Πώς εξηγούμε τα ανθρώπινα απολιθώματα 7,2 εκατομμυρίων ετών που βρέθηκαν στην Ελλάδα;
Απολιθωμένα θραύσματα γνάθου και δόντια του Graecopithecus freybergi, που ανακαλύφθηκαν αρχικά το 1944 στην Ελλάδα. Φωτογραφία από τους Jochen Fuss και Nikolai Spassov και David R. Begun και Madelaine Böhme.
Αμφισβητούν τη θεωρία «έξω από την Αφρική»; Το 2017, οι τίτλοι των εφημερίδων ισχυρίστηκαν ότι ένα ελληνικό απολίθωμα 7,2 εκατομμυρίων ετών κατέστρεψε τη θεωρία «έξω από την Αφρική».
Είναι στην πραγματικότητα εκατό φορές πιο παλιό για κάτι τέτοιο - αλλά μπορεί να ξαναγράψει τον διαχωρισμό χιμπατζή-ανθρώπου. Αυτοί οι ισχυρισμοί μπέρδεψαν δύο εντελώς διαφορετικά εξελικτικά ορόσημα.
Η γνωστή θεωρία «έξω από την Αφρική» αναφέρει ότι οι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι (Homo sapiens) εξελίχθηκαν στην Αφρική και μετανάστευσαν στον υπόλοιπο κόσμο ξεκινώντας περίπου 70.000 χρόνια πριν.
Τα ελληνικά απολιθώματα χρονολογούνται πάνω από 7 εκατομμύρια χρόνια πριν, πολύ πριν υπάρξει ο σύγχρονος άνθρωπος. Αντίθετα, αν οι ερευνητές έχουν δίκιο, αυτά τα λείψανα αμφισβητούν τη θέση του αρχικού εξελικτικού κλάδου μεταξύ χιμπατζήδων και ανθρώπων.
Τα εν λόγω λείψανα ανήκουν σε ένα εξαφανισμένο πρωτεύον θηλαστικό που ονομάζεται Graecopithecus freybergi (με το παρατσούκλι "El Graeco"). Τα φυσικά στοιχεία είναι απίστευτα σπάνια: ένα μόνο κάτω οστό γνάθου με φθαρμένα δόντια που βρέθηκε κοντά στην Αθήνα το 1944 και ένας απομονωμένος άνω προγόμφιος που βρέθηκε στη Βουλγαρία το 2012.Η γνάθος βρέθηκε στην ηπειρωτική Ελλάδα στην τοποθεσία Πύργος Βασιλίσσης στο Ίλιον, βορειοδυτικά της Αθήνας,ενώ ο προγόμφιος στην περιοχή Αζμάκα της Βουλγαρίας.
Χρησιμοποιώντας μικρο-αξονικές τομογραφίες, οι επιστήμονες εξέτασαν την εσωτερική δομή των δοντιών και διαπίστωσαν ότι οι ρίζες των προγομφίων ήταν μερικώς συντηγμένες. Στους σύγχρονους χιμπατζήδες και στους περισσότερους αρχαίους πιθήκους, αυτές οι ρίζες είναι σαφώς διαχωρισμένες.
Στους μεταγενέστερους ανθρώπινους προγόνους (ανθρωπίδες), τείνουν να συντηγούνται μεταξύ τους. Βασισμένοι σε μεγάλο βαθμό σε αυτό το μοναδικό οδοντικό χαρακτηριστικό, οι συγγραφείς της μελέτης πρότειναν ότι ο Graecopithecus ανήκει στον ανθρώπινο κλάδο του εξελικτικού δέντρου, όχι στον κλάδο του χιμπατζή.
Επειδή η διάσπαση του χιμπατζή-ανθρώπου πιστεύεται ευρέως ότι συνέβη στην Αφρική πριν από 6 έως 7 εκατομμύρια χρόνια (υποστηρίζεται από πρώιμα αφρικανικά απολιθώματα όπως ο Sahelanthropus στο Τσαντ), η τοποθέτηση ενός ανθρωποειδούς 7,2 εκατομμυρίων ετών στην Ανατολική Μεσόγειο θα υποδήλωνε ότι η ανθρώπινη γενεαλογία αρχικά διακλαδίστηκε στην Ευρώπη.
Οι περισσότεροι παλαιοανθρωπολόγοι παραμένουν εξαιρετικά επιφυλακτικοί ως προς αυτό το συμπέρασμα. Ένα θραύσμα γνάθου και ένα μόνο δόντι θεωρούνται γενικά ανεπαρκή στοιχεία για να μετατοπίσουν την γεωγραφική προέλευση της ανθρώπινης γενεαλογίας.
Οι ρίζες των δοντιών μπορούν να συγχωνευθούν ανεξάρτητα σε διαφορετικά είδη λόγω παρόμοιων διατροφών και μηχανισμών μάσησης, μια διαδικασία γνωστή ως συγκλίνουσα εξέλιξη.
Κατά την ύστερη εποχή του Μειόκαινου, η περιοχή της Μεσογείου ήταν μια ξηρή σαβάνα. Ο Graecopithecus πιθανότατα εξέλιξε συγχωνευμένες ρίζες για να χειριστεί μια διατροφή σκληρών, τραγανών τροφών, προσαρμοζόμενος στο τοπικό του περιβάλλον όπως ακριβώς έκαναν και τα μεταγενέστερα αφρικανικά ανθρωποειδή, χωρίς να είναι άμεσος ανθρώπινος πρόγονος.
WildCanopy/quora.com
περισσότερα,
https://www.sci.news/othersciences/anthropology/bipedal-graecopithecus-14605.html

