Πέπονες στην τοποθεσία Σκαρβέλι
Στο δυτικό τμήμα του Κάμπου Κω,το έδαφος από ψαμμίτες και τα προσχωσιγενή υλικά είναι ότι καλύτερο για τις πατάτες και τα καρπούζια.Το αρχαίο ελληνικό όνομα για το καρπούζι ήταν «πέπων».
Ο Ιπποκράτης και ο Διοσκουρίδης, ανέφεραν τις πολλές θεραπευτικές του ιδιότητες. Το χρησιμοποιούσαν ως διουρητικό φάρμακο και ως τρόπο αντιμετώπισης των παιδιών με θερμότητα τοποθετώντας το στα κεφάλια τους.Υδροπέπων λέγεται στην ελληνική ή καρπούζι από την τουρκική karpuz, η οποία προέρχεται από την περσική xarbuz(a).
Στην Κύπρο χρησιμοποιείται η αραβική ονομασία παττίχα. Κάποιοι λένε ότι προέρχεται από τη νότια Αφρική. Ομως οι Αιγύπτιοι άρχισαν να καλλιεργούν τα καρπούζια πριν από περίπου 4.000 χρόνια, πολύ πριν από την καλλιέργεια στη νότια Αφρική.
Οι Φαραώ, όταν πέθαιναν, είχαν ένα μακρύ ταξίδι μπροστά τους, έτσι χρειάζονταν μια πηγή νερού - και ποια θα ήταν αυτή η πηγή νερού; το καρπούζι.Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι το κατανάλωναν ως φρούτο και το μετέφεραν μαζί τους ως αποθήκη νερού, μιας και το 90% του καρπουζιού αποτελείται από νερό.
Στην Κω δεν είναι απίθανο να το καταλάνωναν πριν από 4500 χρόνια. Η εξέλιξη της αλλουβιακής κοιλάδας της δεν αποκλείει μία τέτοια υπόθεση. Το καρπούζι απαντά σε αναφορές από το 2500 π.Χ.Τον 10ο αιώνα μ.Χ. καλλιεργείται στην Κίνα και τον 13ο αιώνα εμφανίζεται στην Ευρώπη.
Ο Ιπποκράτης είχε δίκιο,πράγματι είναι πλούσιο σε βιταμίνες Α, Β6, C, λυκοπένιο, κάλιο και φυτικές ίνες, έχει αντιοξειδωτικές ιδιότητες που συμβάλλουν στην προστασία από διάφορους τύπους καρκίνου, αλλά θέλει κατανάλωση με μέτρο, λόγω της περιεκτικότητας φυσικής ζάχαρης.
Η καρδιά είναι πιο γλυκιά, γιατί το καρπούζι ωριμάζει από μέσα προς τα έξω. Κι όσο περίεργο κι αν ακούγεται, αυτό μπορεί να βοηθήσει στην αναπαραγωγή του.
Γεωδίφης
Παιδί της Ρέας
