Έχουμε χάσει 11 τρισεκατομμύρια μετρικούς τόνους πάγου από τη δεκαετία του 1980
Νέα έρευνα διαπιστώνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της απώλειας πάγου από τη Γροιλανδία και την Ανταρκτική από τη δεκαετία του 1980 προέρχεται από παγετώνες και στρώματα πάγου που εκβάλλουν στον ωκεανό, αντί να λιώνουν στην επιφάνεια. Εδώ, φαίνονται λιμνούλες τήξης να διασκορπίζονται στην επιφάνεια του στρώματος πάγου της Γροιλανδίας τον Ιούλιο του 2025. Εικόνες του Παρατηρητηρίου της Γης της NASA από τη Michala Garrison, χρησιμοποιώντας δεδομένα Landsat από την Αμερικανική Γεωλογική Υπηρεσία.
Το Research & Developments είναι ένα ιστολόγιο για σύντομες ενημερώσεις που παρέχουν πληροφορίες για τη πληθώρα ειδήσεων που επηρεάζουν την επιστήμη και τους επιστήμονες σήμερα.
Οι ερευνητές έχουν υπολογίσει ότι η Γροιλανδία και η Ανταρκτική έχουν χάσει 11 τρισεκατομμύρια μετρικούς τόνους πάγου από τη δεκαετία του 1970, γεγονός που έχει οδηγήσει σε παγκόσμια άνοδο της στάθμης της θάλασσας κατά περισσότερο από 3 εκατοστά.
«Λίγο πάνω από τρία εκατοστά ανόδου της στάθμης της θάλασσας μπορεί να ακούγεται μικρή, αλλά αυτό θέτει σε κίνδυνο 6 έως 9 εκατομμύρια ανθρώπους από παράκτιες πλημμύρες και διάβρωση», δήλωσε σε δελτίο τύπου ο Άντριου Σέπερντ , επικεφαλής της Σχολής Γεωγραφίας και Φυσικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Northumbria και ιδρυτής της Άσκησης Διασύγκρισης Ισορροπίας Μάζας Πάγου ( IMBIE ).
Το IMBIE ιδρύθηκε για να συγκεντρώσει δεδομένα από διάφορες δορυφορικές αποστολές, προκειμένου να σχηματίσει μια σαφέστερη εικόνα για το πώς έχουν αλλάξει τα παγοκαλύμματα της Γροιλανδίας και της Ανταρκτικής τις τελευταίες δεκαετίες. Πριν από τη σημερινή έκθεση, που δημοσιεύτηκε τελευταία στο Scientific Data , η πιο πρόσφατη αξιολόγηση του IMBIE υπολόγισε μια άνοδο περίπου 21 χιλιοστών στη μέση παγκόσμια στάθμη της θάλασσας μεταξύ 1992 και 2020.
Στη νέα αξιολόγηση, οι ερευνητές βασίστηκαν σε δεδομένα από 27 δορυφορικές αποστολές που εκτείνονται σε διάστημα άνω των 50 ετών. Η συντριπτική πλειοψηφία - περίπου το 84% - της υπολογιζόμενης απώλειας πάγου προήλθε από παγετώνες και στρώματα πάγου που εκβάλλουν απευθείας στον ωκεανό, με μόνο το 16% της απώλειας να προκαλείται από την τήξη στην επιφάνεια.
Αυτό «μας λέει ότι η μακροπρόθεσμη τάση καθοδηγείται από τη δυναμική αντίδραση των παγοστρωμάτων σε έναν θερμαινόμενο ωκεανό», δήλωσε σε δελτίο τύπου η Inès Otosaka, επικεφαλής ερευνήτρια και καθηγήτρια γεωγραφίας και φυσικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Northumbria.
Αν και η παγκόσμια απώλεια πάγου επιβραδύνθηκε μεταξύ 2020 και 2023, η συνολική απώλεια πάγου έχει αυξηθεί απότομα από τη δεκαετία του 1980: Στη Γροιλανδία, η ετήσια απώλεια πάγου μειώθηκε από 60 δισεκατομμύρια μετρικούς τόνους τη δεκαετία του 1980 σε 264 δισεκατομμύρια μετρικούς τόνους τη δεκαετία του 2010. Στην Ανταρκτική, η ετήσια απώλεια μειώθηκε από περίπου 48 δισεκατομμύρια μετρικούς τόνους τη δεκαετία του 1980 σε 202 δισεκατομμύρια μετρικούς τόνους τη δεκαετία του 2010.
Κατά το μεγαλύτερο μέρος του εικοστού αιώνα, η στάθμη της θάλασσας αυξανόταν κατά περίπου 1,4 χιλιοστά ετησίως. Μεταξύ 2006 και 2015, ο ρυθμός ήταν υπερδιπλάσιος, στα 3,6 χιλιοστά ετησίως.
Έμιλι Γκάρντνερ ( @emfurd.bsky.social )
https://eos.org/research-and-developments/weve-lost-11-trillion-metric-tons-of-ice-since-the-1980s
