Μπορούν 10 εκατομμύρια χρόνια διάβρωσης να συμβούν εν μία νυκτί;
Νερό ρέει μέσα από το φαράγγι της λίμνης Κάνιον στο Τέξας, ένα φαράγγι που ανασκάφηκε από συμπαγές ασβεστολιθικό υπόστρωμα σε μόλις τρεις ημέρες κατά τη διάρκεια μιας πλημμύρας του 2002. Φωτογραφία του Larry D. Moore.
Για πάνω από έναν αιώνα, οι γεωλόγοι επέμεναν ότι τα φαράγγια απαιτούσαν εκατομμύρια χρόνια αργής διάβρωσης. Στη συνέχεια, μια τριήμερη πλημμύρα έσκισε ένα φαράγγι βάθους 24 μέτρων μέσα από συμπαγή ασβεστόλιθο.
Αυτό το σύγχρονο παράδειγμα καταστροφικής διάβρωσης συνέβη στο Φαράγγι της Λίμνης Κάνιον στο Τέξας. Το καλοκαίρι του 2002, έντονες βροχοπτώσεις έπληξαν τη λεκάνη απορροής του ποταμού Γουαδελούπη, προκαλώντας την υπερχείλιση του υπερχειλιστή του φράγματος της Λίμνης Κάνιον.
Για μόλις τρεις ημέρες, ένας χείμαρρος 67.000 κυβικών ποδιών ανά δευτερόλεπτο έτρεξε μέσα από το τοπίο. Το νερό έκανε περισσότερα από το να ξεπλύνει το επιφανειακό έδαφος. Ξεφλούδισε το βραχώδες υπόστρωμα, σκάβοντας ένα φαράγγι μήκους ενός μιλίου. Για να επιτευχθεί αυτό μέσω της κανονικής διάβρωσης των ρεμάτων θα χρειάζονταν εκατοντάδες χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια, χρόνια. Συνέβη μέσα σε ένα μόνο Σαββατοκύριακο.
Ένα παλαιότερο, μεγαλύτερο παράδειγμα είναι τα Channeled Scablands στην πολιτεία της Ουάσινγκτον. Για δεκαετίες, οι γεωλόγοι μπερδεύονταν από ένα δίκτυο ξηρών, οδοντωτών φαραγγιών λαξευμένων σε συμπαγή βασαλτικό βράχο.
Τη δεκαετία του 1920, ο γεωλόγος J Harlen Bretz πρότεινε ότι τα φαράγγια λαξεύτηκαν από μια ξαφνική, μεγάλης κλίμακας πλημμύρα. Το γεωλογικό κατεστημένο απέρριψε την ιδέα επειδή παραβίαζε το δόγμα της αργής διάβρωσης.
Χρειάστηκαν 40 χρόνια για να αποδεχτεί η επιστημονική κοινότητα την υπόθεσή του. Στο τέλος της τελευταίας Εποχής των Παγετώνων, ένα παγωμένο φράγμα που συγκρατούσε την Παγετώδη Λίμνη Missoula έσπασε. Ένα κύμα νερού σάρωσε τον Βορειοδυτικό Ειρηνικό με 80 μίλια την ώρα, καταστρέφοντας εκατομμύρια τόνους βραχώδους υποβάθρου σε λίγες μόνο μέρες.
Αυτό το γεγονός χάρισε χαρακτηριστικά όπως οι Ξηροί Καταρράκτες - μια επιφάνεια γκρεμού πλάτους τρεισήμισι μιλίων και ύψους 400 ποδιών. Κατά τη διάρκεια της πλημμύρας, ο όγκος του νερού που χυνόταν πάνω από αυτό το γκρεμό ήταν δεκαπλάσιος της συνδυασμένης ροής όλων των σύγχρονων ποταμών στον κόσμο.
