Πώς βρίσκουν τα περιστέρια το δρόμο τους για το σπίτι;
Ένα περιστέρι απελευθερώνεται στον αέρα από ένα ζευγάρι ανθρώπινα χέρια. Τα περιστέρια που είχαν κάνει ένεση με ένα φάρμακο για να εξαντλήσουν τα ειδικά ηπατικά τους κύτταρα δεν έβρισκαν το δρόμο της επιστροφής μέχρι να ξαναβγεί ο ήλιος. Christian Ziegler / Ινστιτούτο Συμπεριφοράς Ζώων Max Planck.
Νέα έρευνα υποδηλώνει ότι οι αξιοσημείωτες δεξιότητες πλοήγησης των πτηνών προέρχονται από το συκώτι τους.
Τα πουλιά μπορεί να χρησιμοποιούν τα πλούσια σε σίδηρο ανοσοκύτταρα των οργάνων τους ως εσωτερικές πυξίδες τις συννεφιασμένες ημέρες, όταν πρέπει να βασίζονται στο μαγνητικό πεδίο της Γης, αντί για τα φωτεινά σήματα του ήλιου, για πλοήγηση.
Η προτιμώμενη πηγή
Τα περιστέρια είναι διάσημα για την παράξενη ικανότητά τους να επιστρέφουν στην πατρίδα τους, ακόμα και μετά από ταξίδια μεγάλων αποστάσεων. Πώς όμως καταφέρνουν να επιτύχουν αυτό το εντυπωσιακό κατόρθωμα πλοήγησης; Οι επιστήμονες λένε ότι η απάντηση μπορεί να βρίσκεται στο συκώτι τους.
Τα πουλιά μπορεί να χρησιμοποιούν τα πλούσια σε σίδηρο ανοσοκύτταρα του οργάνου ως εσωτερικές πυξίδες τις συννεφιασμένες ημέρες, όταν πρέπει να βασίζονται στο μαγνητικό πεδίο της Γης, αντί για τα φωτεινά σήματα του ήλιου, για πλοήγηση, αναφέρουν ερευνητές σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στις 28 Μαΐου στο περιοδικό Science .
Τα ευρήματα προσφέρουν νέες γνώσεις σχετικά με τους πιθανούς μηχανισμούς της μαγνητικής αντίληψης , ή αλλιώς της ικανότητας ανίχνευσης του μαγνητικού πεδίου της Γης, την οποία χρησιμοποιούν πολλά ζώα για ταξίδια μεγάλων αποστάσεων. Τα αποδημητικά πτηνά , οι θαλάσσιες χελώνες , οι αστακοί , οι τυφλοπόντικες και οι γκρίζες φάλαινες είναι μεταξύ των πλασμάτων που οι επιστήμονες πιστεύουν ότι βασίζονται σε αυτήν την «έκτη αίσθηση» για πλοήγηση.
«Η αίσθηση του μαγνητισμού των περιστεριών αποτελεί μυστήριο εδώ και έναν αιώνα και κανείς δεν μπορούσε να λύσει πού βρίσκεται και πώς λειτουργεί», λέει στον Dino Grandoni του National Geographic ο συν-συγγραφέας της μελέτης Martin Wikelski , ζωολόγος στο Ινστιτούτο Συμπεριφοράς Ζώων Max Planck στη Γερμανία. «Τώρα, πιστεύουμε ότι βρήκαμε, πραγματικά, μια εφαρμόσιμη λύση».
Οι ερευνητές πήραν δείγματα κυττάρων από τα ράμφη, τα μάτια, τους μύες, τους σπλήνες και το συκώτι των περιστεριών. Ανακάλυψαν ότι τα πλούσια σε σίδηρο ανοσοκύτταρα, γνωστά ως μακροφάγα, στα συκώτια των πτηνών μπορούν να επιδείξουν έναν τύπο μαγνητισμού γνωστό ως «υπερπαραμαγνητισμό».
«Μόλις το περιστέρι περάσει μέσα από το μαγνητικό πεδίο της Γης, [τα αρνητικά φορτισμένα σωματίδια στα ειδικά κύτταρα] διατάσσονται όλα προς την ίδια κατεύθυνση, καθιστώντας τα υπερπαραμαγνητικά», λέει η επικεφαλής συγγραφέας Clivia Lisowski , ανοσολόγος στο Πανεπιστήμιο της Βόννης στη Γερμανία, στην Kasha Patel του CNN .
Επιπλέον, τα μακροφάγα φαίνεται να συγκεντρώνονται κοντά σε νευρικές ίνες, αυξάνοντας την πιθανότητα τα πλούσια σε σίδηρο ηπατικά κύτταρα να μεταδίδουν με κάποιο τρόπο πληροφορίες κατεύθυνσης στον εγκέφαλο με βάση το μαγνητικό πεδίο της Γης.
Τα περιστέρια πλοηγούνται χρησιμοποιώντας μαγνητικούς αισθητήρες στο συκώτι τους. Παρακολουθήστε βίντεο στο YouTube.
Για να ελέγξουν περαιτέρω αυτή την υπόθεση, οι ερευνητές εκπαίδευσαν 34 περιστέρια που πετούσαν σπίτι τους στο Ράντολφτσελ της Γερμανίας, φορώντας GPS trackers. «Μόλις εκπαιδευτούν, είναι τέλεια», λέει ο Βικέλσκι στο National Geographic . «Αποφεύγουν τους πάντες. Πετάνε πίσω στο σπίτι σαν να είναι ο διάβολος από πίσω τους».
