Μα πώς γίναμε τόσο ηλίθιοι;
Εγώ προέρχομαι από μια εποχή όπου οι λέξεις είχαν βάρος.
Πριν μιλήσεις, άκουγες, πριν κρίνεις, προσπαθούσες να καταλάβεις.
Τις τελευταίες δεκαετίες, όμως, έχω παρατηρήσει μια προοδευτική βαρβαροποίηση όχι μόνο της κουλτούρας, αλλά του ίδιου του ανθρώπινου είδους.
Τα κοινωνικά δίκτυα είναι το τέλειο παράδειγμα. Τα σόσιαλ δεν ενημερώνουν: διεγείρουν.
Δεν εξηγούν: Απλουστοποιούν...
Δεν δημιουργούν διάλογο:
Βάζουν τους ανθρώπους ο ένας εναντίον του άλλου.
Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που έχει κάνει γελοία την κριτική, ύποπτο τον δισταγμό, βαρετή την επάρκεια.
Χρειάζεται μια σχεδόν ηρωική αντίσταση για να ξεφύγει κανείς από όλα αυτά.
Σε έναν κόσμο που σε θέλει ηλίθιο, το να σκέφτεσαι είναι ήδη μια μορφή ανυπακοής.
Γιατί ενώ όλα ωθούν προς την ηλιθιότητα, το να σκέφτεσαι παραμένει η τελευταία μορφή αντίστασης.
Η άγνοια δεν υπήρξε ποτέ γνώμη. Σήμερα, ωστόσο, συχνά χειροκροτείται σαν να είναι αυθεντικότητα.
Η κριτική σκέψη ενοχλεί επειδή υποχρεώνει να μελετήσεις, να αμφιβάλλεις και να αναλάβεις την ευθύνη των ιδεών σου.
Είναι πολύ πιο άνετο να μοιράζεσαι συνθήματα παρά να αναζητάς την αλήθεια».
«Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δίνουν σε λεγεώνες ηλιθίων το δικαίωμα να μιλούν, ενώ κάποτε μιλούσαν μόνο σε ένα μπαρ μετά από ένα ποτήρι κρασί, χωρίς να βλάπτουν την κοινότητα... αλλά τώρα έχουν το ίδιο δικαίωμα να μιλούν με έναν κάτοχο βραβείου Νόμπελ. Είναι η εισβολή των ηλιθίων».
Umberto Eco
https://x.com/Frenkie_Woody/status/2081405422922092661?s=20
