Το πηγάδι, ο θρύλος και η κληρονομιά του Ηρακλή στην Κω
Ο Ηρακλής στραγγαλίζει το λιοντάρι της Νεμέας, πίνακας του Peter Paul Rubens, περίπου του 1639 μ.Χ.
«Γιατί ένας αληθινός ήρωας δεν μετριέται από το μέγεθος της δύναμής του, αλλά από τη δύναμη της καρδιάς του», είχε πει ο πάνσοφος Δίας.
Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω πως θα ήταν η Κως χωρίς τον Γενάρχη της, όμως είμαι βέβαιος ότι χάρη στη δύναμη της Καρδιάς, της Αρετής του το νησί απέκτησε ένα σπουδαίο πολιτισμό, μια κληρονομιά 34 αιώνων, που φτάνει μέχρι τις ημέρες μας.
Ποταμιά του Αρακλή
Στις 27 Μαρτίου 2024, βρέθηκα σε ένα άγνωστο λοφώδες σταυροδρόμι σε οικισμό της εξοχής της Κω, με πολύ πλούσια και άγνωστη ιστορία.
Στο περίφημο ποτάμι, την ποταμιά που είναι αφιερωμένη στον Ηρακλή, τον Αρακλή των Κώων, τον μέγιστο των ηρώων της αρχαιότητας. Αυτή την φορά στόχος ήταν να γνωρίσω από κοντά ένα από τα παλαιότερα πηγάδια, αν όχι το παλαιότερο της Κω.
Στην παρέα μου εκτός από τον οδηγό και βαθυστόχαστο Σπύρο, είχα τα απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, την αλληγορία του σοφιστή Πρόδικου με την Αρετή, την Κακία και τον νεαρό Ηρακλή να έχει καθίσει σε σταυροδρόμι, όπως αυτό στο Παραδείσι.
Ο Ηρακλής χωρίς να ξέρει ποιο μονοπάτι να ακολουθήσει στη ζωή του καθώς κάθεται και σκέπτεται, του εμφανίζονται δύο γυναίκες.
Η επιλογή του Ηρακλή
Η Κακία μια υπερβολικά παχουλή, κουρελιασμένη, φοράει αποκαλυπτικά ρούχα και είναι ματαιόδοξη και η Αρέτη, από την άλλη, φοράει απλά λευκά τα μόνα στολίδια της είναι η αγνότητα, η σεμνότητα και η εγκράτεια.
Η επιλογή του Ηρακλή , του Carracci[1596].Μουσείο Καποντιμόντε.
Και οι δύο κοπέλλες προχωρούν σε ομιλίες επαινώντας τη ζωή που μπορούν να δώσουν στον νεαρό Ηρακλή.
Η Κακία μιλάει πρώτα - μια δυσοίωνη επιλογή, αφού σε τέτοιες συζητήσεις συνήθως χάνει ο πρώτος ομιλητής. Προσφέρει στον Ηρακλή μια ζωή με ελεύθερη, αβίαστη ευχαρίστηση. Δεν θα υπάρχουν απολαύσεις που δεν θα γευτεί, δεν θα υπάρξουν δυσκολίες που δεν θα αποφύγει. Δεν χρειάζεται ποτέ να ανησυχεί για πολέμους και υποθέσεις. Το μόνο που χρειάζεται για τον εαυτό του θα είναι τι φαγητό ή ποτό να πάρει.Τι να κοιτάξει, να ακούσει, να μυρίσει ή να αγγίξει για την ευχαρίστησή του. Ποιο σύντροφο μπορεί να απολαύσει, πώς μπορεί να κοιμάται πιο απαλά και πώς μπορεί να τα αποκτήσει όλα αυτά με τον ελάχιστο κόπο. Αν ποτέ υπάρξουν ελλείψεις, δεν θα υποστεί πόνο ή κακουχίες ούτε στο σώμα ούτε στην ψυχή. «Θα απολαμβάνεις εκείνα τα πράγματα για τα οποία οι άλλοι εργάζονται για να παράγουν, και δεν θα σταματήσεις να επωφελείσαι παντού» λέει η Κακία στον Ηρακλή , αλλά προσθέτει εμπιστευτικά ότι στους φίλους της είναι γνωστή ως Ευτυχία (Ευδαιμονία).
