Μετατρέπεται όντως η λάβα σε οψιδιανό;
Ένα κομμάτι οψιδιανού που δείχνει τη γυαλιστερή του επιφάνεια και τις λείες, καμπύλες ρωγμές του. Η φωτογραφία του James St. John .
Όπως στην πραγματική ζωή; Η λάβα όντως μετατρέπεται σε οψιδιανό στην πραγματική ζωή. Αλλά σχεδόν ποτέ δεν θα βρείτε ένα κομμάτι από την εποχή των δεινοσαύρων, επειδή αυτό το ηφαιστειακό γυαλί έρχεται με γεωλογική ημερομηνία λήξης.
Ο οψιδιανός δεν είναι ορυκτό. Είναι ένα άμορφο υλικό που σχηματίζεται όταν η φελσική λάβα με υψηλή περιεκτικότητα σε πυρίτιο, συνήθως ρυόλιθος - εκρήγνυται και ψύχεται τόσο γρήγορα που τα άτομά της δεν έχουν χρόνο να διαταχθούν σε μια κρυσταλλική δομή.
Η λάβα που σχηματίζει τον οψιδιανό είναι παχύρρευστη και κολλώδης. Η υψηλή περιεκτικότητά της σε πυρίτιο προκαλεί τον πολυμερισμό του λιωμένου πετρώματος, καθιστώντας το εξαιρετικά ιξώδες.
Όταν αυτή η αργή ροή λάβας φτάσει στην επιφάνεια, τα εξωτερικά της περιθώρια ψύχονται γρήγορα. Επειδή το μάγμα είναι τόσο ιξώδες, τα άτομα δεν μπορούν εύκολα να κινηθούν για να σχηματίσουν τα διατεταγμένα, επαναλαμβανόμενα πλέγματα που απαιτούνται για την κατασκευή κρυστάλλων πριν το πέτρωμα παγώσει σε στερεά κατάσταση.
Το αποτέλεσμα είναι ένα συμπαγές μπλοκ ηφαιστειακού γυαλιού. Ο οψιδιανός είναι συνήθως μαύρος ή πολύ σκούρος καφέ λόγω των ιχνοστοιχείων σιδήρου και μαγνησίου, αν και μικροσκοπικά εγκλείσματα μπορούν μερικές φορές να του δώσουν μια ραβδωτή ή κηλιδωτή εμφάνιση.
Η πιο διάσημη ιδιότητά του είναι ο τρόπος με τον οποίο σπάει. Χωρίς κρυσταλλικό πλέγμα για να καθοδηγήσει ένα κάταγμα, ο οψιδιανός σπάει με κογχοειδή κάταγμα, δημιουργώντας λείες, καμπύλες επιφάνειες με απίστευτα αιχμηρές άκρες που οι ιθαγενείς πολιτισμοί εκτιμούσαν για την κατασκευή αιχμών βελών και εργαλείων κοπής.
Επειδή το γυαλί δεν είναι σταθερό με την πάροδο του γεωλογικού χρόνου, ο οψιδιανός είναι σχετικά σπάνιος στο αρχείο απολιθωμάτων. Σε εκατομμύρια χρόνια, το γυαλί αποϋαλοποιείται αργά, κρυσταλλώνοντας σε λεπτόκοκκα ορυκτά όπως ο χαλαζίας και ο άστριος, και συχνά μετατρέπεται σε ένα πέτρωμα που ονομάζεται περλίτης.
Εξαιτίας αυτού, σχεδόν όλος ο οψιδιανός στην επιφάνεια της Γης σχηματίστηκε τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια.
StellarArc/quora.com
