Τα γλυπτά της «Ρωμαικής Οικίας» και η δραστηριότητα της Ιταλικής Αρχαιολογικής Υπηρεσίας τη δεκαετία ΄30

Ρωμαική Οικία, πάνω το δάπεδο του τρικλίνιου, κάτω σκίτσο με την κάτοψη της Casa Romana σε φωτογραφίες του L.Laurenzi.

Σε μικρή απόσταση από αυτό το ιερό συγκρότημα του Βωμού του Διόνυσου, ανακαλύφθηκε μια μεγάλη ρωμαϊκή κατοικία, της οποίας δίνεται ένα συνοπτικό σχέδιο (πάνω). Η κατοικία δεν έχει την τυπική διάταξη, ίσως επειδή έπρεπε να προσαρμοστεί στο σχέδιο ενός προηγούμενου κτιρίου, το οποίο κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν ιδιωτικό. Διακρίνεται μια γωνία της όμορφης ρουστίκ όψης αυτού του προηγούμενου κτιρίου, αλλά δεν ήταν δυνατό να επεκταθεί η ανασκαφή αρκετά βαθιά ώστε να ολοκληρωθεί η τελική διάταξη του αποχετευτικού συστήματος, το οποίο βρίσκεται ακόμη υπό κατασκευή. 

Στο περιστύλιο (Μεγάλη Ρωμαική Οικία) ανοίγονται 5 δωμάτια στα ανατολικά, τρία από τα οποία είναι πλακόστρωτα με ψηφιδωτό και ένα με πολύ ωραίο μαρμάρινο έργο. 

Τα ψηφιδωτά έχουν γεωμετρικά σχέδια και μια μορφή πάνθηρα (πάνω εικόνα), αποδοσμένα με φυσιοκρατική τέχνη. Οι τοίχοι είχαν πολύχρωμες επενδύσεις από μαρμάρινες πλάκες και μαρμάρινα ένθετα πάνελ, που δυστυχώς βρέθηκαν σε πολύ κακή κατάσταση. Τα ίδια ένθετα βρέθηκαν στην αίθουσα στη νοτιοδυτική γωνία. Στον πίσω τοίχο της μεγάλης αίθουσας στη νότια πλευρά υπήρχαν μαρμάρινες παραστάδες με κορινθιακά κιονόκρανα και τοποθετημένες σε ασπρόμαυρη μαρμάρινη βάση. Μαρμάρινες επενδύσεις στα δάπεδα βρίσκονται στο δεύτερο δωμάτιο δυτικά, ενώ το επόμενο διαθέτει ένα όμορφο ψηφιδωτό που απεικονίζει μια τίγρη. Στα άλλα δωμάτια, μπορεί κανείς να αναγνωρίσει την κουζίνα και τα παρακείμενα κάτω μπάνια. Στη βόρεια πλευρά του περιστυλίου βρίσκεται η είσοδος με πρόσοψη που περιλαμβάνει δύο ιωνικούς κίονες. Σίγουρα στεφανωνόταν από έναν πρώτο όροφο με χαγιάτι με μικρούς ιωνικούς κίονες, καθώς θραύσματα αυτών βρέθηκαν στο στρώμα. 

Η είσοδος επικοινωνούσε με ένα θερινό τρικλίνιο (πάνω εικόνα) εξαιρετικής πολυτέλειας, με μαρμάρινες επενδύσεις τοίχων και ένα πολύ καλά διατηρημένο δάπεδο από μαρμάρινο σκελετό με γεωμετρικά σχέδια. Το δωμάτιο άνοιγε σε μια πρόσοψη από δωρικούς κίονες που πλαισιώνονταν από παραστάδες. Οι κίονες και οι πεσσοί ήταν καλυμμένοι με κόκκινο σοβά στο κάτω μέρος με έντονα σχέδια από τσαμπιά σταφυλιών και βλαστούς αμπέλου, ενώ το πάνω μέρος είχε αυλακώσεις χαραγμένες στο σοβά σε χρώμα ελεφαντόδοντου. Οι κίονες βλέπουν σε μια πισίνα που περιβάλλεται από ψηφιδωτά με σχέδια δελφινιών, μιας Νηρηίδας που ιππεύει ιππόκαμπο και πάνθηρων. Στο ψηφιδωτό βρέθηκαν τρία αγάλματα, με το μισό ύψος από το κανονικό: ένας Σάτυρος που παίζει γκάιντα και δύο καθιστές νύμφες. Αυτά τα έργα ήταν κατασκευασμένα με μια ζωντανή αλλά όχι πολύ εκλεπτυσμένη τέχνη, βασισμένη σε ελληνιστικά πρότυπα που πιθανώς δημιουργήθηκαν από τη ροδιακή σχολή. Το διπλανό δωμάτιο ήταν ζωγραφισμένο με μορφές πολεμιστών και ανδρών με μανδύες, ίσως φιλοσόφους. Η μορφή ενός νεαρού άνδρα με μανδύα τυλιγμένο γύρω από το κάτω μέρος του παραμένει σχεδόν άθικτη.