Πολύ διαφορετικός είναι ο τόνος και η ουσία του επιχειρήματος της Αρετής. Διότι ενώ η Κακία θα ήθελε τον Ηρακλή να ζει μόνο για τον εαυτό του και να αντιμετωπίζει τους άλλους ως μέσο για την ικανοποίησή του, αυτή ξεκινά λέγοντας ότι γνωρίζει τους γονείς και τη φύση του Ηρακλή: Πρέπει να ζήσει σύμφωνα με την ολυμπιακή του κληρονομιά. Επομένως δεν θα τον ξεγελάσει με «ύμνους στην ηδονή». Οι δελεασμοί της Κακίας είναι στην πραγματικότητα αντίθετοι με τη θεία εντολή, «γιατί οι θεοί δεν έδωσαν στους ανθρώπους τίποτα καλό χωρίς πόνους και επιμέλεια». Αν θέλεις να σε θαυμάζουν, πρέπει να κάνεις καλά έργα για τους φίλους σου. Αν θέλεις να σε τιμήσουν, πρέπει να ωφελήσεις την πόλη σου και την Ελλάδα. Αν θέλεις η γη να φέρει καλλιέργειες, πρέπει να καλλιεργήσεις τη γη. Τα κοπάδια απαιτούν περιποίηση, ο πόλεμος απαιτεί εξάσκηση. Και αν θέλεις δύναμη (σήμα κατατεθέν του Ηρακλή), πρέπει να συνηθίσεις το σώμα σου να υπηρετεί τη θέλησή σου και να προπονηθείς με «πόνο και ιδρώτα».
Σε αυτό το σημείο, η Κακία ξεσπά για να αποδοκιμάσει έναν τόσο σκληρό τρόπο ζωής. Φιμώνεται αμέσως, ωστόσο, καθώς η Αρετή υποστηρίζει ότι η δυαδικότητα είναι απαραίτητη για την αίσθηση της ολοκλήρωσης και ακόμη και για την ίδια την ευχαρίστηση. Διότι παραδόξως, ο πόνος, αγώνας κάνει την ηδονή ευχάριστη. Το όραμα του κακού για την ευτυχία είναι ένα συνεχές και άτονο φαγητό οργίων χωρίς πείνα, ποτό χωρίς δίψα, σεξ χωρίς επιθυμία, ύπνο χωρίς κούραση. Όμως, όπως δείχνει η εμπειρία, το συνεχές πάρτι χάνει σύντομα το κέφι του, ακόμα κι αν φτάσει κανείς στο σημείο να δροσίζει ακριβά ποτά «με χιόνι» το καλοκαίρι. Αντίθετα, οι ίδιοι οι οπαδοί της Αρετής δεν έχουν κανένα πραγματικό πρόβλημα να ικανοποιήσουν τις επιθυμίες τους. Το κάνουν όχι διαπράττοντας βία εναντίον άλλων ή ζώντας από την εργασία των άλλων, αλλά απλώς «κρατώντας μέχρι να επιθυμήσουν πραγματικά» φαγητό ή ποτό. Η πείνα είναι η καλύτερη σάλτσα και είναι δωρεάν. Επιπλέον, η Αρετή απευθύνεται στον εγγενή ιδεαλισμό του Ηρακλή. Ποιοι ηδονιστές έχουν καταφέρει ποτέ κάποια «καλή δουλειά»; Καμία, γιατί καμία όμορφη ή θεϊκή πράξη δεν γίνεται ποτέ «χωρίς εμένα [Αρετή]». Επομένως, όπου υπάρχουν ενεργητικοί, αποτελεσματικοί άνθρωποι, η Αρετή είναι παρούσα: είναι βοηθός των τεχνιτών, φύλακας του νοικοκυριού, σύντροφος σε καιρό ειρήνης, σύμμαχος για τα έργα του πολέμου, το καλύτερο στήριγμα της φιλίας. «Το να επιλέξεις την Κακία θα ήταν ντροπιαστικό και ούτε καν εξαιρετικά ευχάριστο, ενώ μαζί μου θα ζήσεις την πιο ποικίλη και έντιμη ζωή», του λέει η Αρετή.
Το πηγάδι του Ηρακλή
Ο Ηρακλής επιλέγει την Αρετή και μετά τον ερχομό στην Κω, ο έντιμος βίος του γεμάτος αγώνες, έργα, ρήξεις με κακούς βασιλιάδες επιβραβεύεται. Αφήνει παρακαταθήκη που ανάλογη της δεν συναντάς εύκολα στα νησιά του Αιγαίου.
