφικός χάρτης που ανασυνθέτει την υπερήπειρο Παγγαία όπως εμφανιζόταν πριν από περίπου 200 εκατομμύρια χρόνια, λίγο πριν αρχίσει να διασπάται. Από Fama Clamosa .
Καταλήγουν όλες οι ήπειροι τελικά στη μία πλευρά της Γης ή κινούνται συνεχώς;
Οι ήπειροι της Γης δεν περιπλανώνται απλώς άσκοπα. Κάθε 300 έως 500 εκατομμύρια χρόνια, όλες συγκρούονται μαζί στη μία πλευρά του πλανήτη, πριν τελικά διαλυθούν ξανά.
Το εξωτερικό κέλυφος της Γης διασπάται σε τεκτονικές πλάκες που επιπλέουν στον αργά κινούμενο, ημιρευστό μανδύα. Ωθούμενες από τη θερμότητα από τον πυρήνα του πλανήτη, αυτές οι πλάκες κινούνται περίπου με την ταχύτητα που μεγαλώνουν τα ανθρώπινα νύχια - μία έως δύο ίντσες ανά έτος.
Σε εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια, αυτός ο ρυθμός έρπουσας κίνησης καλύπτει χιλιάδες μίλια. Ο βαρύτερος, πυκνότερος ωκεάνιος φλοιός συχνά βυθίζεται πίσω στον μανδύα και λιώνει σε ζώνες καταβύθισης των πλακών.
Ο ελαφρύτερος ηπειρωτικός φλοιός παραμένει πλωτός, λειτουργώντας σαν αφρός που καβαλάει πάνω σε μια βραστή σούπα. Καθώς οι ήπειροι παρασύρονται, οι ωκεάνιες λεκάνες ανοίγουν και κλείνουν συνεχώς. Αυτός ο επαναλαμβανόμενος ρυθμός - γνωστός ως κύκλος υπερηπείρων - αναγκάζει αναπόφευκτα τις χερσαίες μάζες να συγκλίνουν.
Η πιο πρόσφατη επανάληψη ήταν η Παγγαία. Μεταξύ 335 και 175 εκατομμυρίων ετών πριν, σχεδόν όλη η στεριά της Γης ήταν ενσωματωμένη σε μια ενιαία κολοσσιαία χερσαία μάζα που περιβαλλόταν από έναν τεράστιο παγκόσμιο ωκεανό που ονομάζεται Πανθάλασσα.
