Το λιμάνι της Νισύρου αρχές του 20ου αιώνα
Το λιμάνι της Νισύρου τα πρώτα χρόνια της ιταλικής περιόδου.
Ισως πρόκειται για τμήμα από το λιμάνι που κατασκευάστηκε το 1885, μετά την υδροθερμική έκρηξη 4ης Μαΐου 1873.
Πιο συγκεκριμένα, σύμφωνα με ιστορικές αναφορές, στις 11 Σεπτεμβρίου 1873 ένας ακόμη ισχυρός σεισμός προκαλεί βλάβες σε σπίτια στο Μαντράκι και στην περιοχή Λαγκάδι.
Μια μεγάλη υποθαλάσσια ρωγμή ανοίγει, ξεκινώντας από την Τάβλα του Γυαλού στο Μαντράκι, και κατευθύνεται προς τα βόρεια. Μια άλλη μεγάλη ρωγμή τέμνει το Γυαλί. Οι εκρήξεις συνεχίζονται για αρκετές μέρες μετά στους κρατήρες του Πολυβώτη και του Αλέξανδρου. Οι σεισμοί διαρκούν ως το Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου.
Το 1887 έγινε η τελευταία υδροθερμική έκρηξη, η οποία γέννησε τον κρατήρα του Μικρού Πολυβώτη.Μετά από την οθωμανική περίοδο ακολούθησε η ιταλοκρατία το 1912.
Η προσπάθεια εξιταλινισμού της Δωδεκανήσου αποτυπώνεται και στα μνημεία της Νισύρου με την παρουσία της Καζέρμας στο λιμάνι του Μανδρακίου.
Η Νίσυρος έχει έκταση περίπου 42 τετρ.χλμ, είναι ένα από τα μικρότερα νησιά των νοτίων Σποράδων ή της Δωδεκανήσου, ένα όνομα που πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή ο οποίος με αυτό τον τρόπο επιθυμούσε να προσδιορίσει τα νησιά εκείνα που είχε παραχωρήσει προνόμια, μετά τη συνθηκολόγηση των Ιωαννιτών ιπποτών με τους Οθωμανούς, το 1522.
Ο ημιτελής λιμήν του Μανδρακίου Νισύρου το 1909,την πρώτη επέτειο της αδελφότητας ΟΜΟΝΟΙΑΣ.
Μία σπάνια και ωραία καρτ ποσταλ όχι τόσο για το περιεχόμενο με το λιμάνι και το Fiume που αργότερα βυθίστηκε. Η φωτογραφία πιθανότατα λήφθηκε επί ιταλοκρατίας. Η καρτ ποσταλ προέρχεται από φωτογραφικό στούντιο που υπήρχε στην Νίσυρο και ιδιοκτήτης του φέρεται ο George Carousos[Γιώργος Καρούζος]. Φωτογραφία από το αρχείο της οικογένειας Κουτσουράδη-Νικ. Χατζηβασιλείου.
.jpg)