Το πέρασμα του Ηρακλή κληρονόμησε την Κω με ναούς, τελετουργίες λατρείας σε όλο το νησί, τον Μέγα Ιπποκράτη και την Ιατρική Σχολή των Κώων, τον γάμο του με ντόπια πριγκίπισσα, την παντοτινή αγάπη των γηγενών στο πρόσωπο του, τον μοναδικό οικισμό στην χώρα μας που φέρει ακόμη το όνομα του και ένα άγνωστο αλλά σπουδαίο Πηγάδι σε μια περιοχή που όλα τα νερά της κατέληγαν στην θάλασσα και ήταν δύσκολο να καλλιεργηθούν.
Το Πηγάδι του Ηρακλή λειτουργούσε και τροφοδοτούσε με νερό τα χωράφια από τα αρχαία χρόνια μέχρι τη δεκαετία του ΄70, όπως μου είπε ο καλός φίλος και κάτοικος της περιοχής Σπύρος Τουλαντάς. Συνοδοιπόρος στην έρευνα και καλός γνώστης, αφού από τα παιδικά του χρόνια το θρυλικό πηγάδι του ημίθεου αποτελούσε από τα πιο αγαπημένα μέρη της νεότητας του.
Τα ζώα πηγαίνανε για νερό στην Αβδελολίμνη του Σύμπετρου, ενώ με το νερό του πηγαδιού ποτίζονταν οι καλλιέργειες και τα χωράφια της γης του Ηρακλή και όλο το Παραδείσι ,μου είπε ο Σπύρος.
Έδινε νερό στους γαιοκτήμονες επι πληρωμή, καθώς το εκμεταλευόταν ο Δήμος της Κω. Το βάθος του πηγαδιού ήταν τουλάχιστον 8μ, από ότι θυμάται. Σήμερα είναι μπαζωμένο και σε τίποτα δεν θυμίζει το ένδοξο παρελθόν του.Παλιά είχε βρεθεί και αρχαίος αμφορέας με κεραμικά δίπλα στο πηγάδι, αλλά δεν ξέρουμε που κατέληξαν, μου είπε.
Γύρω από το πηγάδι υπάρχει αβράμιθας και μία συκιά, ενώ από κοντά περνάει το ομώνυμο ποτάμι, τα νερά του οποίου εκβάλλουν στον Όρμο της Κω.
Θυμάται ότι η εξαγωγή του νερού γινόταν αρτεσιανά και η παροχή της ήταν εξίσου μοναδική. Αρτεσιανά είναι τα υπόγεια εγκλωβισμένα νερά ανάμεσα σε δύο υδατοστεγή στρώματα, σχηματίζοντας υδροφορείς κάτω από το έδαφος. Το νερό από ένα τέτοιο πηγάδι αναβλύζει όλη την διάρκεια της χρονιάς , ακόμη και το καλοκαίρι που οι βροχοπτώσεις είναι μηδενικές.Το αρτεσιανό, που οφείλει την ονομασία στη περιοχή Αρτουά της Γαλλίας, είναι εξαιρετικής ποιότητας νερό διότι φιλτράρεται φυσικά από τα πετρώματα μέχρι να αποθηκευτεί στους υπόγειους υδροφορείς και αναβλύζει στην επιφάνεια χωρίς να έρθει σε επαφή με άλλα επιφανειακά νερά, ρύπους.
Η βλάστηση γύρω από το πηγάδι του Ηρακλή είναι απερίγραπτη μετά από αιώνες, γύρω του υπάρχουν αιωνόβια χαμαδόδεντρα που παράγουν εξαιρετικές ελιές χαμάδες. Πρόκειται για δέντρα που απαντούν μόνο στην Μικρά Ασία.
Ο άγνωστος ναός
Το πηγάδι δυτικά των Ελληνικών με το αρτεσιανό νερό σε κατωφερική πλαγιά αποτέλεσε ίσως το σημαντικότερο λόγο για την ίδρυση και την σχέση του οικισμού με τον υδρογεωλόγο Ηρακλή και την δύναμη της καρδιάς του. Δεν είναι απίθανο κοντά ή γύρω του ίσως βρίσκεται ο γνωστός ναός που αναφέρεται σε αρχαία επιγραφή και ο οποίος ακόμη δεν έχει βρεθεί.