ΣΧ. 14 -  ΜΩΣΑΙΚΟ ΑΠΌ ΤΗΝ ΡΩΜΑΪΚΗ ΟΙΚΙΑ.

ΣΧ. 15 - PIAZZA DUCE: ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΟΣ ΒΩΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΟΝΥΣΟΥ ΣΤΟΝ ΑΜΥΓΔΑΛΩΝΑ ΚΩ.

Το επόμενο δωμάτιο, όπου περισσότερο από οπουδήποτε αλλού παρατηρήθηκαν τα ίχνη της τρομερής πυρκαγιάς που κατέστρεψε αυτή την κατοικία, είχε ένα όμορφο δάπεδο από μαρμάρινο σκελετό, με ένα υπέροχο έμβλημα, ένα αριστούργημα ψηφιδωτής τέχνης, με παραστάσεις ψαριών και οστρακοειδών, όχι λιγότερο όμορφα από τα διάσημα ψηφιδωτά ή μάσκες με περιστέρια στο Μουσείο του Καπιτωλίου. Το δωμάτιο φωτίζεται από μια αυλή με μια κεντρική πισίνα καλυμμένη με μάρμαρο και περιτριγυρισμένη από ψηφιδωτά που απεικονίζουν έναν πάνθηρα να επιτίθεται σε ένα ελαφάκι. Τα γλυπτά που βρέθηκαν στην υπέροχη κατοικία όλα καταστράφηκαν από τη δράση της φωτιάς, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό ανασυνθέσιμα. Εκτός από τα τρία που αναφέρθηκαν, είναι: μια όμορφη φιγούρα νεαρής κοπέλας που προσφέρει μια προσφορά , με πάτερα και καρπό, πρωτότυπη από το τέλος του Ελληνισμού, ένα άγαλμα της Αφροδίτης, ένα αγαλματίδιο του Ασκληπιού, ένας κορμός και ένα αγαλματίδιο ενός αγένειου νέου, μια ερμαϊκή στήλη ενός χωρίς γένεια Ηρακλή, μια ερμαϊκή στήλη ενός γενειοφόρου Ηρακλή του τύπου τυλιγμένου σε μανδύα με σκυμμένο κεφάλι, ένα ακέφαλο άγαλμα μιας νύμφης ντυμένης και καθισμένης στη στάση της Τύχης της Αντιόχειας, και ένα της Αθηνάς [κάτω φωτογραφία], μαυρισμένο από φωτιά, αλλά τέλεια ανασυνθέσιμο, ντυμένο με ένα ελαφρύ φόρεμα που μοιάζει στις γραμμές του με έναν τύπο Άρτεμης (Άρτεμη της Δρέσδης) που αποδίδεται στον Πραξιτέλη, με το κεφάλι της καλυμμένο με κορινθιακό κράνος και το πρόσωπό της γεμάτο θλίψη, όπως στο μακρινό αρχέτυπο, την Αθηνά του Βελλέτρι. Το έργο, εξαιρετικής φινέτσας κατασκευής, αποδίδεται στο τέλος της ελληνιστικής περιόδου, όπως και τα άλλα που βρέθηκαν σε αυτή την πολυτελή κατοικία. Ένα θραύσμα αναθηματικής επιγραφής για τον Μάρκο Αίλιο Σαβινιανό, Marcus Aelius Sabinianus, ήταν επιφανής Ρωμαίος πολίτης, άρχοντας και μεγάλος ευεργέτης της πόλης και της γερουσίας της Κω κατά τον 2ο αιώνα μ.Χ, ο οποίος πιστεύεται ότι ήταν συγγενής της αυτοκράτειρας Σαβίνας, θα παρείχε ένα terminus post quem για την ημερομηνία καταστροφής του σπιτιού, αν είχε βρεθεί στο δάπεδο. Ωστόσο, βρισκόταν στο στρώμα, επομένως η τεκμηρίωση είναι αβέβαιη. 

