Αν αφαιρούσαμε όλο το νερό από τη Γη, θα μπορούσαμε να δούμε τον πυθμένα των ωκεανών;
Οι πολύχαιτοι που ζουν σε σωλήνες κυριαρχούν στα 6870 μ. στα Αλεούτια βάθη, με κηλίδες από λευκά μικροβιακά στρώματα. Από: Ινστιτούτο Επιστήμης και Μηχανικής Βαθέων Θαλασσών, CAS (IDSSE, CAS).
Αν εξαφανιζόταν το νερό της Γης, ακόμα δεν θα μπορούσαμε να δούμε τον πυθμένα του ωκεανού. Οι άδειες λεκάνες θα γέμιζαν αμέσως με ένα διαφορετικό είδος ωκεανού: μια συντριπτική, βάθους μιλίων άβυσσο από πυκνή μπλε ομίχλη.
Η μέση ωκεάνια λεκάνη έχει βάθος περίπου 3,7 χιλιόμετρα (12.100 πόδια), με τάφρους που βυθίζονται στα 11 χιλιόμετρα (36.000 πόδια). Επειδή ο αέρας είναι συμπιέσιμος, γίνεται πολύ πυκνότερος υπό το βάρος του καθώς ορμάει προς τα κάτω για να γεμίσει το κενό.
Κάτω στην Τάφρο των Μαριάνων, η ατμοσφαιρική πίεση θα ανέβαινε σε πάνω από τρεις φορές την πίεση στο τρέχον επίπεδο της θάλασσας. Κοιτάζοντας προς τα κάτω από την πρώην ακτογραμμή, ένας παρατηρητής θα κοιτούσε μέσα από μια τεράστια στήλη πυκνού αέρα.
Η σκέδαση Rayleigh - η φυσική διαδικασία που κάνει τον ουρανό μπλε σκεδάζοντας μικρά μήκη κύματος του ηλιακού φωτός από τα μόρια του αέρα - θα εμπόδιζε τη θέα. Όπως ακριβώς τα μακρινά βουνά φαίνονται θολά λόγω του διάσπαρτου φωτός, ο τεράστιος όγκος της πυκνής ατμόσφαιρας θα λειτουργούσε σαν μια μπλε-γκρι ομίχλη. Το φως που ταξιδεύει από τον βαθύ βυθό στην επιφάνεια θα διασκορπιζόταν τόσο έντονα που ο πυθμένας θα έσβηνε σε ένα αδιαπέραστο σκοτάδι.
Ακόμα κι αν ο αέρας ήταν απόλυτα καθαρός, δεν θα παρέμενε έτσι. Ένας αποξηραμένος ωκεανός αφήνει πίσω του απέραντες πεδιάδες από αποξηραμένο αλάτι, λάσπη και οργανικά ιζήματα. Χωρίς νερό έως μέτριες θερμοκρασίες, οι ακραίες θερμικές διαβαθμίσεις σε αυτές τις βαθιές λεκάνες θα δημιουργούσαν άγριους ανέμους.
Αυτοί οι ανεμοστρόβιλοι θα προκαλούσαν αδιάκοπες καταιγίδες σκόνης από τον αποξηραμένο βυθό. Η θέα από την πρώην ακτογραμμή δεν θα ήταν ένα σαρωτικό πανόραμα μεσοωκεάνιων ράχων. Θα ήταν μια στροβιλιζόμενη, αδιαφανής σούπα από πυκνό αέρα και στροβιλιζόμενο αλάτι. Οι ωκεάνιες λεκάνες θα ήταν ακόμα γεμάτες - απλώς θα ήταν γεμάτες με μια έντονα συμπιεσμένη ατμόσφαιρα αντί για νερό.
Ένας χάρτης του 1977, βασισμένος σε επιστημονικά προφίλ των Marie Tharp και Bruce Heezen, απεικονίζει τον πυθμένα του ωκεανού της Γης χωρίς νερό. Στην πραγματικότητα, η θέα θα επισκιαζόταν σοβαρά από την πυκνή ατμόσφαιρα και τις τεράστιες αμμοθύελλες. Πηγή: Wikimedia Commons.
StellarArc/quora.com