Στον οικισμό του Ηρακλή έχει βρεθεί σχεδόν ανέπαφος στύλος από λευκό μάρμαρο, με επιγραφή εγγεγραμμένη τρεις φορές σε τέσσερις όψεις, από τα τέλη 4ου αιώνα π.Χ , δημοσιευμένη από τους Paton-Hicks (1891) 36, R.Herzog, HGK (1928) 28, 10 και M.Segre, Iscr. of Cos (1993) ED 149. Η επιγραφή αναφέρει:
Δ̣ιομέδων ἀνέθηκε τὸ τ̣έμ̣ε̣νος τόδε
Ἡρα̣κλεῖ Δ̣ιομεδ̣οντείωι, ἀνέθηκε δὲ
καὶ τοὺς ξενῶνας τοὺς ἐν τῶι κάπωι
καὶ τὰ οἰκημάτια καὶ [Λίβυν] καὶ τὰ ἔγγονα αὐτοῦ
Την μία από τις 4 πλευρές της αρχαίας επιγραφής την κατέγραψε ο Paton:«Ανάλογη επιγραφή είναι η γνωστή διαθήκη του Επίκτητου, από τη Θήρα. Ωστόσο, σε αυτή την περίπτωση δεν κατέχουμε την πρωτότυπη διαθήκη ή πράξη που εκτέλεσε ο Διομήδων. Τα αρχεία ήταν χαραγμένα σε ένα βωμό, και σε μια στήλη. Έχουμε εδώ, πιθανώς, μόνο το κάτω μισό της στήλης, και η επιγραφή στο βωμό ίσως ήταν πιο εκτεταμένη. Αναφέρεται στον Διομήδωνα σε τρίτο πρόσωπο, αλλά μπορεί να είναι ένα έγγραφο που συντάσσεται από τους εκτελεστές του που δίνει την ουσία της διαθήκης του. Φαίνεται να περιέχει συμπληρωματικές διατάξεις που προστέθηκαν λίγο αργότερα. Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτή την επιγραφή που να υπονοεί ότι ο ίδιος ο Ηρακλής ήταν ο νυμφίος» αναφέρει σε κείμενο από πολλές σελίδες ο επιγραφολόγος.
Τα Ελληνικά του Αρακλή
Ο οικισμός του Ηρακλή περιλαμβάνει μία σπουδαία τοποθεσία της αρχαίας Κω, όπου ο χείμαρρος των Μπογαζιών και του Αρακλή εκβάλλουν στα Ελληνικά: «Δυτικά των Ελληνικών ρέει ο Αρακλής Ποταμός που διατηρεί το ελληνικότατο του όνομα με την δωρική προφορά.Εδώ βρέθηκαν από καλλιεργητές αρχαία με επιγραφές και πιθανολογείται ότι βρισκόταν ναός του Ηρακλή που λάτρευαν οι Κώοι. Στις 16 Αυγούστου[Πεταγείτιον] γινόταν 4ημερη γιορτή του. Αρχιζε με την τελετή θυσίας, στις 17 γινόταν η Αποπυρίς, στις 18 η Συναγωγή και στις 19 ο Γάμος. Ο ναός αυτός χτίστηκε από τον Κώο Διομέδοντα γύρω του υπήρχαν ξενώνες και τεμένη ,οικήματα. Υπάρχει στήλη από 160 στίχους στο κάστρο [μεταφέρθηκε το 1952] που μιλάει για αυτά, όμως δεν μπόρεσα να βρω τον ναό. Ολα τα υψώματα πάνω από την περιοχή έχουν αρχαία ερείπια ενώ οι εκκλησίες του Αη Γιώργη Καρυδιάς, Άγιος Ελευθέριος και Αξιστράτηγος είναι χτισμένα πάνω σε ερείπια. Δυτικά από το Παραδείσι υπάρχουν αρχαίοι τάφοι και διαμέσου αυτών διέρχεται οδός που οδηγεί από τα ανατολικά αρχαία οικήματα προς τα δυτικά διαμέσου του Γιαππυλί» γράφει ο Ιάκωβος Ζαρράφτης για τον αρχαίο οικισμό που υπήρχε, αλλά δεν ανέφερε το πηγάδι.
Τα αρχαία ευρήματα του οικισμού του Ηρακλή [νεκροταφείο, αρχαϊκός ναός ίσως της Ίασης, κά] υποδηλώνουν κατοίκηση τουλάχιστον από το 750 π.Χ ενώ τα γεωμυθολογικά αγγίζουν ακόμη και τον 12ο αιώνα π.Χ.Τα ίχνη του πανάρχαιου οικιστικού κέντρου που ιδρύθηκε προς τιμή του μέγιστου των Ελλήνων ηρώων, χάνονται μετά τον Παμμέγιστο του 554 μ.Χ.
