Το Βρώμικο Τριάντα
Το Βρώμικο Τριάντα [ή Dust Bowl] ήταν μια περίοδος σοβαρών καταιγίδων σκόνης που κατέστρεψαν σημαντικά την οικολογία και τη γεωργία των αμερικανικών και καναδικών λιβαδιών κατά τη δεκαετία του 1930.
Η δεκαετία του 1930 ήταν από τις πιο ξηρές στην αμερικανική ιστορία. Οκτώ ολόκληρα χρόνια ξηρασίας, πριν από τις ακατάλληλες τεχνικές καλλιέργειας, καθώς και οι οικονομικές κρίσεις της Μεγάλης Ύφεσης ανάγκασαν πολλούς αγρότες να εγκαταλείψουν τα χωράφια τους από όλες τις Μεγάλες Πεδιάδες στο κεντρικό τμήμα των ΗΠΑ.
Όταν ήρθαν οι ισχυροί άνεμοι, σήκωσαν οτιδήποτε βρήκαν από την άγονη γη σχηματίζοντας σύννεφα σκόνης για χιλιάδες χιλιόμετρα. Πολλές θύελλες σκόνης άρχισαν γύρω από τα panhandles του Τέξας και την Οκλαχόμα και άγγιξαν γειτονικά τμήματα του Νέου Μεξικού, Κολοράντο και το Κάνσας. Αλλά τελικά το σύνολο της χώρας επηρεάστηκε αναγκάζοντας δεκάδες χιλιάδες οικογένειες να εγκαταλείψουν τα αγροκτήματα τους και να μεταναστεύσουν σε αναζήτηση εργασίας και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι εξερευνητές όταν έφθασαν στις Μεγάλες Πεδιάδες βρήκαν το έδαφος ακατάλληλο για τη γεωργία. Η γη ήταν ημι-άνυδρη και επιρρεπής σε παρατεταμένη ανομβρία, που εναλλασσόταν με περιόδους με ασυνήθιστη υγρασία. Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση ήταν πρόθυμη να εκμεταλλευτεί τη γη, έτσι εγκαταστάθηκαν και άρχισαν να την καλλιεργούν.
Μετά το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου το 1865, μια σειρά από ομοσπονδιακοί χειρισμοί χορήγησαν στους εποίκους εκατοντάδες στρέμματα γης. Οι πράξεις αυτές οδήγησαν σε μια μαζική εισροή από νέους και άπειρους αγρότες σε όλη τη γη των Μεγάλων Πεδιάδων.
Μία περίοδος από ασυνήθιστα υγρές καιρικές συνθήκες στις αρχές του 20ου αιώνα επιβεβαίωσε την πεποίθηση ότι οι πεδιάδες θα μπορούσαν να εξημερωθούν μετά από όλα, με αποτέλεσμα την αύξηση των οικισμών και της καλλιέργειας.
Οι αγρότες όργωναν τη γη εξαλείφοντας την τοπική χλωρίδα και νέα φυτά τοποθετούνταν στο έδαφος. Όταν οι καλλιέργειες άρχισαν να αποτυγχάνουν με την έναρξη της ξηρασίας το 1930, το γυμνό εκτιθέμενο έδαφος στον άνεμο, άρχισε να παρασύρεται μακριά σε μαζικές θύελλες σκόνης που μαύρισαν τον ουρανό.
Αυτά τα πνιχτικά κύματα σκόνης, που ονομάστηκαν «μαύρες χιονοθύελλες», ταξίδεψαν σε όλη τη χώρα, φτάνοντας έως και την Ανατολική Ακτή και σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον, κά
«Ο αντίκτυπος είναι σαν μια φτυαριά από λεπτή άμμο να έρχεται στο πρόσωπο», γράφει ο Avis D. Carlson σε άρθρο της New Republic. «Ζούμε με τη σκόνη, την τρώμε, κοιμόμαστε μαζί της».
Αφού πέρασαν οι άνεμοι και η σκόνη κατακάθισε, ο Πρόεδρος Φράνκλιν Ρούσβελτ ξεκίνησε ένα τεράστιο έργο για να φυτέψει εκατοντάδες εκατομμύρια δέντρα στις Μεγάλες Πεδιάδες για να δημιουργήσει ένα γιγαντιαίο ανεμοθραύστη.
Γνωστή ως προστατευτική ζώνη, αποτελείτο από 220 εκατομμύρια δέντρα που εκτείνονταν σε μια μεγάλη ζώνη μήκους 100 μιλίων από τον Καναδά στο βόρειο Τέξας, για την προστασία της γης από την διάβρωση του ανέμου.
Η προστατευτική ζώνη δεν ήταν ένας συνεχής τοίχος δέντρων, αλλά μάλλον τμήματα που προστάτευαν μεμονωμένες αγροτικές περιοχές. Μέχρι το 1942 υπήρχαν περισσότερες από τριάντα χιλιάδες προστατευτικές ζώνες στις πεδιάδες. Μέχρι σήμερα παραμένει η μεγαλύτερη προσπάθεια της αμερικανικής κυβέρνησης να αντιμετωπίσει ένα περιβαλλοντικό πρόβλημα. Τώρα πολλές από τις προστατευτικές ζώνες είτε έχουν φύγει είτε δεν παρέχουν πλέον τα οφέλη για τα οποία σχεδιάστηκαν. Τα δέντρα που κάποτε ήταν απαραίτητα έχουν πλέον καταστεί βάρος για τους αγρότες, των οποίων η εστίαση τώρα είναι πως να βάλουν περισσότερα εδάφη στην παραγωγή. Μερικοί φοβούνται ότι η απώλεια αυτών των δένδρων θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια άλλη καταστροφική θύελλα σκόνης στο μέλλον.
Γεωδίφης
Πηγές
1.Βικιπαίδεια
2.amusingplanet.com
.jpg)
