ΘΕΜΑΤΑ

ΑΝΤΙΜΗΛΟΣ1 ΑΝΤΙΤΗΛΟΣ1 ΑΡΚΟΙ2 ΑΡΚΟΝΗΣΟΣ4 ΑΡΜΑΘΙΑ1 ΑΣΤΑΚΙΔΑ1 ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑ11 ΑΥΓΟ1 ΓΑΔΑΡΟΣ7 ΓΑΙΑ5362 ΓΛΑΡΟΣ1 ΓΥΑΛΙ35 ΔΙΒΟΥΝΙΑ2 ΔΟΛΙΧΗ1 ΕΛΛΑΔΑ2445 ΖΑΦΟΡΑΣ ΜΑΚΡΥΣ1 ΙΑΣΟΣ4 ΙΜΙΑ2 ΚΑΛΑΒΡΟΣ1 ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ4 ΚΑΛΟΓΕΡΟΣ1 ΚΑΛΟΛΙΜΝΟΣ2 ΚΑΛΥΜΝΟΣ179 ΚΑΜΗΛΟΝΗΣΙ2 ΚΑΝΔΕΛΙΟΥΣΑ3 ΚΑΡΠΑΘΟΣ16 ΚΑΣΟΣ11 ΚΑΣΤΕΛΛΟΡΙΖΟ20 ΚΑΣΤΡΙ1 ΚΕΔΡΕΑΙ[SEDIR]1 ΚΕΡΑΜΟΣ1 ΚΙΝΑΡΟΣ1 ΚΝΙΔΟΣ29 ΚΟΛΟΦΩΝΑΣ1 ΚΟΥΝΕΛΙ1 ΚΡΕΒΑΤΙΑ1 ΚΩΣ2740 ΛΕΒΙΘΑ3 ΛΕΙΨΟΙ8 ΛΕΠΙΔΑ1 ΛΕΡΟΣ33 ΛΕΣΒΟΣ1 ΛΥΤΡΑ1 ΜΗΛΟΣ8 ΜΥΝΔΟΣ1 ΝΕΚΡΟΘΗΚΗ1 ΝΕΡΟΝΗΣΙ1 ΝΗΠΟΥΡΙ1 ΝΗΣΟΣ1 ΝΙΜΟΣ1 ΝΙΣΥΡΟΣ217 ΞΕΝΑΓΟΡΑ ΝΗΣΟΙ1 ΟΦΙΔΟΥΣΑ1 ΠΑ.ΦΩ.ΚΩ45 ΠΑΤΜΟΣ31 ΠΑΧΕΙΑ6 ΠΕΝΤΙΚΟΝΗΣΙΑ1 ΠΕΤΡΟΚΑΡΑΒΟ1 ΠΙΑΤΑ1 ΠΙΤΤΑ1 ΠΛΑΤΕΙΑ1 ΠΛΑΤΗ2 ΠΟΝΤΙΚΟΥΣΑ1 ΠΡΑΣΟ1 ΠΡΑΣΟΝΗΣΙ1 ΠΡΑΣΟΝΗΣΙΑ1 ΠΡΑΣΟΥΔΑ ΚΑΤΩ1 ΠΥΡΓΟΥΣΑ5 ΡΟΔΟΣ163 ΡΩ1 ΣΑΒΟΥΡΑ1 ΣΑΜΟΣ16 ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ95 ΣΑΡΑΚΙ1 ΣΑΡΙΑ1 ΣΕΣΚΛΙ1 ΣΟΧΑΣ1 ΣΤΡΟΒΙΛΟΣ1 ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ[ΑΓΑΘΟΝΗΣΙΟΥ]1 ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ[ΜΕΓΙΣΤΗΣ]1 ΣΤΡΟΓΓΥΛΗ[ΝΙΣΥΡΟΥ]3 ΣΥΜΗ41 ΣΥΡΝΑ4 ΣΦΥΡΝΑ1 ΤΕΛΕΝΔΟΣ1 ΤΕΡΜΕΡΑ1 ΤΗΛΟΣ28 ΤΡΑΓΟΝΕΡΑ1 ΤΡΑΓΟΥΣΑ1 ΤΣΟΥΚΑ1 ΦΑΡΜΑΚΟΝΗΣΙ3 ΧΑΛΚΗ15 ΨΕΡΙΜΟΣ22
Εμφάνιση περισσότερων

Η Αφροδίτη και ένα ηφαίστειο στην Αλάσκα μαρτυρούν την πτώση της Βαβυλώνας

Ερείπια της αρχαίας Βαβυλώνας στο σημερινό Ιράκ. Από: Wikimedia Commons.

