ΘΕΜΑΤΑ

ΑΝΤΙΜΗΛΟΣ1 ΑΝΤΙΤΗΛΟΣ1 ΑΡΚΟΙ2 ΑΡΚΟΝΗΣΟΣ4 ΑΡΜΑΘΙΑ1 ΑΣΤΑΚΙΔΑ1 ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ11 ΑΥΓΟ1 ΓΑΔΑΡΟΣ7 ΓΑΙΑ5247 ΓΛΑΡΟΣ1 ΓΥΑΛΙ34 ΔΙΒΟΥΝΙΑ2 ΔΟΛΙΧΗ1 ΕΛΛΑΔΑ2377 ΖΑΦΟΡΑΣ ΜΑΚΡΥΣ1 ΙΑΣΟΣ4 ΙΜΙΑ2 ΚΑΛΑΒΡΟΣ1 ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ4 ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ1 ΚΑΛΟΛΙΜΝΟΣ2 ΚΑΛΥΜΝΟΣ176 ΚΑΜΗΛΟΝΗΣΙ2 ΚΑΝΔΕΛΙΟΥΣΑ3 ΚΑΡΠΑΘΟΣ15 ΚΑΣΟΣ10 ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ20 ΚΑΣΤΡΙ1 ΚΕΔΡΕΑΙ[SEDIR]1 ΚΕΡΑΜΟΣ1 ΚΙΝΑΡΟΣ1 ΚΝΙΔΟΣ29 ΚΟΛΟΦΩΝΑΣ1 ΚΟΥΝΕΛΙ1 ΚΡΕΒΑΤΙΑ1 ΚΩΣ2703 ΛΕΒΙΘΑ3 ΛΕΙΨΟΙ8 ΛΕΠΙΔΑ1 ΛΕΡΟΣ33 ΛΕΣΒΟΣ1 ΛΥΤΡΑ1 ΜΗΛΟΣ8 ΜΥΝΔΟΣ1 ΝΕΚΡΟΘΗΚΗ1 ΝΕΡΟΝΗΣΙ1 ΝΗΠΟΥΡΙ1 ΝΗΣΟΣ1 ΝΙΜΟΣ1 ΝΙΣΥΡΟΣ215 ΞΕΝΑΓΟΡΑ ΝΗΣΟΙ1 ΟΦΙΔΟΥΣΑ1 ΠΑ.ΦΩ.ΚΩ44 ΠΑΤΜΟΣ31 ΠΑΧΕΙΑ6 ΠΕΝΤΙΚΟΝΗΣΙΑ1 ΠΕΤΡΟΚΑΡΑΒΟ1 ΠΙΑΤΑ1 ΠΙΤΤΑ1 ΠΛΑΤΕΙΑ1 ΠΛΑΤΗ2 ΠΟΝΤΙΚΟΥΣΑ1 ΠΡΑΣΟ1 ΠΡΑΣΟΝΗΣΙ1 ΠΡΑΣΟΝΗΣΙΑ1 ΠΡΑΣΟΥΔΑ ΚΑΤΩ1 ΠΥΡΓΟΥΣΑ5 ΡΟΔΟΣ162 ΡΩ1 ΣΑΒΟΥΡΑ1 ΣΑΜΟΣ16 ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ94 ΣΑΡΑΚΙ1 ΣΑΡΙΑ1 ΣΕΣΚΛΙ1 ΣΟΧΑΣ1 ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ1 ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ[ΑΓΑΘΟΝΗΣΙΟΥ]1 ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ[ΜΕΓΙΣΤΗΣ]1 ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ[ΝΙΣΥΡΟΥ]3 ΣΥΜΗ41 ΣΥΡΝΑ4 ΣΦΥΡΝΑ1 ΤΕΛΕΝΔΟΣ1 ΤΕΡΜΕΡΑ1 ΤΗΛΟΣ28 ΤΡΑΓΟΝΕΡΑ1 ΤΡΑΓΟΥΣΑ1 ΤΣΟΥΚΑ1 ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ3 ΧΑΛΚΗ15 ΨΕΡΙΜΟΣ22
Εμφάνιση περισσότερων

Πόσο συχνά συμβαίνουν μεγάλες ηπειρωτικές συγκρούσεις στη Γη;

Οι χιονισμένες κορυφές των Ιμαλαΐων, φωτογραφημένες από τον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό, είναι το συνεχιζόμενο αποτέλεσμα της σύγκρουσης της Ινδικής πλάκας με την Ευρασιατική πλάκα. Πηγή: Wikimedia Commons.

Κάθε 300 έως 500 εκατομμύρια χρόνια, οι χερσαίες μάζες της Γης συγκρούονται σε μια ενιαία υπερήπειρο. Αλλά οι μεγάλες συγκρούσεις δεν σταματούν ποτέ πραγματικά - η Ινδία χτυπά την Ευρασία αυτή τη στιγμή.

Αυτός ο τακτικός ρυθμός πλανητικής συναρμολόγησης είναι γνωστός ως κύκλος υπερηπείρων. Η τελευταία φορά που οι ήπειροι συγκεντρώθηκαν ήταν κατά τον σχηματισμό της Παγγαίας πριν από περίπου 335 εκατομμύρια χρόνια. 

Πριν από αυτό, η Ροδινία συγκεντρώθηκε πριν από περίπου 1 δισεκατομμύριο χρόνια, η Κολούμπια πριν από περίπου 1,5 δισεκατομμύρια χρόνια και η Κενόρλαντ πριν από περίπου 2,7 δισεκατομμύρια χρόνια. 

Κάθε συναρμολόγηση περιελάμβανε μια παρατεταμένη ακολουθία ηπειρωτικών συγκρούσεων που ώθησαν στην επιφάνεια τεράστιες οροσειρές, πολλές από τις οποίες έχουν διαβρωθεί προ πολλού.

 Μόλις σχηματιστεί μια υπερήπειρος, ο παχύς ηπειρωτικός φλοιός λειτουργεί σαν θερμική κουβέρτα, παγιδεύοντας θερμότητα από τον μανδύα από κάτω. Η συσσωρευμένη θερμότητα τελικά αναγκάζει τον φλοιό να διογκωθεί, να σπάσει και να σχιστεί. Νέοι ωκεανοί γεμίζουν τα κενά, χωρίζοντας τις χερσαίες μάζες. Καθώς αυτοί οι ωκεανοί γερνούν και ο φλοιός τους ψύχεται, γίνονται αρκετά πυκνοί ώστε να βυθιστούν πίσω στον μανδύα, μειώνοντας την απόσταση μεταξύ των ηπείρων και ξεκινώντας ξανά τη διαδικασία σύγκρουσης. 

Επειδή υπάρχουν δεκάδες τεκτονικές πλάκες που κινούνται με διαφορετικές ταχύτητες, μεμονωμένες μεγάλες συγκρούσεις συμβαίνουν συνεχώς ακόμη και όταν δεν σχηματίζεται μια υπερήπειρος. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση μεταξύ Ινδίας και Ευρασίας, για παράδειγμα, ξεκίνησε πριν από περίπου 50 εκατομμύρια χρόνια. Η σύγκρουση τσάκισε τις άκρες και των δύο ηπείρων προς τα πάνω δημιουργώντας τα Ιμαλάια, μια οροσειρά που εξακολουθεί να ανεβαίνει μερικά χιλιοστά κάθε χρόνο καθώς η ηπειρωτική σύνθλιψη συνεχίζεται.

 StellarArc/quora.com

Related Posts

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Recent Posts Widget

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 30 ΗΜΕΡΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Ο Κερατόλιθος