Τρεις εβδομάδες πολέμου
Χιλιάδες γυναίκες στο Ιράν διαμαρτύρονται στις 8 Μαρτίου 1979, για να αντιταχθούν στον νέο νόμο που υποχρέωνε όλες τις γυναίκες να φορούν χιτζάμπ, ανεξαρτήτως θρησκείας. Φωτογραφία από Getty Images.
Τρεις εβδομάδες μετά την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, έχω κάνει μια σειρά από παρατηρήσεις ως κάποιος που πέρασε χρόνια σχεδιάζοντας αυτό το σενάριο.
1. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ μπορεί να έχουν επιφέρει τη μεταβατική περίοδο καθεστώτος με τον χειρότερο δυνατό τρόπο.
Ο Αλί Χαμενεΐ ήταν 86 ετών και είχε επιβιώσει από πολλαπλές κρίσεις καρκίνου του προστάτη. Ο θάνατός του τα επόμενα χρόνια πιθανότατα θα είχε πυροδοτήσει μια πραγματική εσωτερική αναμέτρηση στο Ιράν, ανοίγοντας ενδεχομένως την πόρτα σε μια κάπως πιο ρεαλιστική ηγεσία, ειδικά μετά τις διαμαρτυρίες και την καταστολή του περασμένου μήνα. Αντ' αυτού, το καθεστώς έλαβε την πιο σημαντική απόφασή του υπό την υπαρξιακή εξωτερική απειλή, δίνοντας στους σκληροπυρηνικούς ένα σαφές προβάδισμα. Τώρα φαίνεται να έχουμε έναν διάδοχο που είναι 30 χρόνια νεότερος, βαθιά συνδεδεμένος με το IRGC και ριζοσπαστικοποιημένος από τον ίδιο τον πόλεμο - συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας μελών της οικογένειάς του. Καταστροφικό.
2. Πριν από περίπου 7 χρόνια στο CNAS, βοήθησα στη σύγκληση μιας ομάδας εμπειρογνωμόνων σε θέματα ασφάλειας, ενέργειας και οικονομίας για να εξετάσουν σενάρια για έναν πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν και τις επιπτώσεις στις παγκόσμιες τιμές του πετρελαίου. Αυτό που βλέπουμε τώρα θεωρήθηκε ένα από τα λιγότερο πιθανά αλλά χειρότερα αποτελέσματα. Η μοντελοποίηση υπέθεσε ότι το Στενό του Ορμούζ θα μπορούσε να κλείσει για 4-10 εβδομάδες, με 1-3 χρόνια να απαιτούνται για την αποκατάσταση της παραγωγής πετρελαίου, αφού ληφθούν υπόψη οι ζημιές στις υποδομές. Οι τιμές θα μπορούσαν να εκτοξευθούν από περίπου 65 δολάρια σε 175-200 δολάρια ανά βαρέλι, πριν τελικά σταθεροποιηθούν στο εύρος των 80-100 δολαρίων ένα χρόνο αργότερα σε μια νέα κανονικότητα.
3. Μια εκπληκτική εξέλιξη: Το Ιράν εξακολουθεί να μεταφέρει πετρέλαιο μέσω του Στενού του Ορμούζ, διαταράσσοντας παράλληλα όλους τους άλλους. Στα περισσότερα πολεμικά παιχνίδια στα οποία συμμετείχα, υποθέσαμε ότι το Ιράν δεν μπορούσε να κλείσει το Στενό και να το χρησιμοποιήσει μόνο του. Αυτό θα έκανε την κίνηση εξαιρετικά αυτοκαταστροφική. Αλλά το Ιράν φαίνεται ικανό να παρενοχλεί την παγκόσμια ναυτιλία, ενώ παράλληλα προωθεί ορισμένες από τις δικές του εξαγωγές. Αυτό αλλάζει τους υπολογισμούς.