Τίποτα δεν βοηθά στην αναγνώριση του ιδιοκτήτη αυτού του πραγματικού παλατιού, αλλά μια εικασία επιτρέπεται από τη μελέτη των ιστορικών πηγών: γνωρίζουμε, μάλιστα, ότι ένας γιατρός από την Κω, καταγόμενος από τους Ασκληπιάδες, ήταν ο ιδιωτικός γιατρός του αυτοκράτορα Κλαύδιου στη Ρώμη και ότι συγκέντρωσε σημαντικό πλούτο. Η μορφή του αδελφού του, Γάιου Στερτίνιου Ξενοφώντα, του αυλικού γιατρού του Κλαύδιου, είναι επίσης γνωστή μέσω επιγραφών και της αφήγησης του Τάκιτου. Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα, επέστρεψε στην Κω και έζησε με μεγάλες τιμές. Δεν θα ήταν παράλογο να θεωρήσουμε αυτό το σπίτι (το οποίο, επαναλαμβάνω, δεν έχει ακόμη ανασκαφεί πλήρως) την κατοικία αυτών των Ασκληπιάδων, πριγκίπων της ιατρικής. 

Στα ανατολικά του σπιτιού, και χωρισμένο από αυτό με έναν δρόμο με αποχετευτικό σύστημα, βρίσκεται ένα θερμαινόμενο κτίριο.Το μνημείο, το οποίο βρίσκεται υπό έρευνα, αποκαλύπτει δύο περιόδους κατασκευής. To caldarium με διατηρημένο μέρος της ανάρτησης και ένα μεγάλο δωμάτιο με μαρμάρινο δάπεδο είναι πολύ ευδιάκριτα. Δύο αποσπασματικές επιγραφές που ανακαλύφθηκαν θα οδηγήσουν στην ταύτιση του κτιρίου με το Γυμνάσιο των Παίδων. 

Μεταξύ των γλυπτών που ανακαλύφθηκαν, αξιοσημείωτα είναι ένας μεγάλος βωμός διακοσμημένος με χορευτικές Νίκες ενός τύπου γνωστού από άλλα παραδείγματα που βρέθηκαν στο νησί της Ρόδου, ενδιαφέρον για τα αρχαϊκά χαρακτηριστικά της ενδυμασίας, μια κεφαλή Ερμή, ένα ρωμαϊκό αντίγραφο ενός τύπου που δημιουργήθηκε τον 5ο αιώνα π.Χ., το μπροστινό μέρος μιας γυναικείας κεφαλής, λεπτής κατασκευής που αποδίδεται στην κλασικιστική περίοδο της ροδιακής σχολής γλυπτικής, δηλαδή τον 1ο αιώνα π.Χ. Συνδεδεμένη με τα έργα ανάπτυξης της Κω που προβλέπονται από το νέο γενικό σχέδιο είναι η πλήρης ανασκαφή των Ρωμαϊκών Λουτρών, η οποία είχε ήδη ξεκινήσει το 1931 και στη συνέχεια σταμάτησε λόγω της αδυναμίας καταστροφής του τεράστιου περιβάλλοντα οικισμού. Αυτό το επιβλητικό κτίριο ανακαλύπτεται στην περιοχή Porta Nuova - Νέα Πόρτα ανάμεσα στο Odeon-Ωδείο και έρχεται στο φως το 1929.

