Σε τι άγνωστο βάθος...
«...σε τι άγνωστο βάθος τα κόκαλά του περιπλανώνται τα θαλασσοπούλια μόνα τους μπορούν να πουν».
Οι αρχαιοελληνικοί επιτάφιοι μπορεί να φαίνονται σύντομοι και λιτοί, αλλά μην ξεγελιέστε. Ο αντίκτυπός τους στα 2000 χρόνια και βάλε της παγκόσμιας λογοτεχνίας είναι εξαιρετικά εκτεταμένος.Ένα από τα σπουδαία ελεγειακά επιγράμματα που γράφτηκαν ποτέ: είναι ο παρακάτω «Επιτάφιος για τον Εράσιππο» του, ελληνιστικής περιόδου, ποιητή και επιγραμματικού Γλαύκου της Νικόπολης:
«Όχι αυτή η γη ή η ελαφριά πέτρα που στηρίζεται πάνω είναι ο τάφος του Ερασίππου, αλλά όλη αυτή η θάλασσα στην οποία κοιτάς. Γιατί χάθηκε μαζί με το πλοίο του, και τα κόκκαλά του σαπίζουν[περιπλανώνται] κάπου, αλλά εκεί που μόνο οι γλάροι μπορούν να πουν».
οὐ κόνις οὐδ᾽ ὀλίγον πέτρης βάρος, ἀλλ᾽ Ἐρασίππου
ἣν ἐσορᾷς αὕτη πᾶσα θάλασσα τάφος:
ὤλετο γὰρ σὺν νηί: τὰ δ᾽ ὀστέα ποῦ ποτ᾽ ἐκείνου
πύθεται, αἰθυίαις γνωστὰ μόναις ἐνέπειν.
Η Ελληνική Ανθολογία [Λατινικά: Anthologia Graeca] είναι μια συλλογή ποιημάτων, κυρίως επιγραμμάτων, που καλύπτουν την Κλασική και Βυζαντινή περίοδο της ελληνικής λογοτεχνίας. Το μεγαλύτερο μέρος της ύλης της προέρχεται από δύο χειρόγραφα, την Παλατινή Ανθολογία του 10ου αιώνα και την Ανθολογία των Πλανούδων [ή Πλανουδαία Ανθολογία] του 14ου αιώνα.
Η Ελληνική Ανθολογία, με αγγλική μετάφραση από τον W. R. Paton. Λονδίνο. William Heinemann Ltd. 1917. 2. Φωτογραφία-Gallica.
.jpg)