Οι επιστήμονες χρησιμοποιούν την Αφροδίτη και ένα ηφαίστειο στην Αλάσκα για να εντοπίσουν την πτώση της Βαβυλώνας.

Και όλα ξεκίνησαν από τα δέντρα.

Πριν από περίπου 3.650 χρόνια, ένα ηφαίστειο στην Αλάσκα εξερράγη με εξαιρετική δύναμη. Το θείο εκτινάχθηκε ψηλά στην ατμόσφαιρα, απλώνοντας μια ομίχλη που μπορεί να έφτασε στον ουρανό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.

Στη μέση του κόσμου, στην αρχαία Βαβυλώνα, οι αστρονόμοι που παρακολουθούσαν την Αφροδίτη φαίνεται να παρατήρησαν κάτι παράξενο: ότι ο πλανήτης είχε γίνει πιο δύσκολο να τον δει κανείς.

Δεν θα μπορούσαν να το γνωρίζουν, αλλά οι παρατηρήσεις τους θα αποτελούσαν στοιχείο για ένα από τα μακροβιότερα μυστήρια της αρχαιολογίας.

Πότε ακριβώς έπεσε η αρχαία Βαβυλώνα;

Τα δέντρα που κρατούσαν τον χρόνο

Οι ιστορικοί γνωρίζουν ότι ο Χετταίος βασιλιάς Μουρσίλι Α΄ κατέκτησε τη Βαβυλώνα, θέτοντας τέλος στη δυναστεία που ίδρυσε ο Χαμουραμπί. Γνωρίζουν τα ονόματα των ηγεμόνων της, τη σειρά των βασιλειών τους και πολλά αξιοσημείωτα για τη ζωή τους.

Αυτό στο οποίο δεν έχουν συμφωνήσει είναι το πότε συνέβησαν στην πραγματικότητα πολλά από αυτά τα γεγονότα.

Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Η αρχαία Μεσοποταμία άφησε πίσω της χιλιάδες πήλινες πινακίδες που καταγράφουν πολιτικά γεγονότα, εμπορικές συμφωνίες, αστρονομικές παρατηρήσεις και βασιλική διαδοχή. Σε ορισμένες περιόδους, οι ιστορικοί μπορούν να ανασυνθέσουν γεγονότα χρόνο με το χρόνο.

Αλλά γνωρίζοντας ότι ένας βασιλιάς κυβέρνησε για 40 χρόνια και ένας άλλος τον διαδέχθηκε δεν σας λέει απαραίτητα σε ποια ημερολογιακά έτη διακρίθηκαν.

Φανταστείτε να έχετε ένα τέλεια λεπτομερές χρονοδιάγραμμα του ιστορικού μιας οικογένειας, με γεννήσεις, γάμους και θανάτους, αλλά χωρίς πραγματικές ημερομηνίες. Γνωρίζετε ακριβώς πόσο μακριά συνέβησαν τα γεγονότα. Απλώς δεν ξέρετε πού να τοποθετήσετε ολόκληρη την ακολουθία σε ένα ημερολόγιο.

Αυτό είναι ουσιαστικά το πρόβλημα με την αρχαία Μεσοποταμία.

Τώρα, μια διεθνής ομάδα με επικεφαλής τη Σάρλοτ Πίρσον του Πανεπιστημίου της Αριζόνα συγκέντρωσε τρία ιστορικά ρολόγια. Σε μια νέα μελέτη, οι ερευνητές βρήκαν ισχυρή υποστήριξη για την ιδέα ότι η Βαβυλώνα έπεσε γύρω στο 1587 π.Χ.

Αλλά η έρευνα δεν ξεκίνησε στη Μεσοποταμία. Αντίθετα, ξεκίνησε με ξύλο στην Μ.Ασία.

Ένα τμήμα αρχαίου ξύλου από το ταφικό μνημείο του Τύμβου του Μίδα στο Γόρδιο της Μ.Ασίας, με τους δακτυλίους των δέντρων του να σημειώνονται με βάση το ημερολογιακό έτος. Το ξύλο ήταν μέρος ενός τεράστιου δικτύου αρχαίων αρχείων δακτυλίων δέντρων που οι ερευνητές συνέδεσαν για να χρονολογήσουν γεγονότα σε όλη την περιοχή. Από: Charlotte Pearson.

