Ο καύσωνας του πρώτου αιώνα μ.Χ
Ο Λατίνος ποιητής Μάρκος Μανίλιος για την καύσωνα του Ιουλίου, στις αρχές του 1ου αιώνα:
«Όταν ο λέων αρχίζει να μας δείχνει το φρικτό του ρύγχος, ο σκύλος σηκώνεται, η καύσωνας βγάζει φλόγες: ο ζήλος των πυρρών της την κάνει μαινόμενη, και διπλασιάζει τη ζέστη του ήλιου.
Όταν κουνάει τον πυρσό της πάνω στον γλόμπο, και μας ρίχνει τις ακτίνες της, η γη, σχεδόν μειωμένη σε στάχτη, φαίνεται να είναι στην τελευταία της στιγμή· ο Νεπτούνος ατροφεί στον βυθό των νερών του, τα δέντρα των δασών είναι άπνοια, τα χόρτα χωρίς δύναμη.
Όλα τα ζώα αναζητούν καταφύγιο κάτω από μακρινό ουρανό· ο κόσμος θα χρειαζόταν έναν άλλο κόσμο, όπου θα μπορούσε να καταφύγει. Η φύση, μέσα σε αυτή την πυρκαγιά, υφίσταται κακά των οποίων η ίδια είναι η αιτία, και ζει κάπως έτσι πάνω στην πυρά της· τόση είναι η ζέστη που απλώνεται σε όλο τον ουρανό! Οι φωτιές όλων των άστρων φαίνονται συγκεντρωμένες σε ένα μόνο.
Όταν αυτή η σύμπλεξη, βγαίνοντας από τα νερά, αρχίζει να ανεβαίνει στην κλιμάκωση του γλόμπου, αυτός που τότε αγγίζει το νερό της θάλασσας τη στιγμή της γέννησής του θα έχει βίαιο και αδάμαστο χαρακτήρα: παραδομένος στις μανίες του, θα είναι για το πλήθος αντικείμενο τρόμου και μίσους· ένας τέτοιος άνθρωπος εκτοξεύει χωρίς λόγο τα λόγια του· δεν έχει ακόμα ανοίξει το στόμα του, και ήδη έχει δείξει την οργή του: το πιο ελαφρύ θέμα τον βγάζει εκτός εαυτού· αφρίζει, ουρλιάζει αντί να μιλάει· στριφογυρίζει τη γλώσσα του, και δεν μπορεί να ολοκληρώσει τον λόγο του.
Ένα άλλο ελάττωμα κάνει αυτόν ακόμα πιο τρομερό: ο Βάκχος αυξάνει την οργή αυτού του παράφρονα, της οποίας η ακατάβλητη μανία φτάνει στα άκρα. Η νύχτα των δασών, το ύψος των βουνών, η θέα ενός τρομερού λέοντα, τα χαυλιά ενός αφρισμένου αγριόχοιρου, τα όπλα με τα οποία είναι εξοπλισμένα τα άγρια θηρία, τίποτα δεν μπορεί να τον τρομάξει· ξεδιπλώνει την οργή του εναντίον του πρώτου εχθρού που εμφανίζεται. Εξάλλου, μην εκπλαγείτε που αυτή η σύμπλεξη εμπνέει τέτοιες τάσεις.
Δεν βλέπετε ότι κυνηγάει η ίδια στον ουρανό; Προσπαθεί να φτάσει στην πορεία της το λαγό που φεύγει μπροστά της.»
Αστρονομικό, βιβλίο Ε'- Astronomica
Héraklès Citharède
@HeraklesCithare
https://x.com/HeraklesCithare/status/2070403277850574961?s=20
«Το κύμα καύσωνα βγάζει φλόγες» για το «latratque canicula flammas». Το «Latrat» σημαίνει «γαβγίζει» και τονίζει περαιτέρω την ετυμολογική σύνδεση του «καύσωνα» με το «σκυλάκι» (canis και το υποκοριστικό επίθημα -ulus).
Ποιός ήταν;
Ο Μάρκος Μανίλιος (Marcus Manilius) ήταν Λατίνος ποιητής και αστρολόγος του 1ου αιώνα μ.Χ., με την ακμή του να τοποθετείται στα χρόνια του Αυγούστου και του Τιβερίου. Κατά τον Richard Bentley ήταν Μικρασιάτης `Ελληνας, ενώ κατά τον F. Jacob Αφρικανός. Το κυριότερο έργο του, το Poeticon Astronomicon (ή Astronomica), πεντάτομο ποίημα, είναι ίσως το πρώτο έργο στη λατινική γλώσσα που πραγματεύεται διεξοδικά την Αστρονομία και την Αστρολογία. Εκεί ο Μανίλιος μιλά με εξαίρετη ποιητική χάρη για την κίνηση των άστρων και την επίδρασή τους πάνω στους ανθρώπους, το ζωδιακό κύκλο, τους αναλλοίωτους νόμους του πεπρωμένου, κλπ. Το κείμενό του όπως το έχουμε σήμερα ανακαλύφθηκε το 15ο αιώνα σε μια παλαιά γερμανική βιβλιοθήκη. Πηγή-Βικιπαίδεια.