Η επανέναρξη της ανασκαφής αποκάλυψε το σχέδιο ορισμένων δωματίων με υπόκαυστα, ένα μεγάλο αψιδωτό δωμάτιο που πλαισιωνόταν από ημικυκλικές κόγχες, με μεγάλο ψηφιδωτό δάπεδο, που ανήκει στην εκατονταετηρίδα μετατροπή που ανύψωσε τα δάπεδα ορισμένων δωματίων και τοποθέτησε μια εκκλησία στο κεντρικό caldarium. Η μετατροπή εμφανίζεται επίσης σε όλα τα θερμά δωμάτια στη νότια πλευρά, όπου βρισκόταν το βαπτιστήριο. Στο παλαιοχριστιανικό ιερό συγκρότημα, ψηφιδωτά δάπεδα, με γεωμετρικά σχέδια αλλά πολύ κομψής κατασκευής, και μαρμάρινη ένθετη διακόσμηση, επίσης πολύ καλή, χρησιμοποιήθηκαν ευρέως. Το μεγάλο κτίριο των Λουτρών πλαισιωνόταν στα ανατολικά από έναν δρόμο, που ανακαλύφθηκε πολύ πρόσφατα, ο οποίος μέχρι σήμερα φαίνεται καλά διατηρημένος με το πεζοδρόμιό του και τις πλάκες πλακόστρωσης που καλύπτουν τον αποχετευτικό αγωγό που διατρέχει αυτόν. Ο δρόμος διασταυρωνόταν κοντά στο Ωδείο με μια άλλη αρτηρία, χτισμένη με την ίδια στιβαρότητα και ακρίβεια, η οποία ακολουθεί περίπου τον σημερινό περιφερειακό δρόμο. 

Εκτός από αυτές τις εκτεταμένες συστηματικές ανασκαφές, στην Κω, οι ανασκαφές συνεχίστηκαν, οι οποίες οδήγησαν στην αναγνώριση των ερειπίων ιδιωτικών ρωμαϊκών κτιρίων στην τουρκική συνοικία Halvagià-Χαλβαζιά, τα οποία γενικά έχουν καταστραφεί άσχημα στους επάνω ορόφους, αλλά συχνά έχουν διατηρήσει τα ψηφιδωτά δάπεδα, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που απεικονίζουν σκηνές από μάχες μεταξύ μονομάχων και άγριων ζώων ή με αναπαραστάσεις ψαριών. 

Ένα υπέροχο ψηφιδωτό με έντονα χρωματιστά ψάρια και σκυλιά που κυνηγούν έναν λαγό βρέθηκε επίσης στη Via della Croce - Οδό Σταυρού στο νότιο τμήμα της πόλης, όπου μια πλούσια ρωμαϊκή συνοικία με βίλες πρέπει να βρισκόταν από τις αρχές της αυτοκρατορικής εποχής μέχρι τουλάχιστον τον 5ο αιώνα. Δύο μεγάλα ψηφιδωτά χρονολογούνται ακριβώς από αυτή την περίοδο, το ένα με την προσωποποίηση της Κωνσταντινούπολης, με το πυργωτό στέμμα και το τσαμπί σταφύλι, ενώ το άλλο σχηματίζει το δάπεδο ενός μικρού λουτρού. Το κεντρικό μοτίβο με δύο παγώνια που πίνουν από τον κάνθαρο εμφανίζεται επίσης στις εκκλησίες του Αγίου Στεφάνου, όχι μόνο με το ίδιο σχέδιο, αλλά και με τον ίδιο τρόπο κατασκευής, επομένως τα δύο ψηφιδωτά μπορούν να θεωρηθούν σύγχρονα, το αργότερο από τον 5ο αιώνα μ.Χ. Η δραστηριότητα της αρχαιολογικής υπηρεσίας της Κω ολοκληρώθηκε με την έναρξη της συστηματικής ανασκαφής που πραγματοποιήθηκε το περασμένο καλοκαίρι στα παλαιοχριστιανικά μνημεία που είχαν ήδη εντοπιστεί στις εξερευνήσεις των προηγούμενων ετών.

Στην τουρκική συνοικία κοντά στον λόφο Serraglio-Σεράγια, έχουν βρεθεί τάφοι της γεωμετρικής εποχής που περιέχουν ενδιαφέροντα αγγεία με σχέδια που εμπίπτουν στο ροδιακό διακοσμητικό ρεπερτόριο. Οι τάφοι είναι τα ερείπια μιας τεράστιας νεκρόπολης που εκτεινόταν μέχρι τον Άγιο Παντελεήμονα, τεκμηριώνοντας έτσι την ύπαρξη μιας πόλης ήδη από την πρωτοϊστορική εποχή. Η πλούσια ύστερη μυκηναϊκή νεκρόπολη που ανακαλύφθηκε νοτιοδυτικά της Κω, λίγα χιλιόμετρα από την πόλη, και της οποίας η ανασκαφή βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, χρονολογείται σε μια ακόμη παλαιότερη περίοδο. Οι τάφοι είναι απλοί λάκκοι σκαμμένοι στην ποζολάνα, με μια πλούσια συλλογή όπλων και αγγείων.