4. Οι ΗΠΑ βρίσκονται τώρα στο ναυτικό και αεροπορικό ισοδύναμο της δυναμικής που αντιμετωπίσαμε στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Είναι μια συνταγή για ένα τέλμα όπου κερδίζουμε κάθε μάχη και χάνουμε τον πόλεμο. Έχουμε συντριπτική στρατιωτική κυριαρχία και απαιτούμε ένα τεράστιο κόστος. Αλλά το Ιράν δεν χρειάζεται να κερδίζει μάχες. Χρειάζεται μόνο περιστασιακές επιτυχίες. Ένα μικρό σκάφος που χτυπά ένα δεξαμενόπλοιο. Ένα drone που γλιστράει μέσα από τις άμυνες στον Κόλπο. Μια επίθεση σε ξενοδοχείο ή πετρελαϊκή εγκατάσταση. Κάθε περιστατικό δημιουργεί ανασφάλεια και αυξάνει το κόστος, ενώ υπενθυμίζει σε όλους ότι το καθεστώς επιβιώνει και μάχεται.
5. Το βαθύτερο πρόβλημα είναι ότι οι στόχοι των ΗΠΑ είχαν τεθεί πολύ υψηλά. Μόλις η «αλλαγή καθεστώτος» γίνει ο έμμεσος ή ρητός στόχος, ο πήχης για την αμερικανική επιτυχία γίνεται τεράστιος. Ο πήχης του Ιράν είναι απλός: να επιβιώσει και να συνεχίσει να προκαλεί αναταραχή.
6. Οι επιλογές για τον τερματισμό αυτού του πολέμου τώρα είναι όλες κακές. Μπορείτε να προσπαθήσετε να ασφαλίσετε ολόκληρο τον Κόλπο και τη Μέση Ανατολή επ' αόριστον - εξαιρετικά ακριβό και ίσως αδύνατο. Μπορείτε να εισβάλετε στο Ιράν και να αντικαταστήσετε το καθεστώς, αλλά κανείς δεν πρόκειται σοβαρά να το κάνει αυτό. Το κόστος είναι αστρονομικό. Μπορείτε να προσπαθήσετε να αποσταθεροποιήσετε το καθεστώς υποστηρίζοντας αυτονομιστικές ομάδες. Πιθανότατα δεν θα λειτουργήσει και αν λειτουργήσει, πιθανότατα θα πυροδοτήσετε έναν εμφύλιο πόλεμο που θα προκαλέσει χρόνια αιματηρού χάους για το οποίο θα κατηγορηθούν οι ΗΠΑ. Κανένα από αυτά δεν είναι καλό αποτέλεσμα.
7. Οι άλλες επιλογές κλιμάκωσης που συζητούνται είναι η απομάκρυνση του πυρηνικού υλικού από το Ισφαχάν ή η κατάληψη του νησιού Καργκ. Το Ισφαχάν δεν είναι πραγματικά εφικτό. Τεράστιο ρίσκο. Θα έπρεπε να βρισκόσασταν στο έδαφος για ΠΟΛΥ καιρό για να σκάψετε με ασφάλεια και να βγάλετε το πυρηνικό υλικό από τη μέση της χώρας, δίνοντας στο Ιράν χρόνο να ενισχύσει την αμερικανική θέση από παντού.
8. Το νησί Kharg μπορεί να είναι ελκυστικό για τον Trump. Θα ήθελε πολύ να αφαιρέσει από τον χάρτη την ικανότητα του Ιράν να εξάγει πετρέλαιο και να προσπαθήσει να το εξαναγκάσει να τερματίσει τον πόλεμο. Είναι πολύ πιο εύκολο επειδή δεν βρίσκεται στη μέση του Ιράν. Αλλά εξακολουθεί να είναι μια δυνητικά δαπανηρή χερσαία επιχείρηση. Και πάλι. Και πάλι, η ιρανική κυβέρνηση χρειάζεται μόνο να επιβιώσει για να κερδίσει και πιθανότατα μπορεί να το κάνει αυτό ακόμη και χωρίς τον Kargh.
