«Όσο μεγαλώνω, τόσο πιο σίγουρος είμαι ότι δεν διευθύνω εγώ την παράσταση», Leonard Cohen...
Τέλη Σεπτέμβρη 2025, ώρα 8.00 το πρωί, ένας πετεινός με διαπεραστικό, έντονο λάλημα με ξυπνά όχι τόσο γλυκά θα έλεγα και με επαναφέρει από το βαθύ, σκοτεινό δρομικό της εγκοίμησης. Ένα ταξίδι προς το άγνωστο λαμβάνει τέλος μετά από 3 «ατελείωτες» ώρες.
Σε λιγότερο από ένα τέταρτο της ώρας η νάρκωση με είχε παρασύρει σε μεταφυσικούς, ονειρικούς και παράξενους τόπους. Δεν ήξερα πού πήγαινα αλλά θυμόμουνα πού ήμουν.Σε ένα βωμό τριγυρισμένο από εκθέματα της παρέας του Ασκληπιού, ξαφνικά δύο γυναίκες σε μία πλαγιά ενός λόφου ετοιμάζονται να προσφέρουν κατί τις, την ώρα που θυσιάζεται ένας κόκορας.
«Ασκληπιώ ανατιθείσαι και θυσιάζουσαι»: γράφει η μαρμάρινη επιγραφή, αυτό καλά το θυμάμαι. Ο διαλογικός μίμος του Ηρώνδα μετά από 24 αιώνες, μακριά από τη γη των Κώων Ασκληπιάδων. Σε ένα σύγχρονο κέντρο ιατρικής, στον 6ο όροφο, κάπου στη Β.Ελλάδα, από τα χιλιάδες που έχουν προκύψει από τότε.
Να 'μαι πάλι, και συνεχίζω να ψάχνω για μια απάντηση. Είμαι απλώς μια ακόμη καρδιά που χρειάζεται διάσωση, τίποτα άλλο...
Η υγεία δεν εκτιμάται μέχρι να έρθει η ασθένεια. Δεν μπορείς να ελέγξεις τι συμβαίνει έξω, αλλά μπορείς να καταλάβεις εξ αρχής τι συμβαίνει μέσα σου. Η ασθένεια δεν είναι η ταυτότητά σου. Η χημεία, οι χυμοί σου δεν είναι ο χαρακτήρας σου είναι αυτό που μπορεί να συναντήσεις στο διάβα της ζωής.
Ένας πόνος στο στήθος αν δεν τον αγνοήσεις, μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να οδηγήσει σε μια «παλλόμενη» καρδιά ή ακόμη κάτω από το έδαφος.
Παλιότερα ένιωθα άτρωτος, πίστευα ότι όλα αυτά γύρω αφορούν άλλους, όχι εμένα-τώρα όχι, έχω μαζευτεί.Από μικρός είχα εκπαιδεύσει τον εαυτό μου επίπονα και κοπιαστικά, στην ψυχή και το πνεύμα και λιγότερο στο σώμα μου.
Μην αγνοείτε ποτέ τα σημάδια που στέλνει το σώμα σας. Μην κάνετε μόνοι σας εύκολες διαγνώσεις, μην βασίζεστε σε εφαρμογές ούτε σε μηχανές έξυπνες ή μη. Μην υποτιμάτε τη γονιδιακή κληρονομιά των προγόνων σας. Απευθυνθείτε μόνο σε αυτούς που πραγματικά ξέρουν και όχι σε σαμάνους ούτε επίορκους αγύρτες, κομπογιανίτες.
«Όταν απουσιάζει η υγεία, η σοφία δεν μπορεί να αποκαλυφθεί, η τέχνη δεν μπορεί να εκδηλωθεί, η δύναμη δεν μπορεί να αγωνιστεί, ο πλούτος γίνεται άχρηστος και η νοημοσύνη δεν μπορεί να εφαρμοστεί...» δίδαξε ο Ηρόφιλος ο ανατόμος, ένας από τους μέγιστους γιατρούς της αρχαιότητας και μαθητής του δικού μας Πραξαγόρα.