Ο νάρθηκας και πολλά παρακείμενα δωμάτια έχουν σχεδόν ολοσχερώς κατεστραμμένους τοίχους, αλλά τα ψηφιδωτά δαπέδου είναι πολύ καλά διατηρημένα, ειδικά στα πλαϊνά κλίτη, στον νάρθηκα και στα περίστωα του Βαπτιστηρίου. Η κατασκευή είναι εξαιρετική. Τα μοτίβα είναι ως επί το πλείστον γεωμετρικά, με μεγάλη ομοιότητα με εκείνα των όμορφων εκκλησιών του Αγίου Στεφάνου στον Κέφαλο, οι οποίες είναι σύγχρονες. 

Ο πλούτος των επιγραφών που μπορούσαν να συλλεχθούν κάθε χρόνο στην Κω ήταν πάντα σημαντικός, αλλά η συλλογή έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία δύο χρόνια, μετά την ανάκτηση εντοιχισμένων λίθων σε σπίτια που καταστράφηκαν από τον σεισμό του ΄33 . Μεταξύ των επιγραφών ιστορικής σημασίας είναι ένα αττικό διάταγμα του 5ου αιώνα π.Χ. για τη ρύθμιση της πληρωμής των φόρων, μια επιστολή του δικτάτορα Σύλλα προς τους Διονυσιακούς καλλιτέχνες και μία από τον αυτοκράτορα Κλαύδιο προς τον γιατρό του Γάιο Στερτίνιο Ξενοφώντα. Υπάρχουν πολυάριθμοι ιεροί νόμοι (Αφροδίτη Πόντια, Αφροδίτη Πάνδαμος, Ηρακλής, η λατρεία των Νυμφών στο Ασκληπιείο) και αναθηματικές και αφιερωτικές επιγραφές. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η συλλογή θραυσμάτων γλυπτών που προέκυψαν από ανασκαφές και κατεδαφίσεις, τα οποία είναι όλα ενδιαφέροντα για τη μελέτη του

Η ελληνιστική σχολή ακτινοβολεί. Μόνο ένα έργο προέρχεται από την αρχαϊκή περίοδο, ένα ανάγλυφο που μπορεί να χρονολογηθεί γύρω στο 480 π.Χ. Απεικονίζει μια σκηνή συμποσίου με την εταίρα να ξαπλώνει στην κλίνη, έναν μεθυσμένο νέο να τον σηκώνει ο παΐς και τον αυλητή. Η επιρροή της ιωνικής τέχνης είναι πολύ εμφανής. 

Η κεφαλή ενός τραυματισμένου μαχητή ή γίγαντα (εικ. 24) δεν είναι καλογραμμένη αλλά πολύ δυνατή, σίγουρα ένα πρωτότυπο έργο που εμπίπτει στην ίδια τάση με τον Λαοκόοντα, στον οποίο το πάθος αποδίδεται με μια αντίθεση μικρότερων μαζών από ό,τι στη σχολή της Περγάμου, και μετριάζεται από ένα πιο λεπτομερή σχολιασμό της λεπτομέρειας. Το σφουμάτο και η εξαιρετική απαλότητα της μοντελοποίησης, χαρακτηριστικά της σχολής, εμφανίζονται σε ένα όμορφο, δυστυχώς πολύ διαβρωμένο, γυναικείο κεφάλι, ενώ ένα πορτρέτο ενός άνδρα (εικ. 26) υιοθετείται εδώ για το ενδιαφέρον καλλιτεχνικό πρόβλημα που εγείρει. Η πρόχειρη περίληψη με την οποία αντιμετωπίζεται δεν μου φαίνεται να θυμίζει την τέχνη της παρακμής της αυτοκρατορίας, αλλά μάλλον τη μεταβατική εποχή του τέλους του Ελληνισμού, μαζί με δύο άλλα ήδη δημοσιευμένα πορτρέτα του Κω, ένα ανάγλυφο που βρέθηκε στον Βοτανικό Κήπο της Αθήνας και μια κεφαλή από το Μουσείο της Βενετίας.

ΣΧ. 2I : ΑΓΑΛΜΑ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ ΜΕ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΟΙΚΙΑ. ΤΕΛΟΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

ΣΧ. 22 - ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΑΓΑΛΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ  ΣΤΗ ΡΩΜΑΪΚΗ ΟΙΚΙΑ.

