Γρατσουνιές από σεισμό
Οι παράλληλες λείες αύλακες στην επιφάνεια του παραπάνω πετρώματος σχηματίστηκαν από τη κίνηση των τμημάτων ενός ρήγματος.
Μπορούν να εμφανιστούν επίσης παρόμοιες επιφάνειες από την κίνηση παγετώνων ωστόσο στην παραπάνω φωτογραφία οφείλονται στην κίνηση των αντίθετων τεμαχών ενός ρήγματος.
Αυτές μπορούν να συμβούν όταν ένα πέτρωμα ξαφνικά σπάει σε ένα σεισμό ή σταδιακά κατά τη διάρκεια της ολίσθησης.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, η θερμότητας που παράγεται κατά τη διάρκεια της ολίσθησης μπορεί να παράγει ασυνήθιστη χημεία στη διεπαφή. Τέτοιες γεωδομές μπορεί αρχικά να καλύπτουν χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα και να καταλαμβάνουν βάθος αρκετών χιλιομέτρων. Όταν ανυψωθούν και έχουν εκτεθεί, οι επιφάνειες ενδέχεται να έχουν κατακερματιστεί.
Οι σεισμοί δεν συμβαίνουν ταυτόχρονα. Ξεκινούν από ένα σημείο σε ένα ρήγμα και στη συνέχεια απλώνονται κατά μήκος του ρήγματος. Η άκρη της ρήξης κινείται με αρκετά χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, σκίζοντας κατά μήκος του ρήγματος. Αυτό προκαλεί τίναγμα.
Η κοινότητα της επιστήμης για τους σεισμούς εξακολουθεί να εργάζεται στο ερώτημα του τι συμβαίνει σε μια ρήξη υπερδιάτμησης και γιατί συμβαίνουν. Παράγει περισσότερο τίναγμα; Μπορεί να προκαλέσει πιο εύκολα τσουνάμι; Η ταχύτητα ρήξης σχετίζεται με τη γεωμετρία του ρήγματος;
Τα περισσότερα από αυτά που γνωρίζουμε για τους σεισμούς προέρχονται από μια συσσώρευση τραγωδιών του παρελθόντος: 2004 Σουμάτρα, 2008 Wenchuan, 2015 Gorkha, 2011 Tohoku, 2018 Palu, 1906 Σαν Φρανσίσκο, 1999 Izmit, 1999 Chi-Chiiti, πολλά άλλα, 2010.
Φωτογραφία-R.Weller/Cochise Colleg
Γεωδίφης
.jpg)