9. Η λιγότερο κακή επιλογή είναι η κλασική διπλωματική εκτροπή. Οι ΗΠΑ δηλώνουν ότι οι στρατιωτικές δυνατότητες του Ιράν έχουν υποβαθμιστεί σημαντικά, κάτι που το Πεντάγωνο έβλεπε πάντα τον σκοπό του πολέμου. Το Ιράν δηλώνει νίκη επειδή επιβίωσε και απέδειξε ότι μπορεί ακόμα να απειλήσει τους περιφερειακούς παράγοντες. Θα ήταν δυσάρεστο. Αλλά αυτό είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα ούτως ή άλλως. Καλύτερα να σταματήσουμε τώρα παρά μετά από 5 ή 10 ακόμη χρόνια κλιμάκωσης του κόστους. Θυμηθείτε ότι στο Αφγανιστάν απορρίψαμε μια συμφωνία πολύ νωρίς στον πόλεμο με τους Ταλιμπάν που φαινόταν καταπληκτική 20 χρόνια αργότερα. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τέτοιου είδους λάθη.
10. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένοι εδώ. Ο Τραμπ χρειάζεται απλώς μια περιορισμένη νίκη και θα έβλεπε τη μακροπρόθεσμη αστάθεια ως αρνητικό, ενώ για τον Νετανιάχου ένα αδύναμο και ασταθές Ιράν που θα βαλτώνει τις ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή είναι ένα καλό αποτέλεσμα. Αν ο Πρόεδρος Τραμπ αποφασίσει ότι θέλει το Ισραήλ να σταματήσει, πιθανότατα έχει την επιρροή να το ωθήσει προς αυτή την κατεύθυνση, όπως ακριβώς πίεσε τον Νετανιάχου να κάνει μια συμφωνία το περασμένο φθινόπωρο για τη Γάζα.
11. Όταν τελειώσει αυτό, τα κράτη του Κόλπου θα πρέπει να επανεξετάσουν ολόκληρη τη στρατηγική ασφαλείας τους. Έχουν κολλήσει στο χειρότερο σημείο. Δεν ξεκίνησαν αυτόν τον πόλεμο και δεν τον ήθελαν και τώρα υφίστανται μερικές από τις χειρότερες συνέπειες. Ούτε ο διπλασιασμός των σχέσεων με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ ούτε ο κατευνασμός των Ιρανών φαίνεται εξαιρετικά ελκυστικός.
12. Ένας σαφής γεωπολιτικός νικητής μέχρι στιγμής: η Ρωσία. Οι τιμές του πετρελαίου αυξάνονται. Οι κυρώσεις αίρονται. Η προσοχή της Δύσης και οι στρατιωτικοί πόροι απομακρύνονται από την Ουκρανία. Από την οπτική γωνία της Μόσχας, αυτός ο πόλεμος είναι ένας πόλεμος που κερδίζει όλες τις πλευρές.
13. Κάποια στιγμή η Κίνα μπορεί να παίξει κάποιο ρόλο εδώ. Είναι ο μεγαλύτερος εισαγωγέας πετρελαίου στον κόσμο και μεγάλο μέρος αυτής της προμήθειας προέρχεται από τη Μέση Ανατολή. Ναι, εξακολουθούν να προμηθεύονται πετρέλαιο από το Ιράν. Αλλά αγοράζουν επίσης από την υπόλοιπη Μέση Ανατολή και μια παρατεταμένη αναταραχή στον Κόλπο πλήττει σκληρά το Πεκίνο. Αυτό δίνει στην Κίνα ένα πραγματικό κίνητρο να βοηθήσει στην προώθηση του τερματισμού της σύγκρουσης.
Ilan Goldenberg
@ilangoldenberg
https://x.com/ilangoldenberg/status/2033566389978423382?s=20