ΣΧ. 23 : ΙΔΑΝΙΚΗ ΚΕΦΑΛΗ ΣΕ ΚΛΑΣΙΚΟ ΡΥΘΜΟ ΑΠΟ ΤΙΣ ΘΕΡΜΕΣ.

ΣΧ. 24 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΩ: ΚΕΦΑΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗΣ ΡΟΔΙΑΚΗΣ ΣΧΟΛΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΝΑΣΚΑΦΕΣ.

ΣΧ. 25 - ΒΑΠΤΙΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΠΡΩΙΜΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΘΕΡΜΕΣ ΤΗΣ ΚΩ.

ΣΧ. 26 ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΩ: ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΕΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.

Το 1934, στην περιοχή της πόλης της Κω που ονομάζεται Αμυγδαλώνα, ​​όπου βρισκόταν η αριστοκρατική συνοικία με όμορφα σπίτια διατεταγμένα σε κανονικές νησίδες κατά μήκος του decumanus , ανακαλύφθηκε το μεγαλοπρεπέστερο από αυτά. Λόγω της πολυτέλειάς του, ονομαζόταν, κατ' εξοχήν, Ρωμαϊκή Οικία, και διατηρεί αυτό το δημοφιλές όνομα μέχρι σήμερα.

Έχω αναφερθεί σε αυτό, τονίζοντας την απεραντοσύνη και την πολυτέλεια των μαρμάρινων επενδύσεων των δωματίων, των δύο περιστυλίων και της αυλής με παράθυρα, και τα τρία από τα οποία είχαν όμορφες πισίνες. Χρωματιστά μαρμάρινα δημιουργήματα κοσμούν επίσης τους τοίχους, και τα δάπεδα είναι ψηφιδωτά. Το σπίτι, στην αρχική του κατασκευή, χρονολογείται στην ελληνιστική περίοδο. Τα γλυπτά, ωστόσο, χρονολογούνται από το τέλος της ελληνιστικής περιόδου ή την αρχή της αυτοκρατορικής περιόδου. 

Στη συνέχεια ανακαινίστηκε μετά τον σεισμό του 142 μ.Χ [καλύτερα του 139 μ.Χ] και καταστράφηκε από πυρκαγιά που κατέστρεψε τους τοίχους και τα αγάλματα. Κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, το στρώμα υπέστη εκτεταμένες ζημιές όταν σωλήνες για το νέο υδραγωγείο περάστηκαν διαγώνια μέσα από το σπίτι. 

Τα χαμένα κομμάτια των γλυπτών που εξετάζουμε πρέπει να χάθηκαν τότε. Βρέθηκαν σε διάφορα δωμάτια του σπιτιού, τα περισσότερα στο περιστύλιο, και παρουσιάζουν ενδιαφέρον όχι μόνο από καλλιτεχνικής-ιστορικής άποψης, αλλά και για τη συνάφειά τους με τα αρχαία έθιμα, καθώς παρέχουν επαρκή στοιχεία για την προτίμηση των πολιτών της Κω στο τέλος της ελληνιστικής περιόδου και την αρχή της Αυτοκρατορίας για ορισμένα θρησκευτικά θέματα. 

Τα μυθολογικά και θεϊκά όντα που απεικονίζονται έχουν όλα προστατευτικές δυνάμεις, δηλαδή προστατεύουν την οικονομική ευημερία, την αγάπη, την υγεία, τη σοφία, τη χαρά και τη λατρεία των προγόνων και των ηρώων. Μάλιστα, υπάρχουν μορφές της θεάς Τύχης, της Αφροδίτης και του Έρωτα, του Ασκληπιού, της Αθηνάς, των Νυμφών και ενός Σατύρου, ενός αγάλματος σε θραύσματα, ίσως του Ερμή, ένα αγαλματίδιο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, προστάτη ήρωα της ελληνικής φυλής, και ένα ανάγλυφο του νεκρικού συμποσίου με τον ηρωοποιημένο πρόγονο.

Luciano Laurenzi

Ιταλός αρχαιολόγος

Πηγή- ATTIVITA DEL SERVIZIO ARCHEOLOGICO NELLE ISOLE ITALIANE DELL'EGEO NEL BIENNIO 1934 -1935 [Δραστηριότητες της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας στα ιταλικά νησιά του Αιγαίου 1934-1935].

Ministero dei beni e delle attività culturali e del turismo -Bollettino d'Arte

Related Posts