Ένα ανησυχητικό παράδοξο της εποχής μας
Ο Κήπος του μισητού Cesare Maria De Vecchi στο Κυβερνείο της Κω, εγκαταλειμμένος, ρημαγμένος, πιο φυλακισμένος από ποτέ χωρίς κανένα λόγο. Οι δικαιολογίες πιο ανυπόστατες και γελοίες από ποτέ, δεν αξίζει ούτε να τις αναφέρω.
Από τον σεισμό του 2017 η είσοδος της περίφραξης κινδυνεύει να πέσει και να χαθεί. Το έχω επισημάνει αρκετές φορές, ωστόσο επικρατεί το διαχρονικό: «φωνή βοώντος εν τη ερήμω».
Το ίδιο ισχύει και για άλλα μικρά ή μεγάλα εκθέματα - δημιουργήματα στην περίφημη Πλατεία Πλατάνου του Ιπποκράτη και όχι μόνο. Με τον Πλάτανο, την κρήνη, το Τέμενος της Λότζιας, την Πλατεία του Αη Γιώργη του Λιμανιού, κά. Τα ίδια θα μπορούσα να πω για το Περιβαλλοντικό Πάρκο του Ψαλιδιού, το Κυκλοφοριακό Πάρκο την ώρα που οι δρόμοι της χώρας μας έχουν γίνει απέραντα νεκροταφεία νέων, την αρχαία Αγορά, το αρχαίο Θέατρο, τον τόπο γέννησης του Ιπποκράτη στα Παλάτια, την Αλάσαρνα, την Δυτική Συνοικία, την Πλατεία Ανταγόρα κα. Πολλά δείχνουν αφημένα στη μοίρα τους και κινδυνεύουν να χαθούν με τον επόμενο σεισμό και όχι μόνο.
Το βέβαιο για όλα αυτά είναι ότι πρόκειται για ένα συναρπαστικό και ανησυχητικό παράδοξο της εποχής μας: όσο περισσότερα δεδομένα συσσωρεύουμε ως κοινωνία τόσο περισσότερος χώρος φαίνεται να ανοίγεται για όσους επιλέγουν να τα αγνοήσουν.
Συχνά φτηνές δικαιολογίες προβάλουν πράξεις που δεν είναι απλώς ένα σφάλμα κρίσης, αλλά ένα σύμπτωμα μιας σκόπιμης τύφλωσης που τροφοδοτείται από την αδιαφορία για σημαντικά θέματα και για την ιστορική κληρονομιά όλων μας.
Όταν οι ηγεσίες αποστασιοποιούνται από την γνώση και αντ' αυτού ασπάζονται αποκλειστικά το δόγμα της οικονομικής ευκολίας, η κοινωνία εισέρχεται σε ένα έδαφος ανυπολόγιστου κινδύνου.
Αυτό το φαινόμενο συχνά μεταμφιέζεται σε πραγματισμό.Η προστασία του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων, ακόμη και η γεωαρχαιολογική κληρονομιά φαντάζει ως μία πολυτέλεια που η κοινωνία δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά ή καμιά φορά παρουσιάζεται ως ένα εμπόδιο στην ευημερία μας, αγνοώντας το γεγονός ότι καμία κοινότητα δεν μπορεί να υπάρξει σε έναν κόσμο του οποίου τα ζωτικά συστήματα καταρρέουν.
Χρησιμοποιούν βιντεάκια, εικόνες, φράσεις στα κοινωνικά δίκτυα για παγκόσμιες ημέρες και απλοποιούν θέματα με κενά συνθήματα που απευθύνονται στα πιο πρωτόγονα συναισθήματα μας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η υπενθύμιση κάποιων άλλων απεικονίζεται ως εχθρός ακριβώς επειδή είναι άβολη· δεν υποτάσσεται και ούτε προσαρμόζεται στους υφιστάμενους κύκλους.
Η θεσμοθετημένη μυωπία γίνεται το τέλειο έδαφος για μια τάξη που προτιμά τα χειροκροτήματα των αρεστών έναντι στη λογική, την ασφάλεια για το καλό των μελλοντικών γενεών.
Τελικά, ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι μόνο η επιδείνωση του κλίματος ή του δημόσιου συμφέροντος που επικαλούνται, αλλά και η διάβρωση της αλήθειας ως θεμελίου της συνύπαρξης.
Όταν η κρίση όσων επισημαίνουν ελλείψεις από αγάπη για τον πολιτισμό και το περιβάλλον του τόπου τους αντικαθίσταται από την ιδιοτροπία όσων επιχειρούν να κρατήσουν την εξουσία, η πρόοδος γίνεται αντικατοπτρισμός και η ίδια η λογική μετατρέπεται σε μια μορφή μη κατανοητής αντίστασης.
Γεωδίφης
Παιδί της Ρέας