Μία αλήθεια που δεν έχει αλλάξει εδώ και 26 αιώνες
«Κρεμάμε τους μικροκλέφτες και διορίζουμε τους μεγάλους σε δημόσια αξιώματα».
Ο Αίσωπος, που παραδοσιακά πιστεύεται ότι έζησε κατά τον 6ο αιώνα π.Χ., ήταν ένας αρχαίος Έλληνας αφηγητής, διάσημος για τη χρήση απλών χαρακτήρων και καταστάσεων για να μεταδώσει βαθύτερα μαθήματα σχετικά με την ανθρώπινη συμπεριφορά, την ηθική, την απληστία και την εξουσία.
Το απόφθεγμα: «Κρεμάμε τους μικροκλέφτες και διορίζουμε τους μεγάλους σε δημόσια αξιώματα» υποδεικνύει μια ανησυχητική αντίφαση στον τρόπο με τον οποίο μπορούν να αντιμετωπιστούν οι αδικίες.
Τα άτομα που είναι υπεύθυνα για σχετικά μικρά αδικήματα μπορεί να αντιμετωπίσουν σκληρές συνέπειες, ενώ όσοι προκαλούν μεγαλύτερη ζημιά μέσω διαφθοράς ή κατάχρησης εξουσίας μπορεί μερικές φορές να αποκτήσουν πλούτο, εξουσία, σεβασμό ή πολιτική επιρροή.
Η λέξη «μικρός» τονίζει τη διαφορά μεταξύ μικρών πράξεων αδικήματος και διαφθοράς που διαπράττονται από άτομα με μεγαλύτερη εξουσία. Κάποιος που κλέβει κάτι μικρής αξίας μπορεί να τιμωρηθεί γρήγορα, ενώ ένα ισχυρό άτομο που εκμεταλλεύεται θεσμούς ή κάνει κατάχρηση εξουσίας μπορεί να βρίσκεται σε καλύτερη θέση για να αποφύγει την ευθύνη.
Σε γενικές γραμμές, η δήλωση αμφισβητεί το κατά πόσον η δικαιοσύνη εφαρμόζεται πραγματικά ισότιμα. Αν και οι νόμοι μπορεί να γράφονται για να ισχύουν για όλους, ο πλούτος, η κοινωνική θέση, η επιρροή και οι πολιτικές διασυνδέσεις μπορούν να επηρεάσουν τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι βιώνουν το δικαστικό σύστημα.
Όταν η εξουσία προστατεύει τα άτομα από τις συνέπειες, η δικαιοσύνη κινδυνεύει να καθοριστεί από την επιρροή και όχι από συνεπή ηθικά πρότυπα. Το απόσπασμα είναι σκόπιμα προκλητικό και όχι μια κυριολεκτική περιγραφή κάθε κυβέρνησης ή κοινωνίας.
Το μήνυμά του αφορά την υποκρισία: μια κοινωνία δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι εκτιμά τη δικαιοσύνη ενώ καταδικάζει την αδικοπραγία μεταξύ των ανίσχυρων, αλλά παραβλέπει ή επιβραβεύει παρόμοια συμπεριφορά μεταξύ των ισχυρών. Η αληθινή δικαιοσύνη απαιτεί να τηρούνται οι ίδιοι κανόνες για τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τον πλούτο, την κοινωνική θέση ή τη θέση τους.
Ο Αίσωπος κατάλαβε αυτό που εμείς ακόμα δεν καταλαβαίνουμε: ότι η δικαιοσύνη δεν έχει να κάνει με τον νόμο. Έχει να κάνει με την εξουσία. Ένας φτωχός κλέβει ένα καρβέλι ψωμί και κρεμιέται. Ένας πλούσιος κλέβει μια χώρα και παίρνει μια θέση στο υπουργικό συμβούλιο. Αυτό το ονομάζουμε υποκρισία. Ο Αίσωπος το ονόμασε απλώς αλήθεια. Και η αλήθεια δεν έχει αλλάξει εδώ και 2.600 χρόνια.
Η ουσία της ανθρωπότητας και η δομή της κοινωνίας έχουν παραμείνει αμετάβλητες από την αρχαιότητα. Ο παραλογισμός με τον οποίο όσοι διαπράττουν τερατώδεις πράξεις κερδίζουν δύναμη και φήμη είναι μια ιστορική αλήθεια που επαναλαμβάνεται σε κάθε εποχή.