Πως να ξεχάσω τα τελευταία λόγια του. Του «τριόπιου» Στηβ Τζομπ, στην επιθανάτια κλίνη του: «Έχω φτάσει στο απόγειο της επιτυχίας στις επιχειρήσεις. Στα μάτια των άλλων, η ζωή μου είναι η επιτομή της επιτυχίας. Ωστόσο, εκτός από τη δουλειά, έχω λίγη χαρά. Τελικά, ο πλούτος είναι απλώς ένα γεγονός της ζωής στο οποίο έχω συνηθίσει. Αυτή τη στιγμή, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του αρρώστου μου και κοιτάζοντας πίσω σε ολόκληρη τη ζωή μου, συνειδητοποιώ ότι όλοι οι έπαινοι και τα πλούτη για τα οποία ήμουν τόσο περήφανος έχουν εξαφανιστεί και έχουν γίνει ασήμαντα μπροστά στον επικείμενο θάνατο.Όταν κάποιος μπαίνει στο χειρουργείο, θα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει ένα βιβλίο που δεν έχει ακόμη διαβάσει: Το Βιβλίο της Υγιεινής Ζωής. Σε όποιο στάδιο της ζωής κι αν βρισκόμαστε αυτή τη στιγμή, τελικά θα αντιμετωπίσουμε την ημέρα που θα πέσει η αυλαία.Είτε πίνεις ένα μπουκάλι κρασί των 300 δολαρίων είτε ένα μπουκάλι των 10 δολαρίων, το hangover είναι το ίδιο. Είτε το σπίτι στο οποίο ζεις είναι 300 τετραγωνικά μέτρα είτε 3.000 τετραγωνικά μέτρα, η μοναξιά είναι η ίδια. Θα συνειδητοποιήσεις ότι η αληθινή εσωτερική σου ευτυχία δεν προέρχεται από τα υλικά αγαθά αυτού του κόσμου. Είτε πετάς με πρώτη θέση είτε με οικονομική, αν το αεροπλάνο πέσει, πέφτεις μαζί του και εσύ».
Μια μέρα, όλα αποκτούν ένα ιδιαίτερο νόημα, όταν αποκαλυφθούν. Μέχρι τότε, μαθαίνουμε να ζούμε και να αποδεχόμαστε τις σκιές, τα όνειρά μας, τη διαίσθησή μας που μας ταξιδεύει σε μέρη που το μυαλό μας δεν συνέλαβε ποτέ και τα σώματά μας μόνο ξαφνικά αντιλήφθηκαν όταν οι ψυχές μας δεν είχαν χρόνο να θυμηθούν. Η γλώσσα αποτελεί έναν πολύ ενδιαφέροντα, αλλά και παράξενο τρόπο να μετατρέπουμε τις σκέψεις σε λόγο, όμως είναι οι καρδιές που μας δίνουν τη κατεύθυνση, ελπίδα και το πάθος να συνεχίσουμε. Βαθιά μέσα μας, η πάλη μεταξύ των εσωτερικών μας δαιμόνων και των αγγέλων καλά κρατεί. Όμως είναι οι καρδιές απέναντι στις σκέψεις, τα συναισθήματά μας, οι μοναδικές ασπίδες στις δυσμενείς, δύσκολες ώρες και συνθήκες.
Δεν πίστευα στις υγιεινές τροφές, ούτε στις δίαιτες. Πιθανότατα έτρωγα λάθος πράγματα και ότι έκανα περιελάμβανε μόνο την απόλαυση.Δεν πίστευα στους τακτικούς ελέγχους. Αν υπήρχε κάτι λάθος με εμένα, προτιμούσα να μην το ξέρω.Πίστευα ότι η φύση συχνά θεραπεύει τα παθήματά μου καλύτερα από τον γιατρό. Δεν ακολουθούσα καμία συνταγή για μακροζωία. Άλλωστε, ποτέ δεν είχα στο μυαλό μου να ζήσω μέχρι τα εκατό; Ποιο είναι το νόημα; Μια σύντομη, χαρούμενη επικούρεια ζωή είναι πολύ καλύτερη από μια μακρά ζωή που στηρίζεται στον φόβο, την προσοχή και την αέναη ιατρική παρακολούθηση.
Όμως δεν άργησα να κατανοήσω ότι όταν όλα αυτά αποτύχουν, τότε η μόνη σωτηρία ειναι ο «ιητρός», ο χειρούργος που επεμβαίνει σαν «από μηχανής θεός», σε κάνει κομμάτια και σε απαλλάσσει από όλες τις ιδεοληψίες και τις αδιέξοδες λύσεις.
Η φύση συχνά δεν θεραπεύει τα προβλήματά σου καλύτερα από τον γιατρό. Και αν δεν τα καταφέρει, απλώς σε ξεφορτώνεται, αυτό λέει μία πικρή, άβολη αλήθεια.
Απόλαυσε τη ζωή και μην αγχώνεσαι για τα υλικά αγαθά, είναι αυτό που όλοι επιθυμούμε, το ζητούμενο.Όλα όσα κάνουμε, σκεφτόμαστε, νιώθουμε και πιστεύουμε έχουν επίδραση δίχως άλλο στην κατάσταση της ευεξίας μας.Όμως, μόνο όταν πέσεις θα καταλάβεις πόσο δυνατός είσαι στην πραγματικότητα.
Στην πραγματικότητα, υπάρχουν δύο πράγματα, η επιστήμη και η γνώμη· το πρώτο γεννά γνώση, το δεύτερο άγνοια. Η επιστήμη είναι ο πατέρας της γνώσης, είχε πει ο παππούς, ο Μέγας Ιπποκράτης- μην την αγνοείς, μην την απορρίπτεις μόνο αυτή μπορεί να θεραπεύσει αν και όσο αυτό είναι εφικτό, είναι η μόνη σου λύση...
Γεωδίφης
Πηγές:
1. Παιδί της Ρέας
2. Ασκληπιώ ανατιθείσαι και θυσιάζουσαι