Σε αρχαιολογικούς χώρους στην Τουρκία, οι ερευνητές έχουν ανακτήσει αρχαία ξύλινα δοκάρια από παλάτια και άλλες κατασκευές. Μερικά χτίστηκαν σε μια περίοδο κατά την οποία οι Ασσύριοι έμποροι διατηρούσαν εκτεταμένες εμπορικές σχέσεις με την Ανατολία.

Αυτοί οι έμποροι άφησαν επίσης γραπτά αρχεία. Αυτό έκανε τα κτίρια ιδιαίτερα πολύτιμα: οι ξύλινες δοκοί τους θα μπορούσαν να παρέχουν φυσικές ημερομηνίες για γεγονότα που αναφέρονται στις πινακίδες.

Τα δέντρα, άλλωστε, βγάζουν έναν νέο δακτύλιο κάθε χρόνο.

Κάποιες χρονιές, οι δακτύλιοι είναι φαρδύτεροι. Άλλες φορές είναι στενότεροι, ανάλογα με τις συνθήκες ανάπτυξης. Αντιστοιχίζοντας αυτά τα μοτίβα σε διαφορετικά κομμάτια ξύλου, οι ερευνητές μπορούν να καταλάβουν ποια δέντρα αναπτύσσονταν ταυτόχρονα. Υπάρχει όμως μια παγίδα: γνωρίζοντας ότι δύο δέντρα αναπτύχθηκαν την ίδια χρονιά δεν σας λέει ποια χρονιά ήταν στην πραγματικότητα. Οι ερευνητές είχαν μια ακολουθία ετών, αλλά όχι σταθερή ημερομηνία έναρξης.

Για να προσδιορίσει με ακρίβεια τα έτη, η ομάδα της Pearson στράφηκε στον ραδιενεργό άνθρακα-14. Τα δέντρα απορροφούν άνθρακα από την ατμόσφαιρα καθώς μεγαλώνουν και η ποσότητα του άνθρακα-14 κυμαίνεται ελαφρώς από χρόνο σε χρόνο, εν μέρει λόγω των αλλαγών στην ηλιακή δραστηριότητα. Αυτές οι διακυμάνσεις αφήνουν αναγνωρίσιμα μοτίβα στο ξύλο, τα οποία οι ερευνητές χρησιμοποίησαν για να χρονολογήσουν το ξύλο.

Η χρονολόγηση με άνθρακα τους έδωσε ένα σταθερό χρονικό σημείο. Από εκεί, μπορούσαν να μετρήσουν τους δακτυλίους προς τα πίσω και προς τα εμπρός, αντιστοιχίζοντας ημερολογιακά έτη σε ολόκληρη την ακολουθία. Εικονογράφηση: ZME Science.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα αρχείο δακτυλίων δέντρων που εκτείνεται από το 2072 έως το 744 π.Χ. Συγκρίνοντας αυτές τις ημερομηνίες με ιστορικά αρχεία, οι ερευνητές μπόρεσαν να αποκλείσουν αρκετές προτεινόμενες χρονολογίες για την αρχαία Βαβυλώνα. Ωστόσο, παρέμεναν δύο πιθανότητες:

1595 π.Χ.

ή 1587 π.Χ., οκτώ χρόνια αργότερα.

Και τα δύο περιγράφουν τους ίδιους βασιλιάδες, πολέμους και γεγονότα, με την ίδια σειρά. Η μόνη διαφορά είναι η χρονική στιγμή κατά την οποία εμπίπτουν αυτά τα γεγονότα στο ημερολόγιό μας. Και τα δύο ήταν συμβατά με τα στοιχεία από τα αρχαία παλάτια.

Οι ερευνητές χρειάζονταν ένα ακόμη στοιχείο για να προσδιορίσουν ποια από αυτές τις δύο ημερομηνίες ήταν πιο πιθανή.

Η Αφροδίτη και το Οκταετές Πρόβλημα

Οι Βαβυλώνιοι αστρονόμοι κατέγραψαν πότε εμφανιζόταν και εξαφανιζόταν η Αφροδίτη κοντά στον ορίζοντα. Οι σύγχρονοι αστρονόμοι μπορούν να υπολογίσουν πού θα βρισκόταν η Αφροδίτη πριν από χιλιάδες χρόνια. Κατ' αρχήν, θα μπορούσατε να αντιστοιχίσετε τις αρχαίες παρατηρήσεις με τις υπολογισμένες κινήσεις του πλανήτη και να λάβετε μια ημερολογιακή ημερομηνία για τη βασιλεία του βασιλιά.

Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Η Αφροδίτη ακολουθεί ένα περίπου οκταετές μοτίβο όπως φαίνεται από τη Γη, επιστρέφοντας σχεδόν στις ίδιες θέσεις στον ουρανό - ακριβώς όπως και η διαφορά μεταξύ των δύο εναπομεινάντων ιστορικών χρονοδιαγραμμάτων.

Η Αφροδίτη θα είχε εμφανιστεί στην ίδια θέση με 8 χρόνια διαφορά.

Και οι δύο χρονολογίες θα μπορούσαν επομένως να παράγουν αξιοσημείωτα παρόμοιες αστρονομικές παρατηρήσεις. Η Αφροδίτη, όπως φαινόταν, δεν μπορεί να λύσει το επιχείρημα.

Εκτός βέβαια, αν είχε συμβεί κάτι ασυνήθιστο στην ατμόσφαιρα.

Εδώ είναι που το ηφαίστειο μπαίνει στη σκηνή.

Εξετάζοντας πιο προσεκτικά τα αρχαία αρχεία, οι ερευνητές είχαν παρατηρήσει μια ιδιόμορφη παρατήρηση. Υπολογισμοί που βασίστηκαν σε παρατηρήσεις από το 12ο και 13ο έτος της βασιλείας του Αμμί-Σαντούκα υποδηλώνουν ότι η Αφροδίτη ήταν ασυνήθιστα δύσκολο να παρατηρηθεί.

Ο ίδιος ο πλανήτης δεν είχε αλλάξει. Τι θα μπορούσε λοιπόν να τον είχε επισκιάσει;

Η καλντέρα Aniakchak.Από: Wikimedia Commons.

Το ηφαίστειο της Αλάσκας που έσπασε τον δεσμό

Όταν ένα μεγάλο ηφαίστειο εκρήγνυται, το διοξείδιο του θείου μπορεί να ανέβει στη στρατόσφαιρα και να σχηματίσει μικροσκοπικά θειικά σωματίδια. Αυτά τα σωματίδια διασκορπίζουν το ηλιακό φως, δημιουργώντας μια επίμονη ομίχλη που μπορεί να κάνει τα φωτεινά αντικείμενα πιο δύσκολο να διακριθούν στον ουρανό του λυκόφωτος.

Το 2010, ερευνητές πρότειναν ότι η ηφαιστειακή ομίχλη θα μπορούσε να εξηγήσει την φαινομενική εξασθένιση και υπέδειξαν ως ένοχη μια έκρηξη στο νησί της Σαντορίνης.

Αλλά η μεταγενέστερη έρευνα έδειξε ένα πολύ πιο μακρινό ηφαίστειο.

Μια μελέτη του 2022 χρησιμοποίησε χημικά ίχνη σε πολικούς πάγους για να αναγνωρίσει το Aniakchak ως την πηγή ενός σημαντικού ατμοσφαιρικού σήματος θείου. Η Pearson και οι συνάδελφοί της συνειδητοποίησαν ότι μπορούσαν να συγκρίνουν αυτήν την ανεξάρτητα χρονολογημένη έκρηξη με την φαινομενική ατμοσφαιρική ομίχλη που ανακατασκευάστηκε από τις παρατηρήσεις της Αφροδίτης στη Βαβυλώνα.

Τότε ήταν που όλα μπήκαν στη θέση τους.

Η έκρηξη συνέβη γύρω στο 1628 -1627 π.Χ. Και τώρα οι δύο ανταγωνιστικές χρονολογίες έκαναν πολύ διαφορετικές προβλέψεις:

Η Αφροδίτη είναι μια άυλη φιγούρα - και πιθανώς πάντα ήταν.

Αν η Βαβυλώνα έπεσε το 1595 π.Χ, οι ασυνήθιστες παρατηρήσεις της Αφροδίτης θα είχαν πραγματοποιηθεί το 1635-1634 π.Χ, περίπου 8 χρόνια νωρίτερα για να αντιστοιχίσουν την έκρηξη.