Αξιο λόγου είναι και το όμωνυμο Ρήγμα του Ηρακλή που είχε ενεργοποιηθεί το 2017 και είχε προκαλέσει ζημιές σε σπίτια της περιοχής κατά την διάρκεια της σεισμικής ακολουθίας της Αρκονήσου.
«Ο παγκόσμιος γεωλόγος ,μηχανικός και μεγάλος ταξιδιώτης Ηρακλής είναι ένα ιστορικό και όχι μυθικό πρόσωπο, ένας άγνωστος μεγάλος κατακτητής, ήρωας- ιδρυτής πόλεων, πρώτος συνδετικός κρίκος του κοινού πολιτισμικού υποστρώματος των Ευρωπαίων, του μυκηναϊκού και κατά συνέπεια του ελληνικού πολιτισμού. Και η μυθολογία είναι η ιστορία του απώτερου παρελθόντος των κατοίκων αυτού του τόπου, που πολύ αργότερα θα ονομαστεί Ελλάς» λέει ο Ηλίας Μαριολάκος, επίτιμος καθηγητής γεωμυθολογίας και γεωλογίας του ΕΚΠΑ.
Ο κόσμος του Ηρακλή
«Αλλά όπως έχουν τα πράγματα, συγχώρεσέ με Διογένη, που μιμούμαι τον Ηρακλή...» είχε πεί ο Μέγας Αλέξανδρος.
Ο Ηρακλής στην Κω αντιμετώπισε αντιξοότητες, πολλά εμπόδια, αλλά με θάρρος, θέληση και αποφασιστικότητα μπόρεσε να τα ξεπεράσει.
Οι Κώοι ακολούθησαν τον δρόμο του Γενάρχη τους. Από αυτόν έμαθαν ότι ηρωποιούνται μόνο εκείνοι που έχουν ζήσει με αρετή, οι αγωνιζόμενοι για το δίκιο τους και ότι όσοι ζουν πονηρά, με κακία τιμωρούνται σε αιώνια φωτιά.
Ναός Ηρακλέους Καλλίνικου στην Συνοικία του Λιμανιού της Κω, 2ος π.Χ.
Κάθε τι Δικό του μας υπενθυμίζει τον κόσμο του, το πέρασμα του, τους αγώνες και το πνεύμα του:
Ο Ηρακλής άφησε τη γη για να ζήσει αιώνια ανάμεσα στους θεούς και, μέσα από τις ιστορίες των περιπετειών του, να απολαύσει την αθανασία στους αιώνες. Η ζωή του δεν ήταν πάντα ευτυχισμένη, παρόλο που είχε θεό πατέρα, και οι καθημερινοί του αγώνες και οι σχέσεις δεν έγιναν ευκολότερες από τη δύναμή του. Παρόλο που ήταν σε θέση να επιτύχει σπουδαίες πράξεις, αυτό δεν τον έκανε αθάνατο. Έζησε με τις απογοητεύσεις και τις σκοτεινές στιγμές που αποτελούν μέρος της ανθρώπινης εμπειρίας και της ιστορίας μας.
Οι ιστορίες του Ηρακλή δείχνουν τον κόσμο μας όπως είναι: Ο καθένας έχει τέρατα, κακές στιγμές που πρέπει να κατακτήσει και φαινομενικά αδύνατα καθήκοντα με τα οποία αντιμετωπίζει και τραγωδίες που φαίνονται πολύ δύσκολες για να τις αντέξει.Στην αρχαία Κω οι νέοι κάθονταν και άκουγαν τους άθλους του από τους μεγαλύτερους, έτσι έχει γίνει από τότε, ακόμη και στη σύγχρονη εποχή μας.Κόμικς, βιβλία, τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες με τον Ηρακλή συνεχίζουν να είναι δημοφιλείς 34 αιώνες μετά.
Σε αρχαίο νόμισμα της Κω, ο Ηρακλής με λεοντή στο κεφάλι.
Παραμένει ένας ήρωας με τον οποίο ο καθένας μπορεί να συσχετιστεί, ακριβώς επειδή η ζωή του απείχε τόσο πολύ από την τέλεια χωρίς προβλήματα ζωή και ο χαρακτήρας του ήταν λιγότερο από ιδανικός.