Στη συνέχεια, έκαναν ένεση σε περίπου τα μισά από τα πουλιά με ένα φάρμακο που σκότωσε τα περισσότερα μακροφάγα στο συκώτι τους. Μια μέρα με απόλυτη συννεφιά, οδήγησαν τα πουλιά στην αρχή της διαδρομής και τα απελευθέρωσαν ένα προς ένα.
Τα πουλιά με πλήρως λειτουργικά μακροφάγα ήπατος επέστρεψαν σπίτι τους μέσα σε 70 λεπτά. Εν τω μεταξύ, τα πουλιά που είχαν λάβει τη θεραπεία εξάντλησης των κυττάρων πετούσαν άσκοπα και δεν επέστρεφαν σπίτι μέχρι να βγει ο ήλιος μια διαφορετική μέρα. «Ήταν εντελώς χαμένα», λέει ο Lisowski στον Joseph Howlett του Scientific American . «Εννοώ, ήταν τρελό - πήγαιναν προς όλες τις κατευθύνσεις».
Οι επιστήμονες δεν γνωρίζουν ακριβώς πώς τα μακροφάγα του ήπατος των πτηνών μπορεί να αντιλαμβάνονται το μαγνητικό πεδίο της Γης, ούτε πώς τα κύτταρα μπορούν να μεταδίδουν αυτές τις πληροφορίες στον εγκέφαλο. Παρ' όλα αυτά, ορισμένοι εξωτερικοί ερευνητές βρίσκουν τα στοιχεία πειστικά.
«Δεν θα το είχα μαντέψει ποτέ, αλλά μόλις μου το εξήγησαν, βγάζει νόημα», λέει ο Άλμπερτ Κάο , ένας οικολόγος στο Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης στη Βοστώνη, ο οποίος δεν συμμετείχε στην έρευνα.
Η Catherine Lohmann , οικολόγος στο Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Chapel Hill, η οποία επίσης δεν συμμετείχε στην έρευνα, αποκαλεί τα ευρήματα «εκπληκτικά», λέγοντας στον Erik Stokstad του Science ότι η μελέτη παρέχει «μια νέα κατεύθυνση και μια πολύ φρέσκια ματιά σε μια διαμάχη που υπάρχει στη βιβλιογραφία εδώ και πολύ καιρό».
Το ξέρατε; Η σχέση των ανθρώπων με τα περιστέρια έχει πολύ παλιά ιστορία;Οστά περιστεριών που βρέθηκαν σε έναν αρχαίο οικισμό στην Κύπρο υποδηλώνουν ότι τα πουλιά εξημερώθηκαν τουλάχιστον εν μέρει γύρω στο 1400 π.Χ. , ανέφεραν ερευνητές τον Μάιο. Τα ευρήματα ανατρέπουν τις άμεσες ενδείξεις εξημέρωσης των κοινών περιστεριών κατά περίπου 1.000 χρόνια.
Ωστόσο, προηγούμενες έρευνες υποδεικνύουν ότι τα μακροφάγα περιέχουν έναν τύπο σιδήρου που δεν ανταποκρίνεται πολύ στο σχετικά ασθενές μαγνητικό πεδίο της Γης, αναφέρει το Scientific American . Οι πιο σκεπτικιστές ειδικοί θα ήθελαν να δουν πιο άμεσες αποδείξεις ότι τα μακροφάγα [ εξειδικευμένα λευκά αιμοσφαίρια και βασικοί «φρουροί» του ανοσοποιητικού συστήματος] των περιστεριών μπορούν να ανιχνεύσουν το πεδίο.«Δεν είμαι πεπεισμένος», λέει στο Scientific American ο Joe Kirschvink , γεωβιολόγος στο Caltech, ο οποίος δεν συμμετείχε στη νέα μελέτη . «Είμαι έκπληκτος που αυτή η εργασία πέρασε τη διαδικασία αξιολόγησης για το Science ».
Άλλες πιθανές εξηγήσεις για τις ικανότητες πλοήγησης των περιστεριών περιλαμβάνουν φωτοευαίσθητες πρωτεΐνες στα μάτια τους , μαγνητικά ορυκτά στα ράμφη τους ή ένα σύνολο δομών στα εσωτερικά αυτιά τους . Η νέα μελέτη δεν αποκλείει αυτούς ή άλλους μηχανισμούς και τα περιστέρια μπορεί να έχουν πολλαπλές μεθόδους για να μετακινούνται όταν ο ήλιος είναι κρυμμένος.
«Ίσως μια διαδικασία να κυριαρχεί για την πλοήγηση σε μεγάλες αποστάσεις, ενώ μια άλλη χρησιμοποιείται για πιο συγκεκριμένη εύρεση προορισμού, με αμφότερες να λειτουργούν με διαφορετικούς βαθμούς ακρίβειας», γράφουν σε συνοδευτικό σχόλιο ο Simon Spiro , κτηνίατρος παθολόγος άγριας ζωής στη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου, και ο Hal Drakesmith , βιολόγος στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, οι οποίοι δεν συμμετείχαν στην εργασία . «Πράγματι, θα ήταν συνετό να υπάρχουν περισσότεροι από ένας τρόποι για να φτάσει κανείς σπίτι στο σκοτάδι».
Γεωδίφης με πληροφορίες από τη σελίδα smithsonianmag
https://www.smithsonianmag.com/smart-news/how-do-pigeons-find-their-way-home-new-research-suggests-the-birds-remarkable-navigational-skills-come-from-their-livers-180988884/