Αλλά αν η Βαβυλώνα έπεσε το 1587 π.Χ, οι ίδιες παρατηρήσεις θα χρονολογούνταν στο 1627-1626 π.Χ, ακριβώς όταν η ηφαιστειακή ομίχλη από το Ανιακτσάκ θα μπορούσε να κάνει την Αφροδίτη δύσκολη στην παρατήρηση.

Ξαφνικά, η μία χρονογραμμή είχε μια εξήγηση για τις παράξενες παρατηρήσεις των αστρονόμων, ενώ η άλλη όχι.

Γι' αυτό το λόγο οι ερευνητές προτιμούν το 1587 π.Χ. ως το έτος πτώσης της Βαβυλώνας.

Το έτος Πτώσης της Βαβυλώνας


Μια σύνοδος του Ερμή και της Αφροδίτης (η πιο φωτεινή), ευθυγραμμισμένες πάνω από τη Σελήνη, όπως φαίνεται από το Αστεροσκοπείο Paranal. Από: Wikimedia Commons.

Υπάρχει ακόμη αβεβαιότητα, καθώς όλα αυτά εξαρτώνται από περιστάσεις. Αλλά σύμφωνα με αυτή τη σύνθετη μελέτη, η πτώση της Βαβυλώνας, ένα από τα πιο διάσημα γεγονότα στην ιστορία, συνέβη το 1587 π.Χ.

Τότε ήταν που οι Χετταίοι κατέκτησαν τη Βαβυλώνα, 40 χρόνια μετά την έκρηξη στην Αλάσκα. Φυσικά, το ηφαίστειο δεν είχε καμία σχέση με την πραγματική κατάκτηση. Είναι απλώς μια χρονική σήμανση.

Τα πρόσφατα χρονολογημένα δέντρα προσφέρουν επίσης ένα άλλο ενδιαφέρον κομμάτι ιστορίας. Οι δακτύλιοί τους διατηρούν στοιχεία μιας εκτεταμένης περιόδου ξηρασίας στην Ανατολία μεταξύ 1228 και 1188 π.Χ, συμπεριλαμβανομένης μιας ιδιαίτερα σοβαρής ξηρασίας από το 1194 έως το 1192 π.Χ. Αυτό συνέβη λίγο πριν καταστραφεί η πρωτεύουσα των Χετταίων, η Χαττούσα. Προηγούμενη έρευνα είχε ήδη υποδείξει ότι η ξηρασία συνέβαλε στην κατάρρευση της Αυτοκρατορίας των Χετταίων.

Αλλά πέρα ​​από την ιστορική σημασία, υπάρχει κάτι το εξαιρετικό στον τρόπο με τον οποίο συνδέθηκαν αυτές οι ενδείξεις.

Τα δέντρα που κόβονταν για την κατασκευή παλατιών διατήρησαν ένα ημερολόγιο στο ξύλο τους. Οι Βαβυλώνιοι αστρονόμοι κατέγραφαν τις κινήσεις ενός μακρινού πλανήτη. Και ένα ηφαίστειο στην άλλη άκρη του κόσμου άφησε μια χημική υπογραφή στον αρχαίο πάγο.

Πάνω από 3500 χρόνια αργότερα, αυτά τα άσχετα μεταξύ τους αρχεία έχουν συγκλίνει σε ένα ενιαίο ιστορικό μυστήριο.

Η πτώση της Βαβυλώνας μπορεί επιτέλους να έχει την ημερομηνία της. Και μέρος της απάντησης βρισκόταν κρυμμένη στην Αλάσκα εξαρχής.

Η μελέτη δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Proceedings of the National Academy of Sciences.

Anchoring Anatolian tree-rings and Mesopotamian chronology with single-year radiocarbon patterns and ice-core evidence

Charlotte Pearson https://orcid.org/0000-0002-3594-3194 clpearson@arizona.edu, Nicolas Brehm https://orcid.org/0000-0003-0248-7345, Lukas Wacker https://orcid.org/0000-0002-8215-2678, +5 , and Alex Bayliss

 https://www.pnas.org/doi/10.1073/pnas.2615871123

https://www.zmescience.com/science/archaeology/scientists-use-venus-and-an-alaskan-volcano-helped-pinpoint-the-fall-of-babylon/

Related Posts

ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

Recent Posts Widget

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΩΝ 30 ΗΜΕΡΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Ο Κερατόλιθος