Όταν βρίσκεσαι αντιμέτωπος με κάποια δύσκολη κατάσταση στη ζωή, μπορεί να παρηγορηθείς στη σκέψη ότι, αν ο Ηρακλής μπόρεσε να αντέξει με τα βάσανά του, μπορείς να επιβιώσεις και εσύ με τα δικά σου.
Αυτόν τον ήρωα οι Κώοι λάτρεψαν και με τα διδάγματα του πορεύτηκαν, με πόνο και ιδρώτα, για εκατοντάδες χρόνια. Σε αυτή την τοποθεσία μαζί με τον Σπύρο ένιωσα την ανάσα του ημίθεου, τι σημαίνει να ενεργείς και να δίνεις λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας μιας ευρύτερης κοινότητας.
Το πηγάδι του Ηρακλή ήταν η μοίρα τους, ένας ήρωας, φορτωμένος με κόπους, αλλά ήταν και δική τους επιλογή. Επέλεξαν από νωρίς να υποβληθούν σε μία δύσκολη, συνεχή δοκιμασία.
Είναι το παράδοξο της ζωής. Δεχόμαστε πρόθυμα ότι δεν έχουμε την δυνατότητα να επιλέξουμε, αυτό μας λέει το Πηγάδι του Υπερήρωα. Με την επιρροή από την προσωπικότητα του εξαίρετου χαρακτήρα του έσπασαν δεσμά και απελευθερώθηκαν οι Παραδεισιώτες από την άγνοια, την δεισιδαιμονία. Τότε γεννήθηκε ο Αρακλής, ο οικισμός , το ποτάμι , ο ναός , το Πηγάδι του Μέγα Ηρακλή.
Γεωδίφης
https://inscriptions.packhum.org/search?patt=%CE%B7%CF%81%CE%B1%CE%BA
https://inscriptions.packhum.org/text/349918?hs=100-108%2C997-1004%2C1269-1276%2C1415-1422%2C1848-1857%2C3083-3090%2C4636-4643%2C4840-4847%2C5622-5629%2C6473-6480%2C7636-7646
https://inscriptions.packhum.org/text/185724
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ
Ένα όμορφο, ασυνήθιστο κομμάτι από την ελληνιστική περίοδο, ένα αρχαίο βραχιόλι από χρυσό, ρουμπίνι και γρανάτη με δύο φίδια του Ασκληπιού που ενώνονται στο κέντρο με Ηράκλειον άµµα, τον κόμπο που συχνά δηλώνει το δέσιμο της ζωής με τον θάνατο μέσα από τη σύνδεση που επιτυγχάνει ο Ηρακλής ανάμεσα στους δύο κόσμους και βέβαια τον διττό χαρακτήρα του ήρωα-ημίθεου... https://screwitimfierce.wordpress.com/tag/greek-jewelry/
Ηρακλής με ρόπαλο δίπλα σε βωμό. Από το Κάστρο της Κω.
Ηρακλής-Άτλαντας από το Αρχαιολογικό Μουσείο του Ηρακλείου Κρήτης.
| ἔδοξε τᾶι βουλᾶι καὶ τᾶι ἐκκλη- | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| [σ]ίαι, Τιμόλ̣υ̣κος εἶπεν· Ἀχαιὸν | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Θεοδότου Χα[λκι]δῆ πρόξενον | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ἦμεν καὶ εὐεργέταν καὶ αὐτὸ- | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 5 | ν καὶ ἐγ̣γόν[ους, κα]ὶ [ἦμε]ν αὐ- | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| τοῖς προεδ[ρί]αν [καὶ πο]λιτείαν | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| καὶ [ἀσ]υλ[ία]ν [καὶ ἀ]τέλειαν πάν- | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| [των] κα[ὶ ἔσπλου]ν καὶ ἔκπλ[ουν] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| [ἀσυλεὶ καὶ ἀσπονδ]εὶ καὶ [ἐμ πο]- | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| 10 | [λέμωι καὶ ἐν εἰρά]ναι καὶ αὐ- | |||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| [τοῖς καὶ χρήμασι, καὶ τ]άδε ἀ- | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| ναγ[ράψ]αι εἰς στάλαν [κ]αὶ [θ]έμ[εν] | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| [ἐ]ν τ[ῶι ἱερῶι τῶν Δυώδεκ]α Θε[ῶν]. | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Επιγραφή του Διομέδοντα
|
.jpg)
